ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ

Ένα λιμάνι, είναι μια ευχάριστη διαμονή, για μια κουρασμένη από τις πάλες της ζωής, ψυχή. Η άπλα τ' ουρανού, η κινητή αρχιτεκτονική των νεφών, οι μεταβλητοί χρωματισμοί της θάλασσας, το λαμπίρισμα των φάρων, είναι ένα θαυμάσιο καθαρό πρίσμα, για να διασκεδάζη τα μάτια, ακούραστα. Οι λεπτές μορφές των πλοίων, με τις πολύπλοκες εξαρτύσεις, που πάνω τους τυπώνει η φουσκοθαλασσιά αρμονικές διακυμάνσεις, χρησιμεύουν για να συντηρούν στη ψυχή, την αίσθηση του ρυθμού και της ομορφιάς. Κι ύστερα, πάνω απ' όλα, εκεί υπάρχει, ένα είδος μυστήριας κι αριστοκρατικής ικανοποίησης γι αυτόν, που δεν έχει πια ούτε περιέργεια, ούτε φιλοδοξία, κι αγναντεύει ξαπλωμένος σ' ένα μέρος με θέα ή ακουμπισμένος στο μώλο, όλη τη κίνηση αυτών που φεύγουν, κι αυτών που γυρίζουν, αυτών που έχουν ακόμα τη δύναμη να ζητούν, τον πόθο του ταξιδιού ή να πλουτίσουν.

CHARLES BAUDELAIRE

ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΞΕΓΥΜΝΩΜΕΝΗ

Μετάφραση: Ιωάννας Ευσταθιάδου - Λάππα

"ΔΩΔΩΝΗ"

Καλή Ανάσταση!

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Φωτογραφία: Ονειροβάτης

Είναι γυναίκες που τους πάει το κλάμα

Η Ζουζού Βιρμπιλή τρελαίνεται για εξώφυλλα. Το αληθινό της όνομα είναι Ευθαλία Κυρκατζή, μα το άλλαξε στα δεκαεννιά, τον πρώτο χρόνο της σχολής. Πως να διαπρέψει μια Ευθαλία στο σινεμά. Αυτή από μικρή έδειχνε την κλίση της. Έβαψε το μαλλί στα δεκατρία, δεν το παραδεχότανε. "Τα άνοιξα με χαμομήλι", καμώνονταν στις φίλες κι εκείνες την κοιτούσαν σαστισμένες. Έβγαζε και τα φρύδια της, προσεκτικά, ίσα να δώσει σχήμα χελιδονόφτερου. Στα δεκαοκτώ ξεφούσκωσε τη μύτη της με πλαστική, σήκωσε το βυζί της ένα πάτωμα και γύρναγε ολοτράγανη. Τάκα τουκ τα τακουνάκια της ζαλίζανε πατώματα και σκάλες. Έδωσε στη δραματική και πέρασε. Στα είκοσι πέντε της πρωταγωνίστρια, πολλά υποψιάζονταν οι άλλοι, οι συμμαθήτριες θέλανε να βουρτσίσουν τις μαλλούρες της με πριονοκορδέλα, να ξύσουνε την πλάτη της με σύρμα, να πάψει να φορά λαμέ εξώπλατα στο καταχείμωνο. Μα τη Ζουζού τη θρέφαν οι κακίες. Λες κι ήτανε κρεμούλα το φαρμάκι, το άπλωνε στο μούτρο της και λαμπροφέγγιζε.

Έκανε και δυο γάμους. Δεν κράτησαν. Τι να τους κάνει η Ζουζού τους άντρες. Ήθελε να γυρνάει σπίτι και να αράζει, να μη μιλάει, να μην της μιλούν. Εκείνοι θέλαν άλλα. Γυναίκα στο κρεβάτι τους, άνθρωπο για κουβέντα. Δεν ήταν η Ζουζού για τέτοια. Γύρναγε απ' το θέατρο ξεθεωμένη, έτρεχε το πρωί στο γύρισμα, σίριαλ ή σινεμά ή και τα δύο, ήθελε χάδια μια στις δεκαπέντε, αλλιώς κουράζονταν. Ο δεύτερος της ήτανε ζηλιάρης. Τρέλα του ερχόταν σαν την έβλεπε στο θέατρο. Του φαινόταν πως φλέρταρε με όλους, μετά στο σπίτι την πλάκωνε στις μπάτσες. Ύστερα ηρεμούσε κι άρχιζε τα γλυκόλογα. Βαριόταν η Ζουζού αφόρητα.

Ένα βράδυ τη σαβούρντισε για τα καλά. Άκουσαν τις φωνές η μάνα της κι ο αδελφός και τρέξαν. Μέναν στο κάτω πάτωμα, τσιρίξανε τα κρύσταλλα που σπάζαν, ντουπ, κάτι βαράγανε στον τοίχο. Άνοιξαν με το κλειδί που είχαν, ούτε κουδούνι χτύπησαν για να προλάβουν, τον είδαν να βγαίνει σαν έτοιμος για φόνο. Ρίχτηκε η Ζουζού στον καναπέ ξεμαλλιασμένη, χωσμένο το κεφάλι της στα γόνατα, έκλαιγε με φωνή. "Μη, κοριτσάκι μου", βούρκωσε η μητερούλα, φλωρούμπας ο αδελφός στεκόταν στη γωνιά τραβώντας τα πετσάκιαα από τα νύχια του. κιχ δεν ακούστηκε. Σήκωσε η Ζουζού το ξανθοκέφαλο, τρόχισε στον αέρα το μαλλί της, γύρισε στον καθρέφτη δακρυσμένη.

"Δεν βρίσκετε ότι μου πάει το κλάμα;" ρώτησε ζουλώντας το πιγούνι της στα βεραμάν μαξιλάρια του καναπέ, έτοιμη για φωτογραφία.

.

ΣΟΦΙΑ ΝΙΚΟΛΑΪΔΟΥ

"Ο φόβος θα σε βρει και θα 'σαι μόνος"

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΔΡΟΣ

http://www.snikolaidou.gr/

Ο σκοινοβάτης

.

.

.

.

.

.

.

.

Όχι, δε θέλει ν' αφεθεί ' το σκοινί τρέμει ' κλείνει τα μάτια.

Το βάθος, κάτω, μαύρο από ησυχία. Το σκοινί δεν τελειώνει.

Τα μάτια ανοίγουν, διαστέλλονται, επιπλέουν, κοιτάζουν πάνω,

κρατιούνται από 'να σύννεφο, ένα φύλλο ' αλλάζουν, στρογγυλεύουν,

γίνονται δυό μεγάλοι κρίκοι ' αρπάζεται απ' τα μάτια του - να τον,

αφήνει το σκοινί, κάνει μια τούμπα στον αέρα, χαμηλώνει,

του πέφτει το καπέλο, πέφτει το λουλούδι του απ' το πέτο - να τον πάλι

που ψαύει το σκοινί με τ' ακροδάχτυλα ' ανεβαίνει τη σκάλα,

ισορροπεί, χαμογελάει ' μια τελευταία υπόκλιση. Κανείς τριγύρω

να τον χειροκροτήσει. Μόνο μια φωνή: Κρατήσου, κρατήσου,

κρατήσου απ' τα μάτια σου. Ποιός τον φωνάζει; Από που τον φωνάζουν;

19 . V . 69

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

"ΚΙΓΚΛΙΔΩΜΑ"

Μπλάκφουτ

Τι είναι η ζωή;

Είναι η λάμψη μιας πυγολαμπίδας στο σκοτάδι.

Είναι η ανάσα ενός βίσωνα το χειμώνα.

Είναι η μικρή σκιά που τρέχει μες στα χόρτα και χάνεται το ηλιοβασίλεμα.

Η γη μας αξίζει πιο πολύ απ' τα λεφτά σας. Θα υπάρχει πάντα. Δε θα χαθεί ούτε από τις φλόγες της φωτιάς. Όσο λάμπει ο ήλιος και κυλάνε τα νερά, αυτή η γη θα υπάρχει και θα δίνει ζωή σ' ανθρώπους και ζώα. Δε μπορούμε να πουλήσουμε τις ζωές ανθρώπων και ζώων, λοιπόν δε μπορούμε να πουλήσουμε αυτή τη γη. Την έβαλε εδώ το Μεγάλο Πνεύμα, και δεν μπορούμε να την πουλήσουμε, γιατί δεν ανήκει σε μας. Μπορείτε να μετράτε τα λεφτά σας και να τα γυρνάτε κοντά στο κεφάλι ενός βούβαλου, αλλά μόνο το Μεγάλο Πνεύμα μπορεί να μετρήσει τους κόκκους της άμμου και τις λεπίδες του χορταριού αυτών των πεδιάδων. Σα δώρο, θα σας δώσουμε ό,τι έχουμε που μπορείτε να το πάρετε μαζί σας, τη γη όμως΄ όχι.

ΙΝΔΙΑΝΟΙ

ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΣΚΑΡΤΣΗΣ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΙΣ

.


.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Φυσικά και ονειρεύομαι.
Ζει κανείς μόνο μ' ένα ξερό μισθό;

Πόσο συχνά;
Κάθε που εγκαταλείπουν συχνότατα όλοι.

Επηρεάζουν τους απόντες τα όνειρά σας;
Βέβαια. Το ξανασκέφτονται καλά
και μάλλον μετανιώνουν οριστικά τους όλοι.

Είναι ελευθέρα η είσοδος;
Όχι εντελώς. Ζητάω την άδεια του ονείρου
πριν ελπίσω. Μου την δίνει εν γένει
μαζί με κάποιες οδηγίες αυστηρές.
Να πιστέψω δίχως ν' αγγίξω
να μη μιλήσω διόλου στον καπνό
γιατί είναι υπνοβάτης και θα πέσει
μόνο δια του βλέμματος ν' αφήσω
το αίτημά μου στην κρεμάστρα
ό,τι μου δοθεί να το δεχτώ
κι ας μην έχει καμιά ομοιότητα
μ' αυτό που ζωγραφίζει η έκκλησή μου --
θα την επανέβρει μόλις ξαναχαθεί.

Ένα μόνο δεν μου δίνει το όνειρο.
Το όριο. Ως που να κινδυνέψω.
Γιατί τότε πια δεν θα ήταν όνειρο.
Θα 'ταν γεράματα.

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ
"Η ΕΦΗΒΕΙΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ"

Στη MIST

KYNHΓΟΙ ΟΝΕΙΡΩΝ

ΚΥΝΗΓΟΙ ΟΝΕΙΡΩΝ _ Αίρεση χαζάρων ιερωμένων που προστάτιδά τους ήταν η πριγκίπισσα Ατέχ. Είχαν την ικανότητα να διαβάζουν τα ξένα όνειρα, να κατοικούν μέσα τους, όπως στο σπίτι τους, και να κυνηγούν ορμώντας μέσα απ' αυτά το αγρίμι που τους υπέδειξαν -- άνθρωπο, πράγμα ή ζώο... Η παρατήρηση ενός από τους πιο ηλικιωμένους κυνηγούς ονείρων έχει διαφυλαχτεί και λέει: " Στο όνειρο νιώθουμε όπως το ψάρι στο νερό. Κατά καιρούς αναδυόμαστε από το όνειρο, ρίχνουμε μια ματιά στον κόσμο στην ακτή, αλλά ξανά βυθιζόμαστε βιαστικά και με απληστία, επειδή νιώθουμε καλά μόνο στα βάθη. Σ' αυτές τις σύντομες αναδύσεις μας στη στεριά παρατηρούμε ένα παράξενο πλάσμα, πιο οκνηρό από μας, συνηθισμένο να αναπνέει με διαφορετικό τρόπο από μας και κολλημένο με όλο του το βάρος στη στεριά του, αλλά επίσης στερημένο από τις ηδονές μέσα στις οποίες εμείς ζούμε όπως στο ίδιο μας το σώμα. Γιατί εδώ κάτω η ηδονή και το σώμα είναι αξεχώριστα και είναι ένα και το αυτό. Αυτό το πλάσμα έξω, αυτό είμαστε επίσης εμείς, αλλά εμείς σ' ένα εκατομμύριο χρόνια και ανάμεσα σε μας και αυτό, πέρα από τα χρόνια υπάρχει και η φοβερή ατυχία που γκρεμίστηκε πάνω σ' αυτό το πλάσμα έξω, αφού διαχώρισε το σώμα από την ηδονή..."

ΜΙΛΟΡΑΝΤ ΠΑΒΙΤΣ

"ΤΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΩΝ ΧΑΖΑΡΩΝ"

ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ - ΛΕΞΙΚΟ ΣΕ 10.000 ΛΕΞΕΙΣ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΧΑΤΖΗΠΡΟΔΡΟΜΙΔΗΣ

Εκδόσεις: ΗΡΟΔΟΤΟΣ

LIVE

O Kώστας Μπραβάκης
στο cafe Alavastron

μαζί και η Βαλεντίνη Παυλίδου



Παρασκευή 18 Απριλίου 10:30 μμ
Δαμάρεως 78 Παγκράτι

special guests:
Καίτη Κουλλιά
Γεωργία Νταγάκη
Πέτρος Δραγούμης
και ο Σωκράτης Ξένος

Ο σκοινοβάτης θα προσπαθήσει να είναι εκεί...

Eπίσης ένα νέο blog για την λογοτεχνία
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΕΠΙΚΑΙΡΑ

Καλοτάξιδο Θοδωρή Βοριά!