Αλτ! τις ει

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Δε λέει η νύχτα ν' αποσύρει

τη μαύρη, αχ, μαύρη της ουρά

όλο καγχάζει ασύμφωνα νεκρά

Α ε α ε οοοοο!

.

Ω! ποιος μου πίνει το νερό

Ρημαδιό!

.

Αν με μιλάς η μέρα θα 'ρθει, ίσως

με δάκτυλο βγαλμένο απ' το μέλι

κι έναν κρυμμένο - ω!! - ποντικό

μες στο μανίκι το λευκό

Αφού στη γλύκα - έτσι δε λες; -

Ένα δικαίωμα το 'χουν όλοι,

ε, τότε κι αυτός

που από παράθυρο κοιτά

γυμνό κορμί στο χάδι ξαπλωμένο

κι ο άλλος που κλέβει μας στιγμές

και μες στη χούφτα τις λερώνει

για πάντα, αχ, πάντα τις τελειώνει

αχ! τότε όλοι! όλοι

Πως καταλήξαμε τόσο μόνοι

.

Ω! τι σύνθλιψις, τι θλίψις

Α ε α ε οοοοο, ω!

Σ' ένα γδαρμένο, άψυχο καιρό

.

Αχ, μιαν αυγή στον πυρετό

θα μπω

σβήσε το δάκρυ από το φως

γυμνή να μπω, να ρθώ

θα 'ρθω, θα 'ρθω να σε βρω

με μελωμένο ποντικό - ω! -

Α ε α ε οοοοο!

.

Κι ας τρελαθώ σαν επομένη

του πόνου μου γραμμένη

καινό - τις

.

Αλτ! τις ει;

ΤΖΙΝΑ ΜΟΥΚΡΙΩΤΗ

.

.

.

.

.

Στο διάφανο βαθύ...

Χρονικά των Μοτέλ

."ποτέ άλλοτε το μακριά δεν χύμηξε τόσο κοντά" Καίσαρ Βαγιέχο

.

.

.

.

.

.

.

Κάποτε πήγαινα παγάκια στη Νίνα Σιμόν. Ήταν πολύ καλή μαζί μου. Με φώναζε "Αγαπούλα μου". Εγώ της πήγαινα ένα μεγάλο γκρίζο δίσκο γεμάτο παγάκια για να βάζει στο ουίσκυ της.

Εκείνη έβγαζε την ξανθιά περούκα της και την πετούσε στο πάτωμα. Τα πραγματικά της μαλλιά ήταν κοντά κι έμοιαζε σαν κουρεμμένο μαύρο πρόβατο. Έβγαζε τις ψεύτικες βλεφαρίδες της και τις κολλούσε πάνω στον καθρέφτη. Τα βλέφαρα της ήταν μεγάλα, βαμμένα μπλε. Πάντα μου θύμιζαν μια Αιγύπτια βασίλισα που είχα δει στο National Geographic. Το δέρμα της υγρό, λαμποκοπούσε. Τύλιγε γύρω από το λαιμό ένα γαλάζιο προσόψι και έγερνε μπροστά να ξεκουράσει τα γόνατα και τους αγκώνες της. Ο ιδρώτας κυλούσε από το πρόσωπο της και πιτσιλούσε το τσιμεντένιο δάπεδο ανάμεσα στα πόδια της.

Συνήθιζε να κάνει φινάλε με το τραγούδι "Τζέννυ ο Πειρατής" του Μπέρτολντ Μπρεχτ. Το κομμάτι εκείνο πάντα το τραγουδούσε με μια έντονη και διαπεραστική εκδικητικότητα, σαν να είχε γράψει η ίδια τους στίχους. Η εκτέλεση της σκόπευε κατευθείαν στο λαρύγγι των λευκών θαμώνων. Μετά σκόπευε την καρδιά. Μετά το κεφάλι. Θανάσιμος πυροβολισμός ήταν τις μέρες εκείνες η Νίνα Σιμόν.

Το τραγούδι που πραγματικά με σκότωνε ήταν το "You'd Be So Nice to Come Home To" . Κάθε φορά που το 'λεγε έμενα ακίνητος επί τόπου. Εκείνη την ώρα συνήθως βρισκόμουν ανάμεσα στα τραπέζια και μάζευα ποτήρια, ενώ εκείνη ξεκινούσε με το πιάνο αφήνοντας τη στοιχειωμένη φωνή της να ελίσσεται μέσα από τις συγχορδίες. Τότε το βλέμμα μου υψωνόταν μέχρι το πάλκο και έμενε εκεί ενώ ταυτόχρονα τα χέρια μου εξακολουθούσαν να εργάζονται.

Μια φορά, την ώρα που το έλεγε έριξα κατά λάθος ένα κηροπήγιο. Το λυωμένο κερί χύθηκε πάνω στο κοστούμι ενός επιχειρηματία. Με κάλεσαν αμέσως στο γραφείο του διευθυντή. Ο επιχειρηματίας βρισκόταν εκεί, πάνω στο παντελόνι του υπήρχε ένας μακρόστενος λεκές από κερί. Εκείνη τη νύχτα με απόλυσαν.

Έξω στο δρόμο ακουγόταν ακόμα η φωνή της να βγαίνει μέσα από τους τσιμεντένιους τοίχους: "Θα ήσουν ο Παράδεισος αν ερχόσουν".

28/9/'80

Σαν Φρανσίσκο, Καλ.

ΣΑΜ ΣΕΠΑΡΝΤ - Χρονικά των Μοτέλ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Γιάννης Αβραμίδης

εκδόσεις ΕΠΙΛΟΓΗ

NINA SIMONE (21/02/1933 - 21/04/2003)

Οι φωτογραφίες είναι από:

NINA SIMONE'S BLACK SWAN PHOTO GALLERY

Γουρούνια στον Άνεμο

.

.
.
.

.
.
.

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

Στη ζωή του δεν κατάφερε και σπουδαία πράγματα, εκτός από τα λιγνιτωρυχεία και τις χειροβομβίδες κι ίσως γι' αυτό να φταίει το ότι γεννήθηκε μες στο Ροζικλαίρ και κάτω απ' το πλανητικό σύστημα του Γκλεν Μίλλερ και του Μπέννυ Γκούτμαν, που τον βομβάρδισε με μπόλικο σεληνόφως, κορνέτες, σαξόφωνα και τόνους πορφυρού λίπστικ...
Όλα άρχισαν σε κάποιο καλοκαίρι της ασετιλίνης, τότε που πέθαιναν άνυδρες οι σαύρες πάνω στα πεζούλια και τα κορίτσια που αγάπησε είχανε πια χαθεί μαζί με τις έρημες πλατείες και τις στέρνες, την εποχή που ο Σταύρος άρχισε να παίζει με το δίκαννο του πατέρα του, ο Μιχάλης ο Βιθέντε μπήκε μούτσος για το Κολόμπο, ο Ντόντος με τον Κώστα πιάστηκαν στην Πάτρα έτοιμοι να μπαρκάρουν για τη Λεγεώνα των Ξένων, ενώ παράλληλα κυκλοφορούσε κι ο πρώτος Ρόνσον στο σχήμα της Κάντιλλακ, κι αυτός ξόδευε απερίσκεπτα τους μύθους του σαβουρογαμώντας εδώ κι εκεί. Βέβαια ποτέ του δεν αρνήθηκε ότι ήταν ένα άτομο με μειωμένες αντιστάσεις και υποβαθμισμένη πνευματικότητα, γεγονός όμως που του επέτρεπε να σιχαίνεται τους χιπάδες με τα σταμπωτά μπλουζάκια, τα φρικιά που παλαντζάρανε ανάμεσα Αστερίξ και Πύλες της Ενόρασης, τους μουσάτους με τ' αμπέχωνα τύπου Βιετνάμ - τροπικάλ και υφάκι τσεγκουεβάρα, και ιδιαίτερα τις γκόμενες που χύνανε ακούγοντας τον παράνομο Ντώυτσε Βέλλε. Το σίγουρο όμως είναι ότι έπρεπε να βρει ένα γρήγορο εισιτήριο, που θα τον έδιωχνε μακριά απ' αυτή τη σκατούπολη.
.
ΝΙΚΟΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ
Γουρούνια στον Άνεμο
Μυθιστόρημα
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ

.
Τα Κουρέλια τραγουδάνε ακόμα
Εδώ η ταινία

Ο Νίκος Νικολαϊδης ήταν σκηνοθέτης και συγγραφέας. Γεννήθηκε στις 25 Οκτωβρίου του 1939 στην Αθήνα όπου ζούσε και δούλευε μέχρι το θάνατο του στις 5 Σεπτεμβρίου του 2007. Ήταν ο ίδιος σεναριογράφος και παραγωγός των ταινιών που σκηνοθετούσε.
Ταινίες: Lacrimae Rerum, 1962, μικρού μήκους, Βραβείο υπουργείου Βιομηχανίας: "Καλύτερη ταινία μικρού μήκους". Άνευ Όρων, 1968, μικρού μήκους. Ευρυδίκη ΒΑ 2037, 1975, Βραβείο σκηνοθεσίας και κριτικών. Τα Κουρέλια τραγουδάνε ακόμα, 1979, Βραβείο σκηνοθεσίας και κριτικών. Γλυκιά συμμορία, 1983, Βραβείο καλύτερης ελληνικής ταινίας. Πρωινή περίπολος, 1987, Βραβείο σκηνοθεσίας. Singapore Sling, 1990, Βραβείο σκηνοθεσίας. Το κορίτσι με τις βαλίτσες, Τηλεταινία, 1993. Θα σε δω στην Κόλαση Αγάπη μου, 1999. Ο Χαμένος τα Παίρνει Όλα, 2002. The Zero Years, 2006.
Βιβλία: Ο Οργισμένος Βαλκάνιος, μυθιστόρημα 1977, Οι Τυμβωρύχοι, διηγήματα 1966. Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα, σενάριο 1980. Γλυκιά Συμμορία, σενάριο 1984. Ο Χαμένος τα Παίρνει Όλα, σενάριο, 2002.
.
(ΑΥΤΟΓΡΑΦΟ)
Oι νέοι θεατές μ' αγαπούν, όχι γιατί είμαι "οργισμένος", όπως μερικοί ισχυρίζονται, αλλά γιατί οι ταινίες μου δεν τους απαγόρεψαν ποτέ να με αμφισβητήσουν και ακόμα γιατί με επιμονή αρνήθηκα -γεγονός που το εκτίμησαν- τα δεκανίκια που σε τιμή προσφοράς διανέμει χρόνια τώρα η "καθώς πρέπει" Eυρωπαϊκή προοδευτική διανόηση. Aρνήθηκα αυτό το παιχνίδι της προσφοράς και της τρομοκρατίας, έστω και αν προερχόταν καμμιά φορά από τους θεατές, γιατί ήταν ένα παιχνίδι εξουσίας, μια κρατική άποψη για το σινεμά και είναι γνωστό βέβαια πως το κράτος δεν πάει ποτέ σινεμά.
Oσο για το "οργισμένος", δεν το δέχομαι σαν χαρακτηριστικό μου από την στιγμή που οι συχνότητές μου γέμισαν παράσιτα από διάφορους κάλπηδες που δίνουν συνεντεύξεις (κάθε εβδομαδιαίο ιλλουστρασιόν πρέπει να φιλοξενεί ή και να συντηρεί έναν τέτοιο) και βρίζουν τους πάντες και τα πάντα, δεν έχουν να προτείνουν κάτι τι και διεκδικούν ένα χώρο ιδιαίτερο και καθαρό που σίγουρα δεν τους ανήκει και δεν τον εκφράζουν.Tελικά όλοι αυτοί οι "απροσάρμοστοι" συγκροτούν ένα μέρος του συστήματος που ενεργεί σαν προπέτασμα καπνού για να μπορούν από πίσω να δουλεύουν ανενόχλητοι οι κρατικοί μηχανισμοί. Kαι αλλοίμονο στους κάποιος γνήσιους που πέφτουν στην παγίδα του "επώνυμου" χωρίς ποτέ να αναρωτηθούνε ποιά κέντρα αποφάσεων τους κόλλησαν την ταυτότητα του επώνυμου μοναχικού, οργισμένου, καταραμένου αναρχικού κ.τ.λ... Eρώτημα που θα προβάλλει αμείλικτο μπροστά τους απ' τη στιγμή που θα ανακαλύψουν πως το επώνυμο μπορεί να πουλάει, αλλά πουλιέται κιόλας.
N.N.

Οι φωτογραφίες είναι από:
http://www.comicorange.gr/Nikolaidis.htm

ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΙ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Άνθρωποι σοβαροί και αξιόπιστοι διηγούνται (όμως ο Αλλάχ ξέρει περισσότερα) πως τα παλιά τα χρόνια, ζούσε στα νησιά της Βαβυλωνίας ένας βασιλιάς, που μάζεψε τους αρχιτέκτονες και τους μάγους του και τους διάταξε να χτίσουν ένα λαβύρινθο, τόσο περίπλοκο και τόσο έξυπνα φτιαγμένο, που λογικός άνθρωπος δεν τολμούσε να μπει και όσοι έμπαιναν χάνονταν. Το εγχείρημα αυτό αποτελούσε σκάνδαλο, γιατί η σύγχυση και το θαύμα είναι έργα μοναχά του Θεού και όχι των ανθρώπων. Με το πέρασμα του καιρού, ήρθε στην αυλή του ένας βασιλιάς από την Αραβία, και ο βασιλιάς της Βαβυλωνίας (για να γελάσει με την αφέλεια του μουσαφίρη του) τον έβαλε στον λαβύρινθο, όπου περιπλανήθηκε μπερδεμένος και βαθιά ταπεινωμένος ώσπου έγειρε ο ήλιος. Τότε πια προσευχήθηκε και, με την βοήθεια του Θεού, βρήκε την πόρτα. Από τα χείλια του δεν βγήκε κανένα παράπονο' είπε μονάχα στο βασιλιά της Βαβυλωνίας ότι αυτός έχει στην Αραβία ένα λαβύρινθο καλύτερο και, αν θέλει ο Θεός, μια μέρα θα του τον δείξει. Ύστερα γύρισε στην Αραβία, μάζεψε τους στρατηγούς του και τους άρχοντες και ρήμαξε τα βασίλεια της Βαβυλωνίας' το 'φερε μάλιστα η μοίρα και γκρέμισε τα κάστρα της, σύντριψε το στρατό κι έπιασε αιχμάλωτο και τον ίδιο τον βασιλιά. Έβαλε και τον δέσαν πάνω σε μια γρήγορη καμήλα και τον πήγαν στην έρημο, όπου του είπε: "Ω άρχοντα του Χρόνου, ουσία και μυστήριο του αιώνα! Στη Βαβυλωνία, θέλησες να με κάνεις να χαθώ σ' ένα λαβύρινθο μπρούτζινο, με πόρτες, τοίχους και σκάλες αμέτρητες. Τώρα, έδωσε ο Παντοδύναμος να σου δείξω τον δικό μου, που ούτε σκάλες έχεις ν' ανεβείς, ούτε πόρτες να παραβιάσεις, ούτε στοές απέραντες να διασχίσεις, ούτε τοίχους να σταματάν το δρόμο σου".Ύστερα τον έλυσε και τον άφησε στα βάθη της ερήμου, όπου πέθανε απ' την πείνα και την δίψα. Δοξασμένος να 'ναι Εκείνος που δεν πεθαίνει.

R.F. Burton, The Land of Midian Revisited (1879)

J. L. Borges

Σύντομες και παράξενες ιστορίες

Μετάφραση: Δημήτρης Καλοκύρης - Αχιλλέας Κυριακίδης

Μικρό ροδάκινο

.



.



.

Μικρό ροδάκινο στόχε υψηλέ
με τόσα πρόθυμα κλαδιά
πόσο το μέτωπο σου ζήλεψε χώματα

πού είναι οι αστραπές τα ποτάμια οι γειώσεις του ήλιου
ραγδαίες βροχές και διψάς
μα κανένα θολό νερό δε θα σου πει την αλήθεια

έλα θα σου δείξω και στων δρόμων τα σώματα
τάφρους της μνήμης σε στιγμή κόκκινου πανικού
αρκετά 'ναι να σκούξει η καρδιά της πρώτης ηλικίας

μόνο μην πεις πως παιδεύτηκα στην άγνοια λύση

με σαράντα οφθαλμούς στριφογυρνώ σ' ένα σεντόνι
ως μη ελεγχόμενο επεισόδιο
κι αφού κρατά κάτι απίκραντο του αγγέλου το βλέμμα
με την αγάπη λειτουργώ τ' αδιέξοδο
Δε βρίσκω άλλο εξέχον κερί

ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΞΕΝΟΣ


Το μουσικό κομμάτι είναι από τον δίσκο
σημύδες
σουίτα για κιθάρα
Σωκράτης Ξένος ποίηση
Κώστας Μπραβάκης μουσική
διαβάζει ο Σκοινοβάτης

Ο πίνακας είναι του: Tom Brown


ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΡΑΒΑΚΗΣ

Ζητούμενο πάντα ο Έρωτας...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Ω Έρωτα,

λένε πως είσαι ανθρώπινος,

λένε πως είσαι θεϊκός.

Φαίνεται να 'σαι πιο ξακουσμένος

κι απ' τη σφραγίδα του Σολομώντα.

.

Είσαι η ψυχή του κάθε πλάσματος

που σέρνεται στη γη.

Αλλ' η δική μου η ψυχή σε γνωρίζει

με τον τρόπο που γνωρίζουν μόνο τα πουλιά.

.

**********************************

.

Έλειωσα σαν το αλάτι

μες στο νερό του Έρωτα σου.

Δεν απόμεινε ούτε καλό, ούτε κακό,

μήτε αμφιβολία, μήτε βεβαιότητα.

.

Ένα αστέρι τινάχτηκε μες στην καρδιά μου

και χάθηκαν μέσα της και οι εφτά ουρανοί.

.

ΤΖΕΛΑΛΑΝΤΙΝ ΡΟΥΜΙ

Απόδοσις Καδιώς Κολύμβα

H Γκραβούρα είναι από παλαιότερη ανάρτηση του θείου μου του Γούφα.

Υποθήκη

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Είπε: Πιστεύω στην ποίηση, στον έρωτα, στο θάνατο,

γι' αυτό ακριβώς πιστεύω στην αθανασία. Γράφω ένα στίχο,

γράφω τον κόσμο' υπάρχω' υπάρχει ο κόσμος.

Από την άκρη του μικρού δαχτύλου μου ρέει ένα ποτάμι.

Ο ουρανός είναι εφτά φορές γαλάζιος. Τούτη η καθαρότητα

είναι και πάλι η πρώτη αλήθεια, η τελευταία μου θέληση.

31. ΙΙΙ. 69

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

"ΚΙΓΚΛΙΔΩΜΑ"

ΙΔΙΟ-ΓΡΑΦΗ

Η πρόσκληση έγινε από τον φίλο μου τον CROPPER

και τον θείο ΓΟΥΦΑΣ

Η ιδέα του Allu Fun Marx.

Ένα ακόμη κείμενο από τον σκοινοβάτη του Ζαν Ζενέ, που στάθηκε αφορμή να φτιάξω αυτό το blog. Το παραθέτω με αγάπη.

.

.

.

.

.

.

.

Καλώ με την σειρά μου τους φίλους :

ΝΑΥΤΙΛΟΣ

ΜΑΥΡΟΣ ΓΑΤΟΣ

ΜΑΡΙΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΙΣΣΑ

ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

UTOPIA

να πάρουν την σκυτάλη, εαν κι εφόσον το επιθυμούν.

Αντιγράφω από τον cropper τους κανονισμούς του παιχνιδιού:

Οι οδηγίες:

1. Γράψε (με το χέρι κι όχι κα'να σεντόνι)

2. Σκάναρε (ή φωτογράφισε… )

3. Πόσταρε.

4. Ειδοποία! Απαραίτητα στο τέλος του ποστ γράψε: για τοhttp://autographcollectors.blogspot.com/

5. Προσκάλεσε άλλους 5 ή και περισσότερους blogger να συμμετέχουν.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

.
...
Είπα κάποτε ότι η Τέχνη δεν είναι η πραγματικότητα. Πως η Τέχνη είναι ένα σχόλιο πάνω στην πραγματικότητα, πως η πραγματικότητα δεν μπορεί να νοηθεί ως τετελεσμένη, αν δεν δευτερολογηθεί από ένα τέτοιο σχόλιο τέχνης. Θεωρώ αυτό το σχόλιο της Τέχνης πολύ πιο πραγματικό από την ίδια την πραγματικότητα, γιατί ακριβώς αποκαλύπτει εκείνες τις κρυφές όσο και ουσιαστικές διεργασίες που αναπαράγουν συνεχώς την συγκινησιακή πραγματικότητα του ανθρώπου. Αυτή για την οποία μιλά κυρίως η Τέχνη. Αυτή με την οποία αποκλειστικά υπάρχει ο άνθρωπος. Θεωρώ τον λόγο σαν ένα χαρισματικό όργανο, περισσότερο από όλα τα άλλα. Γιατί ακριβώς ο λόγος έχει την δυνατότητα να συλλαμβάνει και να φανερώνει όλες τις δυνατές νοηματικές και συναισθηματικές αντηχήσεις που γεννά μέσα στο νου και την ψυχή του ανθρώπου η εμπειρία της ζωής. Εννοώ κάτι σαν την εξαίσια ακινησία της ζωγραφικής, ή τη δαιμονική κινητικότητα της μουσικής. Εννοώ ακριβώς ένα λόγο που είναι και ζωγραφική και μουσική και όλα όσα μπορεί να εκφράσει ο άνθρωπος. Κυρίως όσα δεν μπορεί.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ
"Η ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΟΡΑΣΗΣ ΜΟΥ" (απόσπασμα)

Η Λέξη, τχ.63, Μάιος - Ιούλιος 2001, σ. 372 - 375.
Το κείμενο φέρει την υποσημείωση: "Ανέκδοτο κείμενο,
από την εκπομπή 'Μονόγραμμα' της Ηρώς και του Γ.Σγουράκη(1983)"

Φωτογραφία "Ονειροβάτης"