HERMAN MELVILLE __ MOBY DICK

"...
Πολλές φορές - όταν πεταγόταν από τη μπράντα του και η αιτία του ήταν κάτι κουραστικά και ζωντανά σε ανυπόφορο βαθμό ονείρατα της νύχτας, που, συνεχίζοντας τις έμμονες ιδέες της ημέρας, τις έφταναν ως το σημείο να μοιάζουν με ασυνάρτητα παραληρήματα και τις στριφογυρίζανε χίλιες φορές στο κορωμένο του μυαλό, μέχρι που κι αυτός ακόμα ο παλμός της καρδιάς του προκαλούσε ανυπόφορη αγωνία' κι όταν, μερικές φορές, αυτοί οι πνευματικοί παροξυσμοί του άφηναν ξεκρέμαστο το είναι του, δίχως κάποιο έρεισμα να το στηρίζει, κι ένα χάσμα φαινόταν ν' ανοίγει μέσα του, από όπου αναπηδούσαν φλόγες και αναλαμπές διχαλωτές και απαίσιοι δαίμονες του ένευαν να πηδήξει ανάμεσα τους' όταν αυτή η κόλαση μέσα του έχασκε από κάτω του - μια άγρια κραυγή ακουγόταν να βγαίνει από το πλοίο' και ο Αχαάβ, με μάτια αγριεμένα, ορμούσε έξω από την καμπίνα του για να γλυτώσει, θα 'λεγε κανείς, από ένα κρεβάτι που είχε αρπάξει φωτιά. Κι όμως αυτά, αντί να είναι ίσως τα αναπόφευκτα συμπτώματα κάποιας κρυφής λιποψυχιάς ή τρόμου για την απόφαση που είχε πάρει, δεν ήταν παρά σαφέστατα σημάδια που μαρτυρούσαν την υπερβολική δύναμη που έκρυβε μέσα της ετούτη η έμμονη ιδέα. Γιατί, τέτοιες στιγμές, η αιτία που τον έκανε να ορμάει έξω τόσο τρομαγμένος, δεν ήταν ο τρελός Αχαάβ, ο ραδιούργος, ο πεισματάρης κυνηγός της άσπρης φάλαινας που δε μπορούσε να ησυχάσει, αυτός ο Αχαάβ, που κοιμόταν στη μπράντα του. Aιτία ήταν η αιώνια, ζωτική αρχή, ή αλλιώς η ψυχή του' την ώρα του ύπνου λοιπόν, αποσπασμένη για λίγο από κείνο το μυαλό που έδινε σ' αυτήν τα χαρακτηριστικά της γνωρίσματα και που σε άλλες στιγμές τη χρησιμοποιούσε σα μέσο ή όργανο για να προβάλει τη δική του υπόσταση στον κόσμο, γύρευε αυθόρμητα να ξεφύγει από την καυτή επαφή με αυτό το μανιασμένο πράγμα, που δεν αποτελούσε πια, προσωρινά έστω, μιαν ολότητα μαζί του. Αλλά, επειδή το μυαλό δεν υπάρχει αν δε συμπράττει με την ψυχή, καταλήγει κανείς στο συμπέρασμα πως έπρεπε στην περίπτωση του Αχαάβ -- που είχε δοσμένες όλες τις σκέψεις του κι όλη τη φαντασία του στον υπέρτατο και μοναδικό του σκοπό -- εκείνος ο σκοπός, αναπόφευκτα, με τη δική του αμετακίνητη βούληση και μόνο, να είχε αποκτήσει, ενάντια μάλιστα σε θεούς και δαίμονες, μιαν αυτόπλαστη, αυθύπαρκτη και δική του οντότητα. Μια οντότητα μάλιστα που μπορούσε να ζει και να λάμπει φρικτά, ενώ την ίδια στιγμή η κοινή ζωτικότητα, που μαζί της αποτελούσε μια αδιάσπαστη ενότητα, το 'σκαζε τρομαγμένη απ' αυτό το παρείσακτο και ανεξακρίβωτης πατρότητας νεογέννητο πλάσμα. Το βασανισμένο πνεύμα λοιπόν που αγριοκοίταζε μέσα από τα σάρκινα μάτια, καθώς ο άνθρωπος που έμοιαζε να είναι ο Αχαάβ ορμούσε έξω από την καμπίνα του, δεν ήταν προς στιγμή παρά κάτι που είχε απομείνει κενό, μια άμορφη ύπαρξη που υπνοβατούσε, μια ακτίνα ζωντανού φωτός ασφαλώς, που δεν είχε όμως κάτι μπροστά του να χρωματίσει και ήταν συνεπώς ένα χάσμα, ένα άσπρο κενό, αυτό το ίδιο. Ο Θεός να σε βοηθήσει, καπετάνιο' οι στοχασμοί σου κάποιο πλάσμα έχουν γεννήσει μέσα σου' και ο άνθρωπος, που η έμμονη σκέψη του τον οδηγεί σ' αυτό το σημείο, μοιάζει με Προμηθέα' ένας γύπας τρώει αυτή την καρδιά στον αιώνα' τούτος ο γύπας είναι το πλάσμα ακριβώς που εκείνος γεννάει. "
MOMΠΙ-ΝΤΙΚ ΚΕΦΑΛΑΙΟ XLIV. O XΑΡΤΗΣ

Μετάφραση Α.Κ. Χριστοδούλου.

Η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στο blog ΘΕΙΑ ΚΩΜΩΔΙΑ http://cropper.wordpress.com/

σελ.123 - Μαρτυρολόγιο [ΑΝΤΡΕΪ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ]

Κλείνοντας τα μάτια ο Σκοινοβάτης έβαλε το χέρι του στην βιβλιοθήκη του και ανέσυρε από το ράφι το Μαρτυρολόγιο του Αντρέϊ Ταρκόφσκι. Πρόκειται για ημερολόγια του μεγάλου αυτού δημιουργού που γράφτηκαν την περίοδο 1970 - 1986

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων η συγκεκριμένη έκδοση είναι από τις εκδόσεις "Νεφέλη" του 1990 σε μετάφραση του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΙΣΑΡΗ. Το διευκρινίζω αυτό γιατί απ' όσο ξέρω το βιβλίο έχει ξαναεκδοθεί στην ίδια μετάφραση από τις εκδόσεις "Ίνδικτος" και δεν κατέχω τι έχει εκεί η σελίδα 123.

Παραθέτω όλο το κείμενο του ημερολογίου της Κυριακής 4 Φεβρουαρίου 1973 και με έντονα γράμματα τα σημεία που αφορούν το παιχνίδι (δηλ. τις περιόδους 5, 6, 7, 8)

"Λένε πως ο Μπασκάκοφ έδωσε την άδεια για την ταινία. Πράγμα που σημαίνει πως πρέπει να πέσουμε με τα μούτρα στη δουλειά.

Πρώτα όμως πρέπει να γίνω καλά. Αυτή η γρίπη δεν υποχωρεί με τίποτα.

Ξαναδιαβάζω γι' άλλη μια φορά τον Ηλίθιο. Νομίζω πως η μεταφορά του στην τηλεόραση δεν θα είναι καθόλου εύκολη. Οι μεγαλύτερες δυσκολίες θα προκύψουν στη συγγραφή του σεναρίου. Το υλικό του μυθιστορήματος χωρίζεται χονδρικά σε σκηνές και σε σημειώσεις γύρω απ' τις σκηνές, δηλαδή την απαρίθμηση όλων αυτών που είναι σημαντικά για την εξέλιξη του μύθου. Το να εξαφανίσεις τις σημειώσεις αυτές απ' το σενάριο είναι φυσικά αδύνατο. Μερικές πρέπει αναγκαστικά να διασκευαστούν σε σκηνές.

Όμως για όλ' αυτά έχουμε καιρό. Εκείνο που προέχει τώρα είναι η Φωτεινή Μέρα. Φυσικά το πιο ολοκληρωμένο, το πιο άψογο βιβλίο του Ντοστογιέφσκι, που προσφέρεται όσο κανένα άλλο απ' τα βιβλία του για να μετατραπεί σε σενάριο, είναι το Έγκλημα και Τιμωρία. Αλλά αυτό το κατακρεούργησε ο Λιόβα Κουλιτζάνοφ.

Το Φωτεινή Μέρα δεν μ' αρέσει σαν τίτλος. Είναι αδύνατος. Μαρτυρολόγιο θα ήταν ένας ωραίος τίτλος, αλλά αυτόν δεν θα τον καταλάβει κανείς. Κι έπειτα, μόλις μάθουν τι σημαίνει, θα τον απαγορεύσουν αμέσως. Ο Εξιλασμός ακούγεται κάπως κοινότυπο, αλά Βέρα Πάνοβα. Η Εξομολόγηση παραείναι αλαζονικό σαν τίτλος. Το Γιατί στέκεσαι μακριά; είναι καλύτερο, αλλά ασαφές.

Σχεδόν κάθε πραγματικότητα, μολονότι διέπεται από αναμφισβήτητους νόμους, είναι σχεδόν πάντοτε απίθανη και αναληθής. Κι όσο πιο αληθινή, τόσο είναι και πιο απίθανη.

Ο Λέμπεντεβ στον Ηλίθιο "

Ευχαριστώ τους φίλους

"H" και ΝΑΥΤΙΛΟΣ για την πρόσκληση. Τους αφιερώνω την ανάρτηση!

Και με την σειρά μου κάνω ανοιχτή πρόσκληση σ' όλους τους φίλους που υπάρχουν στα links του Σκοινοβάτη να λάβουν μέρος στο παιχνίδι εάν και εφόσον το επιθυμούν.

"Tαξίδια"

Να ταξιδέψω; Για να ταξιδέψω φτάνει να υπάρχω: πηγαίνω από μέρα σε μέρα, σαν από σταθμό σε σταθμό στο σιδηρόδρομο του κορμιού μου, ή του πεπρωμένου μου, σκυμμένος πάνω από τους δρόμους και τις πλατείες, πάνω από τα πρόσωπα και τις χειρονομίες, πάντα ίδια και πάντα διαφορετικά, όπως, τελικά, είναι τα τοπία.
Εάν φαντάζομαι, βλέπω. Τι παραπάνω κάνω ταξιδεύοντας; Μόνο μια αδυναμία ακραία της φαντασίας δικαιολογεί τη μετακίνηση σαν μέσο πλήρωσης των αισθήσεων. "Κάθε δρόμος, μέχρι κι αυτός ο δρόμος του Έντεπφουλ, θα σε οδηγήσει στην άκρη του κόσμου". Αλλά η άκρη του κόσμου, από τότε που ο κόσμος εξαντλήθηκε όταν τον φέραμε όλον βόλτα, είναι το ίδιο το Έντεπφουλ απ' όπου έφυγες. Στην πραγματικότητα, η άκρη του κόσμου, όπως κι η αρχή του, είναι η προσωπική μας σύλληψη του κόσμου. Μέσα μας είναι που τα τοπία έχουν τοπίο. Γι' αυτό, όταν τα φαντάζομαι, τα δημιουργώ' αν τα δημιουργώ, υπάρχουν' κι εφόσον υπάρχουν, τα βλέπω όπως βλέπω και τα άλλα. Γιατί να ταξιδέψω; Στη Μαδρίτη, στο Βερολίνο, στην Περσία, στην Κίνα, στον καθένα από τους δύο Πόλους - που αλλού θα βρισκόμουνα παρά μέσα σε μένα τον ίδιο, με τη δική μου ιδιαιτερότητα και τον δικό μου τρόπο να αισθάνομαι.
Η ζωή είναι αυτό που εμείς την κάνουμε να είναι. Τα ταξίδια είναι οι ίδιοι οι ταξιδιώτες. Αυτό που βλέπουμε, δεν είναι αυτό που βλέπουμε, είναι αυτό που είμαστε.

ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΠΕΣΣΟΑ - "Το βιβλίο της ανησυχίας"
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΑΝΝΥ ΣΠΥΡΑΚΟΥ

Περιγραφές της φύσης

Κατά τη γνώμη μου, οι περιγραφές της φύσης πρέπει να είναι εξαιρετικά σύντομες και όχι άκαιρες. Κοινοτοπίες όπως: "Ο ήλιος που έγερνε κολυμπώντας στα κύματα της σκοτεινής θάλασσας σκορπούσε το πορφυρό χρυσάφι του" κτλ., "Τα χελιδόνια πετώντας πάνω από την επιφάνεια του νερού κελαηδούσαν χαρούμενα" - τέτοιες κοινοτοπίες πρέπει να τις καταργήσεις. Στις περιγραφές της φύσης πρέπει να καταπιάνεσαι με μικρές λεπτομέρειες, οργανώνοντάς τες με τέτοιον τρόπο, ώστε, όταν τις διαβάσεις και κλείσεις τα μάτια, να δεις την εικόνα.

Για παράδειγμα, έχεις μια φεγγαρόλουστη νύχτα αν γράψεις ότι στο φράγμα του νερόμυλου τρεμόσβηνε σαν λαμπερό αστεράκι ένα μικρό κομματάκι γυαλιού από ένα σπασμένο μπουκάλι, και κύλησε σαν μπάλα η μαύρη σκιά ενός σκυλιού ή ενός λύκου κτλ. Η φύση έχει ζωντάνια όταν δεν απαξιοίς να συγκρίνεις τα δικά της φαινόμενα με τις ανθρώπινες πράξεις.

"Περιγραφές της φύσης: ιδιαιτερότητες"

Προς Αλ. Π. Τσέχοφ - Μόσχα 19 Μαίου 1886

.

Οι περιγραφές της φύσης είναι καλλιτεχνικές. Είστε πραγματικός τοπιογράφος. Μόνο που ο συχνός ανθρωπομορφισμός - όταν η θάλασσα αναπνέει, ο ουρανός κοιτάζει, η στέπα λιάζεται, η φύση ψιθυρίζει, μιλάει, λυπάται κτλ. - αυτοί οι παραλληλισμοί κάνουν τις περιγραφές κάπως μονότονες, κάποτε γλυκανάλατες, κάποτε αόριστες. Τη γλαφυρότητα και την εκφραστικότητα στις περιγραφές της φύσης τις πετυχαίνουμε μόνο με την απλότητα, με τέτοιες απλές φράσεις όπως "ο ήλιος έδυσε", "νύχτωσε" κτλ. - κι αυτή η απλότητα σας χαρακτηρίζει σε έντονο βαθμό, όπως σπάνια χαρακτηρίζει τους λογοτέχνες.

"Περιγραφές της φύσης: απλότητα"

Προς Μ. Γκόρκι - Γιάλτα 3 Ιανουαρίου 1899

.

ΑΝΤΟΝ ΤΣΕΧΟΦ (Η τέχνη της γραφής)

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΒΑΣΙΛΗΣ ΝΤΙΝΟΠΟΥΛΟΣ

H MAΡΤΥΡΙΑ ΚΑΙ Η ΑΦΗΓΗΣΗ

Τι είναι θέατρο σήμερα; Τι άλλο μπορεί να είναι θέατρο σήμερα; Ποιός είναι ο ρόλος του; Η χρησιμότητά του; Τι μπορεί να μας ενδιαφέρει από το θέατρο, σήμερα; Τι μπορεί να είναι, επίσης, θέατρο και δεν το φανταζόμαστε; Τι είναι θεατρική γραφή -έργο- για ένα σύγχρονο σύνολο ανθρώπων μέσα στη διαδικασία της πρόβας; Πως μπορεί να προκύψει " ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΗ ΓΡΑΦΗ ", που να αιχμαλωτίζει το ΤΩΡΑ;

Τι σχέση έχει το θέατρο σα διαδικασία, σαν πράξη, σαν πρακτική με τη ζωντανή πραγματικότητα γύρω μας; Ποιά η σχέση του θεάτρου με την πόλη; Ποιά είναι η σχέση του ηθοποιού με τον άνθρωπο της πόλης; Τι είναι Υποκριτική, σήμερα; πως γράφεται η πραγματικότητα μέσα από την υποκριτική; Πως γίνεται λογοτεχνία; Η διαδικασία σύνθεσης μιας παράστασης από την αρχική ιδέα μέχρι το τελικό φως. Η πρόβα ως καταγραφή μιας ειδικής λογοτεχνίας που ανεπιφύλακτα θα την λέγαμε θεατρική.

Τα θέματα στα οποία επιστρέφαμε ήταν αξίες, αξίες όλων των ειδών, ομολογία, πίστη, πίστη ξανά, ταυτότητα - " ποιος στέκει δίπλα σου ", τι είναι Χορός, τι είναι πληθυντικός, το ντοκουμέντο, το ατύχημα ( η δραματουργία ως συνθήκη, ΔΙΧΤΥ _ ΠΕΔΙΟ ΔΥΝΑΜΕΩΝ που έτσι μπορεί να αιχμαλωτίζει την πραγματικότητα, ΤΟ ΑΤΥΧΗΜΑ και να μας δικαιώσει ), το θέατρο σήμερα, η Σιωπή. Η σιωπή επί σκηνής και το κυριότερο' τι είναι Χρόνος. Τι είναι Χρόνος επί σκηνής; Τι σχέση έχει με τον άλλο χρόνο που τρέχει δίπλα σου, έξω, στο ρολόι σου;

Το θέατρο ως εργαλείο / ΜΗΧΑΝΗΜΑ που καθιστά διαφανή την Ιστορία που τρέχει. Τότε οι ηθοποιοί έγιναν ντοκουμέντα του τώρα, της πόλης, της ιστορίας, του εαυτού τους. Μετατρέπονται σε ενδιάμεσα ( media ), ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΥΣ - ο άνθρωπος : ΜΕΣΣΙΑΣ ενός άγνωστου δρόμου.

Η ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΩΣ ΔΡΑΜΑΤΟΥΡΓΙΑ, ένας μηχανισμός που να εξυπηρετεί σε απόλυτα μέτρα ό,τι φανταζόμαστε, μετατρέποντας τη φαντασία σε αληθινή οσμή ιδρώτα.

ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

"Η ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΩΣ ΔΡΑΜΑΤΟΥΡΓΙΑ"

according to Michael Marmarinos

ΟΛΥΜΠΟΣ

-- Η Έλυμπος δεν είναι σαν τ' άλλα τα β'νά. Είναι κρυφός και άγριος. Η Θιός τουν έφτιασι για να κρύβ'νται ικείνοι που κυνηγά η κόσμους. Σαν ανέβ'ς στις κουρφές, μες τα λάτια, του Μιγάλου Προφητηλία, για τα Τρία Βράχη, νιώθ'ς πως είσι λεύτερους! Μα κη δίχως να είνι φόβους, σφίγγετ' η ψυχή σ'...Νουμίζεις πως βρίσκ' σι κουντά στου μυστήριου του Θιού!

Ο Καραβέλης, με λίγα λόγια απλά κι αυθόρμητα, έδωσε την πιο ζωντανή εικόνα του Μεγάλου Βουνού: του βουνού των ελεύθερων ανθρώπων, των αποστατών του νόμου και της κοινωνίας' και όμως, του Θεού! Μήπως αυτό το δέος που νιώθει ο άνθρωπος μέσα στις σύσκιες ρεματιές του, αυτό το ανεξήγητο συναίσθημα μιας ανώτερης δύναμης, δεν γέννησε στη φαντασία των Αρχαίων το μύθο του Δωδεκάθεου, που κυβερνούσε τον ελληνικό κόσμο απ' τη γυμνή κορυφή του; Πρώτοι εκείνοι συγκλονίστηκαν απ' το ρίγος του σκοτεινού μυστήριου που περιβάλλει τον Όλυμπο, και τον ονόμασαν Ιερόν Όρος. Για τον κάτοικό του, ο Όλυμπος δεν είναι ένα βουνό σαν όλα τα βουνά: είναι μια ηθική οντότητα, που τα χαρακτηριστικά της πηγάζουν και χάνονται στο υπερφυσικό.

--Κοίταξε σα κάτ', συνέχισε ο Καραβέλης. Κοίτα τουν Κίσαβου' απέ γύρνα κη ματαδές τουν Έλυμπο. Είναι άλλου πράμα, τρανό κι απόκοσμου. Του φουβάσι κη του σέβ'σι αντάμα...

...

Μ. Καραγάτσης

ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΡΑΒΕΛΗ ΣΤΟΝ ΟΛΥΜΠΟ "απόσπασμα"

Aπό: "το Βιβλίο της Ανησυχίας"

Όταν κοιμάμαι πολλά όνειρα, βγαίνω στο δρόμο, με τα μάτια ορθάνοιχτα, αλλά ακολουθώντας ακόμη τα ίχνη και τη βεβαιότητά τους. Και μένω έκπληκτος από τον αυτοματισμό μου που κάνει τους άλλους να με αγνοούν. Γιατί διασχίζω την καθημερινή ζωή χωρίς ούτε μια στιγμή να αφήσω το χέρι της αστρικής μου παραμάνας, και τα βήματά μου ηχούν κουρδισμένα, εναρμονισμένα με τα σκοτεινά σχέδια της ενύπνιας φαντασίας μου. Ωστόσο, προχωρώ με βήμα σταθερό, δεν σκοντάφτω, απαντώ σωστά, υπάρχω.

Μα στην πρώτη ανάπαυλα, όταν δεν χρειάζεται πια να προσέχω το ρυθμό των βημάτων μου, για να αποφεύγω τα οχήματα ή για να μην πατήσω τους πεζούς, όταν δεν είναι ανάγκη να μιλήσω, κι έχω απαλλαγεί από την υποχρέωση να μπω σε κάποια κοντινή πόρτα, τότε ανοίγομαι και πάλι στα πελάγη του ονείρου, σαν ένα χάρτινο καραβάκι με τις μυτερές του άκρες, και επιστρέφω στην ετοιμοθάνατη παραίσθηση μου, που λίκνισε την αόριστη συνείδησή μου της χαραυγής, μέσα στο θόρυβο των κάρων που έρχονταν από τους λαχανόκηπους.

Κι είναι τότε, την ώρα που σφύζει η ζωή, που το όνειρο ξετυλίγει τον μεγαλόπρεπο κινηματογράφο του. Κατεβαίνω μια ανύπαρκτη οδό της Κάτω Πόλης, και η πραγματικότητα ζώων που δεν υπάρχουν, μου τυλίγει τρυφερά το μέτωπο μ' ένα άσπρο μαντίλι ψεύτικων αναμνήσεων. Είμαι θαλασσοπόρος στις άγνωστες θάλασσες του εαυτού μου. Έφυγα νικητής από παντού όπου δεν πήγα. Κι είναι μια νέα αύρα, αυτή η υπνηλία που μέσα της προχωρώ, γερμένος μπροστά σε μια πορεία προς το αδύνατο.

Ο καθένας έχει το δικό του αλκοόλ. Το γεγονός της ύπαρξής μου μου προσφέρει αρκετές δόσεις αλκοόλ. Μεθυσμένος από αισθήσεις, περιπλανιέμαι βαδίζοντας ίσια μπροστά μου. Αν δεν είναι η ώρα, πηγαίνω μέχρι το ποτάμι, να δω το ποτάμι, σαν όλους τους άλλους. Είμαι ίδιος μ' αυτούς. Και πίσω από όλα αυτά, ο ουρανός μου, όπου το άστρο μου ακτινοβολεί κρυφά στο δικό μου άπειρο.

20/7/1930

ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΠΕΣΣΟΑ

Μετάφραση: ΑΝΝΥ ΣΠΥΡΑΚΟΥ

Aπό : "το υπερβολικό διήγημα"

"...

Σκηνοθετώ επιδέξια τις φαντασίες μου ζώντας την απουσία της ζωής και μπορώ όχι μονάχα την πλοκή του ονείρου να πλάσω, μα και τις πιο ψιλές, τις έσχατες λεπτομέρειες να σκεφθώ.

Τα γραφτά μου δεν θα τα εμπιστευθώ σε άλλον και θα τα κρατάω, θα τα χαίρομαι, θα τα εχθρεύομαι, δεν θα δώσω ποτέ στον εαυτό μου την συναίσθηση της αξίας του.

Τον Πεισίστρατο και τις φαντασίες μου που είναι σχετικές με αυτόν ή και τις άλλες, τα λέω παραπανίσιες κινήσεις γιατί έχω στο νου μου την ιστορία κάποιου παληού μεγάλου ηθοποιού. Ήταν ένας μεγάλος ηθοποιός κι έπαιζε κλασσικό θέατρο, Σαίξπηρ και Ρακίνα, κι είχε μεγάλη επιτυχία, όμως είχε μια παραξενιά. Αφού τέλειωνε η παράσταση και σβήναν τα φώτα κι έφευγε ο κόσμος όλος κι άδειαζε το θέατρο, ξανανέβαινε πάνω στην σκηνή και μονάχος τώρα χωρίς κανένα θεατή ζωντάνευε το ίδιο το πρόσωπο που είχε στο έργο, όμως την φορά αυτή το ζωντάνευε υπερβολικό και παράξενο, έλεγε τα λόγια του, που τα μπέρδευε και με δικά του λόγια, με ανάρμοστη φωνή και με άγαρμπους μορφασμούς κι έκαμνε μεγάλες φοβερές κινήσεις σα να σεληνιαζόταν και γενικά τον ίδιο τον ήρωα, που τον ζωντάνευε καταπώς έπρεπε πρωτύτερα, τώρα τον ζωντάνευε με άλλον τρόπο, ασυνάρτητο κι έξαλλο. Όλα αυτά τα έλεγε παραπανίσιες κινήσεις και τα έκαμνε, λέει, γιατί του είχε μπει η έμμονη ιδέα πως το πλήθος παραμόνευε γεμάτο κακία και σαρκασμό μέσα στο σκοτάδι της αίθουσας, έτοιμο να τον κατασπαράξει στην παραμικρή κίνηση ή λέξη που θα ήταν έξω από τον ρόλο, στην παραμικρή παραπανίσια κίνηση που θα του ξέφευγε κι αυτό βέβαια ήταν παράλογο, γιατί αυτός ο ίδιος από την άλλη μεριά ήξερε καλά πόσο τον αγαπούσε και τον θαύμαζε το κοινό. Όμως δεν μπορούσε αλλοιώς και του ερχόταν σαν τρέλλα κι όλο φοβόταν και με βία κι αγώνα κρατιόταν στο μέτρο του ρόλου την ώρα που έπαιζε. Γι' αυτό ύστερα ανακουφιζόταν μ' ένα σωρό παραπανίσιες κινήσεις και λέξεις κι έτσι ένοιωθε ισορροπία και ξανάρχιζε τα ίδια το άλλο βράδυ.

Η εξαντλητική ερεύνηση της πιο ανούσιας λεπτομέρειας, η μηχανική επανάληψη των λέξεων μέχρι να χάσουν το νόημά τους, η επίμονη ατένιση ενός φαινομένου μέχρι να χάσει την φόρμα και την φύση του, να μείνει άδειο και άηχο, η αποσύνθεση της έννοιας στις πρώτες της ύλες, όλα τα εκκεντρικά αισθήματα μου είναι γνωστά.

. . ."

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ
"ΠΕΙΣΙΣΤΡΑΤΟΣ"

Απόσπασμα.

ΠΕΝΘΕΥΣ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.Ο ύπνος τον γέμιζε όνειρα καρπών και φύλλων'

ο ξύπνος δεν τον άφηνε να κόψει ούτε ένα μούρο.

Κι οι δυο μαζί μοιράσανε τα μέλη του στις Βάκχες.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗς

"ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΟΣ, Γ"