ΣΚΟΙΝΟΒΑΤΗΣ

Σ' έναν γάτο

2010-04-23T09:00:00.004+03:00

Είσαι πολύ πιο σιωπηλός απ' τους καθρέφτες
και πιο κρυφός από την πολυκύμαντη αυγή'
είσαι κείνος ο πάνθηρας που μόνο από μακριά,
κάτω απ' το φεγγαρόφωτο, μας επιτρέπει να κοιτάζουμε η μοίρα.
Μάταια σε ψάχνουμε μες τους ανεξιχνίαστους
μηχανισμούς κάποιου θεϊκού νόμου'
πιο απόμακρος κι από το δειλινό ή απ' τον Γάγγη
εσύ κρατάς το μυστικό κλειδί της μοναξιάς.
Η ράχη σου αφήνεται στο ανάλαφρο
του χεριού μου το χάδι. Αιώνες τώρα
που πια έχουν γίνει λησμονιά, αφήνεις μόνο
στο χέρι το δισταχτικό να σ' αγαπά.
Ζείς σε αλλιώτικους καιρούς. Εξουσιάζεις
ένα κόσμο κατάκλειστο, όπως του ονείρου.

ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΙΣ ΜΠΟΡΧΕΣ
"Το χρυσάφι των τίγρεων"
Μετάφραση: Δημήτρης Καλοκύρης

Βζιιουιιουνν

2009-07-03T18:19:00.006+03:00

Αυτή τη νύχτα δεν κοιμάμαι βγάζω από πάνω μου τα άδεια δωμάτια, κρεμάω στη φαρμακαποθήκη τα φιλιά, δεν θα’ χω στόμα μονάχα ένα φωτάκι δίχως ήχους και θορύβους. Όταν θα ‘ρθεις θα σφυρίξει εκκωφαντικά, θ’ ανοίξει η φορμόλη τα φιλιά και τα χείλη, θα βάλεις όποιες λέξεις θέλεις στη θέση της γλώσσας, θα καταπιώ εκείνες που σε πονάνε και θ’ απλώσω το ‘’ε’’ της εξημέρωσης στα καινούρια σεντόνια. Θα σου δείξω πως πεθαίνει μια ανάσα και πως ανασταίνεται ουρλιάζοντας. Θα ρουφήξω όλη τη τρικυμία από το λακκάκι του λαιμού σου, θα ξεκλειδώσω έναν – έναν τους σπονδύλους σου για να χωρέσει εκεί όλο το ‘’ω’’ των οκτακοσίων χιλιάδων αριθμών. Κι όταν μεταμορφωθείς σε εισιτήριο απεριόριστης διαδρομής θ’ ανοίξω το παράθυρο με τις πολυσύλλαβες λέξεις, εκείνες που δεν μας αντέχουν γιατί θα μυρίζουμε αλήθειες. Τότε θα γίνουμε αερόστατα, δίχως υποσχέσεις, λόγια, σώματα φοβισμένα, στάσεις, φανάρια, στροφές, ανηφόρες, λίγα λεπτά, αναμονές. Θα κρατάμε μια τεράστια ομπρέλα και θα φοράμε ένα τεράστιο κασκόλ μαζί. Μόνο να χωράμε στη ταχύτητα.

Βζιιουιιουνν

EΛΕΝΗ ΝΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

"MIST"

ΒΑΘΥ ΓΑΛΑΖΙΟ

2009-06-30T18:53:00.009+03:00

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
VI
.
Σε μάτιασαν οι νύφες του βυθού
Οι λευκές του μαϊστρου ερινύες
Ανάβοντας τη ζήλια του κορμιού
Μα όταν γελάσαν οι ανυφάντρες του ήλιου
Που φιλοδόξησαν ένα καμάρι επίγειο
Άξαφνα πήρες τη βαφή του απείρου.
.

Τώρα καθώς πατάω μες τις πλαγιές
Στα κουκουνάρια που φυσώντας έστρωσεν
Άνεμος γητευτής με χείλια βαθυγάλαζα
Καθώς γλιστράω στα τσάμια της κατηφοριάς
Κι ανοίγω τα φτερά στο βλέμμα σου το απέραντο

.
Καθώς ταιριάζω στου βοριά το στόμα μια υμνωδία
Μου φέγγει ο κόλπος το βαθύ μουρμούρισμα της άμμου
Και βλέπω ανθούς να πέφτουνε στα καθαρά νερά
Φύκια μελαχρινά στου φλοίσβου το νανούρισμα
Κανάτια υπομονετικά στου Αιγαίου τα παραθύρια.

.
Και βλέπω ακόμα ένα και μόνο βαθύχρωμο πουλί
Να πίνεται απ' το αίνιγμα της αγκαλιάς σου
Όπως η νύχτα πίνεται από την αυγή
Όπως η αίγλη από τις μορφές των αγαλμάτων.
.
Οδυσσέας Ελύτης .
"ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ"
.
φωτογραφία: "Ονειροβάτης"

Αιωνιότης

2009-06-25T07:25:00.013+03:00

O Iνδός Αρσούνας, βασιλεύς φιλάνθρωπος και πράος,

μισούσε ταις σφαγαίς. Ποτέ δεν έκαμνε πολέμους.

Πλην του πολέμου ο φοβερός θεός δυσηρεστήθη -

(λιγόστεψεν η δόξα του άδειασαν οι ναοί του) -

και μπήκε με θυμό πολύ στου Αρσούνα το παλάτι.

Ο βασιλεύς φοβήθηκε και λέει «Θεέ μεγάλε

συγχώρεσέ με αν δεν μπορώ ζωή να πάρω ανθρώπου».

Με περιφρόνησι ο θεός απήντησε «Από μένα

νομίζεσαι πιο δίκαιος; Με λέξεις μη γελιέσαι.

Καμμιά ζωή δεν παίρνεται. Γνώριζε πως ποτέ του

μήτε γεννήθηκε κανείς, μήτε κανείς πεθαίνει».

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
1895 (Τα Ανέκδοτα)

Φωτογραφίες http://www.flickr.com/photos/ggnyc/1772257723/

Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

2009-06-09T18:32:00.003+03:00

Αυτό που το θέατρο αναζητεί και φέρνει στο φως είναι μια βαθιά πραγματικότητα που μας την κρύβουν, συχνά προς το συμφέρον μας, οι αναγκαιότητες της ζωής. Ποιά είναι αυτή η πραγματικότητα; Ποιές είναι αυτές οι αναγκαιότητες; Όλη η ποίηση εκφράζει ψυχικές καταστάσεις. Αλλά ανάμεσα στις καταστάσεις αυτές υπάρχουν μερικές που γεννιούνται κυρίως από την επαφή του ανθρώπου με τους ομοίους του. Αυτά ακριβώς τα συναισθήματα είναι τα πιο έντονα και τα πιο βίαια. Όπως τα ηλεκτρικά φορτία έλκονται και συσσωρεύονται ανάμεσα στις δυο πλάκες του πυκνωτή, όπου θα εμφανιστεί ο ηλεκτρικός σπινθήρας, έτσι, με μόνη την παρουσία ανθρώπων μαζί με άλλους ανθρώπους, παράγονται βαθιές έλξεις και απωθήσεις, πλήρεις ρήξεις ισορροπίας, τέλος, αυτή η ηλέκτριση της ψυχής που είναι το πάθος. Αν ο άνθρωπος εγκαταλειπόταν στην κίνηση της αισθητής του φύσης, αν δεν υπήρχε ούτε κοινωνικός ούτε ηθικός νόμος, αυτές οι εκρήξεις έντονων συναισθημάτων θα ήταν κάτι κοινό στη ζωή. Μα είναι χρήσιμο οι εκρήξεις αυτές να αποτρέπονται. Είναι ανάγκη να ζει ο άνθρωπος σε κοινωνία και, κατά συνέπεια, να υποτάσσεται σ' έναν κανόνα. Και ό,τι συμβουλεύει το συμφέρον, το προστάζει το λογικό: υπάρχει ένα καθήκον και ο προορισμός μας είναι να το υπακούουμε. Κάτω απ' αυτή τη διπλή επιρροή χρειάστηκε να σχηματιστεί για το ανθρώπινο είδος ένα επιφανειακό στρώμα συναισθημάτων και ιδεών που ρέπουν προς την αμετακινησία, που θα ήθελαν τουλάχιστο να είναι κοινά σ' όλους τους ανθρώπους και που αποκρύπτουν, όταν δεν έχουν τη δύναμη να την πνίξουν, την εσωτερική φωτιά των ατομικών παθών. Η αργή πρόοδος της ανθρωπότητας προς μια ολοένα πιο ειρηνευμένη κοινωνική ζωή σταθεροποίησε σιγά-σιγά αυτό το στρώμα, όπως η ίδια η ζωή του πλανήτη μας υπήρξε μια μακρά προσπάθεια για να καλύψει μ' έναν στέρεο και ψυχρό υμένα τη διάπυρη μάζα των αναβραζόντων μετάλλων. Αλλά υπάρχουν ηφαιστειακές εκρήξεις. Και αν η γη ήταν ζωντανό ον, όπως την ήθελε η μυθολογία, πιθανόν θα της άρεσε, καθώς αναπαυόταν, να ονειρεύεται αυτές τις απότομες εκρήξεις, με τις οποίες θ' αποκτούσε πάλι τον έλεγχο πάνω σε ό,τι πιο βαθύ έχει.

Το θέατρο μας παρέχει ακριβώς μια τέτοιου είδους απόλαυση. Κάτω από την ήρεμη, αστική ζωή, που έχουν συνθέσει για λογαριασμό μας η κοινωνία και το λογικό, ανακινεί μέσα μας κάτι που ευτυχώς δεν εκρήγνυται, αλλά του οποίου μας κάνει να νιώσουμε την εσωτερική ένταση. Είναι η εκδίκηση της φύσης επί της κοινωνίας. Άλλοτε θα πάει ίσα στο στόχο' θα καλέσει από το βάθος στην επιφάνεια τα πάθη που αναστατώνουν τα πάντα. Άλλοτε θα λοξοδρομήσει, όπως κάνει συχνά το σύγχρονο θέατρο' θα μας αποκαλύψει με μια, μερικές φορές εξεζητημένη, επιδεξιότητα, τις αντιφάσεις της κοινωνίας με τον εαυτό της' θα μεγαλοποιήσει ό,τι τεχνητό μπορεί να υπάρχει στον κοινωνικό νόμο' κι έτσι, μ' ένα πλάγιο μέσο, σπάζοντας αυτή τη φορά το περίβλημα, θα μας κάνει πάλι ν' αγγίξουμε το βάθος. Αλλά και στις δυο περιπτώσεις, είτε αποδυναμώνει την κοινωνία είτε ενδυναμώνει τη φύση, επιδιώκει τον ίδιο αντικειμενικό σκοπό, που είναι να μας αποκαλύψει ένα κρυφό μέρος του εαυτού μας, αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε το τραγικό στοιχείο της προσωπικότητάς μας.

Αυτή την εντύπωση έχουμε όταν βγαίνουμε από ένα ωραίο θεατρικό έργο. Αυτό που μας έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον είναι λιγότερο τα όσα μας έχει διηγηθεί για άλλους και περισσότερο αυτό που μας έχει κάνει να διακρίνουμε από εμάς τους ίδιους, ένας ολόκληρος συγκεχυμένος κόσμος θολών πραγμάτων, που θα ήθελαν να υπάρξουν και που, ευτυχώς για μας, δεν υπήρξαν. Φαίνεται σαν να κάλεσε μέσα μας τις απείρως παλιές αταβιστικές αναμνήσεις, τις τόσο βαθιές, τις τόσο ξένες προς την παρούσα ζωή μας, ώστε αυτή η ζωή να μας φαίνεται για μερικές στιγμές σαν κάτι εξωπραγματικό και συμβατικό, στο οποίο θα χρειαζόταν εκ νέου να ασκηθούμε.

Πράγματι, λοιπόν, το θέατρο έψαξε κάτω από πιο χρήσιμα αποκτήματα μια πιο βαθιά πραγματικότητα.

Henry Bergson

("Το γέλιο", μετάφραση Βασίλης Ταμανάς)

εκδόσεις Εξάντας, Αθήνα 1998

photo by Philippe Halsman

ΑΝΤΙΟ

2009-05-24T18:27:00.015+03:00

Κάποτε μια νύχτα θ' ανοίξω τα μεγάλα κλειδιά των τρένων για να περάσουν οι παλιές μέρες

οι κλειδούχοι θα 'χουν πεθάνει, στις ράγιες θα φυτρώνουν μαργαρίτες απ' τα παιδικά μας πρωινά

κανείς δεν έμαθε ποτέ πως έζησα, κουρασμένος από τόσους χειμώνες

τόσα τρένα που δε σταμάτησαν πουθενά, τόσα λόγια που δεν ειπώθηκαν

οι σάλπιγγες βράχνιασαν, τις θάψαμε στο χιόνι

που είμαι; γιατί δεν παίρνω απάντηση στα γράμματα μου;

κι αν νικηθήκαμε δεν ήταν απ' την τύχη ή τις αντιξοότητες,

αλλά απ' αυτό το πάθος μας για κάτι πιο μακρινό

κι ο αγέρας που κλείνει απότομα τις πόρτες και μένουμε πάντοτε έξω

όπως απόψε σε τούτο το έρημο τοπίο που παίζω την τυφλόμυγα με τους νεκρούς μου φίλους.

Όλα τελειώνουν κάποτε. Λοιπόν, αντίο! Τα πιο ωραία ποιήματα δε θα γραφτούν ποτέ...

Βιολέτες για μια εποχή (1985)

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

Φωτογραφία: Ονειροβάτης

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

2009-05-19T08:01:00.014+03:00

Πριν από λίγες μέρες ο σκοινοβάτης βρέθηκε στο όμορφο χωριό των Πιερίων Ριζώματα και επισκέφθηκε τον φίλο του Γιάννη Κ. που έχει το φαρμακείο της περιοχής. Πάνω στην κουβέντα ο Γιάννης του διηγήθηκε μια πρόσφατη εμπειρία που είχε στον δρόμο προς την Βέροια, (από το χωριό Πολυδένδρι) όπου συνάντησε ένα ζαρκάδι. Η συγκίνηση του και ο τρόπος που διηγήθηκε το περιστατικό, συνειρμικά οδήγησαν τον σκοινοβάτη σ' ένα κείμενο από τις "Σύντομες και παράξενες ιστορίες" του Χόρχε Λουίς Μπόρχες το οποίο και παραθέτει:

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

Ο Πάρκερ δεν πέθανε την επομένη, 16 Σεπτεμβρίου, υπέφερε όμως από φριχτούς πόνους. Ούτε η μορφίνη δεν τον έπιανε. Δεν μπορούσε ούτε να φάει ούτε να πιεί. Με το ζόρι τον βολέψαμε στο πίσω μέρος του καμιονιού. Η σφαίρα που τον είχε βρει του 'χε τρυπήσει το στομάχι. Ευτυχώς ο δρόμος ήταν αρκετά καλοστρωμένος, κι έτσι οι κραδασμοί του καμιονιού δεν ήταν αφόρητοι.

Είχε ένα δυνατό φως κι έναν ήλιο που έκαιγε. Βρισκόμασταν τώρα στην έρημο. Υπήρχε βέβαια που και που κανένας θάμνος, κανένα δεντράκι, αλλά πολύ μακριά απ' το νερό, για τον άνθρωπο και το κοπάδι του. Κάτω από ένα δεντράκι είδα μια τεράστια ύαινα, που στριφογύριζε και στριφογύριζε, σα σκύλος πριν πέσει να κοιμηθεί ' μια ώρα αργότερα είδα ένα ζευγάρι αφρικάνικες αντιλόπες. Τα ογκώδη ζώα, μεγάλα σαν ταύροι, με λευκό χιονάτο τρίχωμα και μεγάλα γυριστά κέρατα, βοσκούσαν κάτι ευωδιαστά κλωνάρια. Σταματήσαμε το καμιόνι για να τα δούμε, γιατί κανείς μας δεν είχε δει ποτέ του αυτά τα ζώα, ούτε υπήρχε περίπτωση να τα ξαναδούμε. Βοηθήσαμε τον Πάρκερ ν' ανασηκωθεί για να τα δει κι αυτός. Θεωρήσαμε σημαντικό να τα δει κι αυτός προτού πεθάνει.

Vladimir Peniakoff, Private Army.

Cuentos breves y extraordinarios, 1953

YΨΙΛΟΝ/ΒΙΒΛΙΑ

Μετάφραση : Δ. Καλοκύρης - Αχ. Κυριακίδης

Φωτογραφία : ΝaturePhoto-CZ.eu

ΥΣΤΑΤΟΣ ΟΒΟΛΟΣ

2009-05-09T22:24:00.005+03:00

Δύσκολες ώρες, δύσκολες στον τόπο μας. Κι αυτός ο περήφανος,

γυμνός, ανυπεράσπιστος, ανήμπορος, αφέθηκε να τον βοηθήσουν,

εγγράψαν υποθήκες πάνω του, πήραν δικαιώματα, αξιώνουν,

μιλάνε για λογαριασμό του, του ρυθμίζουν την ανάσα, το βήμα,

τον ελεούν, τον ντύνουν μ' άλλα ρούχα ξέχειλα, χαλαρωμένα,

του σφίγγουν μ' ένα καραβόσκοινο τη μέση. Εκείνος,

μέσα στα ξένα ρούχα, ούτε μιλάει κι ούτε πια χαμογελάει

μη και φανεί που ανάμεσα στα δόντια του κρατάει (ως και την ώρα του ύπνου)

σφιχτά σφιχτά, σαν ύστατο οβολό του, (μόνο τώρα βιός του)

γυμνό, απαστράπτοντα κι ανένδοτο, το θάνατό του.

7.ΧΙ.68

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

"ΚΙΓΚΛΙΔΩΜΑ"

Φωτογραφία Ονειροβάτης

Ο λαβύρινθος χορεύεται

2009-03-12T11:59:00.013+02:00

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

...
Ο Λαβύρινθος συνδυάζει τον χρόνο και το χώρο ή για την ακρίβεια καταγράφει τον χρόνο μέσα στο χώρο.
Είσαι υποχρεωμένος πρώτα να πατήσεις εκεί, κατόπιν να στρίψεις εκεί, μετά να πατήσεις εκεί κ.λ.π. Επομένως ο λαβύρινθος ήταν για τους πρωτόγονους ίσως ένας χωρόχρονος, ένα σχήμα που εκπροσωπούσε τη διαδρομή της ανθρώπινης ζωής μέσα στον χρόνο με βήματα στο χώρο. Από όπου και η ιερότητα του. Το άγχος του πρωτόγονου, συντριμμένου ανάμεσα στον ορατό και περιοριστικό χώρο και στον αόρατο και δυναστικό χρόνο, βρίσκει την ανακούφισή του στο χορό του λαβυρίνθου. Γιατί λαβύρινθος είναι πράγματι μια προγονική εντολή: η εντολή είναι να ζήσουμε.
Ο λαβύρινθος χορεύεται. Και κάτι ακόμα: Πέρα από οποιαδήποτε μεταφυσική, ψυχολογική και ψυχαναλυτική ερμηνεία υπάρχουν τα απλά σωματικά δεδομένα: τα σημάδια στον Οιδίποδα.
Ένα πρόσωπο που άρχισε τη ζωή του με τα πόδια του κατεστραμμένα από τους γονείς του, και τελείωσε τη ζωή του με τα μάτια του κατεστραμμένα από τον ίδιο. Ήθελα να βρω μια οπτική, ορατή, χειροπιαστή αν θέλετε, για το κοινό αίσθηση του τί σημαίνουν αυτές οι δύο αναπηρίες. Λοιπόν τα μόνα πρόσωπα που δεν μπορούν να κινηθούν στην τύχη μέσα στα ερείπια ενός λαβύρινθου, δεν μπορούν να παραβούν και να αγνοήσουν την ιερή διαδρομή, είναι οι τυφλοί.
Ο Τυφλός, το τρίτο πρόσωπο της πρόβλεψης της Σφίγγας, "Τρίπους" - ο τυφλός με το ραβδί, αναγκαστικά ακολουθεί τα πόδια του, δε σκαρφαλώνει στις πέτρες, δεν καβαλάει τα ερείπια, ακολουθεί με το ραβδί του το δρόμο και είναι ο μόνος που βγαίνει οδηγημένος από τα τρία του πόδια, από το λαβύρινθο.
Στο πρώτο επεισόδιο του έργου βλέπουμε αυτή τη διαδρομή να την πετυχαίνει ο τυφλός Τειρεσίας μέσα από τις λοιδορίες του Οιδίποδα και τον θαυμασμό του χορού.
Και στο τέλος του έργου ο τυφλός Οιδίπους που έχει απαρνηθεί το κύριο όργανο της γνώσης (σε όλες τις γλώσσες του κόσμου, το βλέπω, το είδα, I see, σημαίνει κατ' επέκταση και τον ορισμό καταλαβαίνω), ο Οιδίπους, αυτό το θριαμβευτικό συντρίμι της ζωής, "βλέπει" με τα ρημαγμένα πόδια του την διέξοδο, κι επιτέλους βγαίνει από τον λαβύρινθό του, ελεύθερος.
Ο λαβύρινθος χορεύεται. Και η τραγωδία είναι τραγούδι.
...
.
"Για ένα φιλμ του ΟΙΔΙΠΟΔΑ"
Μια συνέντευξη με τον Μίνω Βολανάκη
(μεταφρασμένα αποσπάσματα)

LANDSCHAFT

2009-03-03T20:36:00.007+02:00

"Ihr hohen Pappeln - Menschen dieser Erde!

Ihr schwarzen Teiche Glucks - ihr spiegelt sie zu Tode!

Ich sah dich, Schwester, stehn in diesem Glanze."

Ω εσείς πανύψηλες λεύκες - άνθρωποι αυτής της γης!

Ω εσείς μαύρα τενάγη της ευτυχίας - την αντικατοπτρίζετε καθ΄οδόν προς τον θάνατο!

Σε είδα, αδελφή, να στέκεσαι μέσα σ' αυτήν τη λάμψη.

"ΤΟΠΙΟ"

PAUL CELAN

MΗΚΩΝ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗ

Μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

ΝΕΦΕΛΗ

Φωτογραφία "ΟΝΕΙΡΟΒΑΤΗΣ"

ΒΕΒΗΛΩΣΕΙΣ

2009-01-26T20:01:00.011+02:00

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

Ο ΣΑΝΤΣΟ ΠΑΝΤΣΑ μπαίνει στον κινηματογράφο μιας επαρχιακής πόλης. Ψάχνει τον Δον Κιχώτη και τον βλέπει να κάθεται παράμερα με το βλέμμα καρφωμένο στην οθόνη. Η αίθουσα είναι σχεδόν γεμάτη, ο εξώστης μοιάζει με μια τεράστια στοά και είναι εντελώς κατειλημμένος από παιδιά που θορυβούν ασταμάτητα. Μετά από μερικές μάταιες προσπάθειες να φτάσει στον Δον Κιχώτη, ο Σάντσο κάθεται απρόθυμα στην πλατεία δίπλα σε ένα κοριτσάκι (τη Δουλτσινέα;), που του προσφέρει ένα γλειφιτζούρι. Η προβολή άρχισε, είναι ένα έργο εποχής, στην οθόνη τρέχουν αρματωμένοι ιππότες, ξάφνου εμφανίζεται μια γυναίκα που βρίσκεται σε κίνδυνο. Μεμιάς ο Δον Κιχώτης σηκώνεται όρθιος, ξεθηκαρώνει το σπαθί του, χυμάει στην οθόνη και οι σπαθιές του αρχίζουν να κομματιάζουν το πανί. Στην οθόνη συνεχίζουν να φαίνονται η γυναίκα και οι ιππότες, αλλά το μαύρο σχίσιμο που δημιούργησε το σπαθί του Δον Κιχώτη μεγαλώνει όλο και περισσότερο, καταβροχθίζει αδυσώπητα τις εικόνες. Στο τέλος δεν μένει τίποτα σχεδόν από την οθόνη, διακρίνεται μόνο το ξύλινο πλαίσιο που τη στήριζε. Το κοινό αγανακτισμένο εγκαταλείπει την αίθουσα, αλλά τα παιδιά που βρίσκονται στον εξώστη δεν σταματούν να ενθαρρύνουν με πάθος και φανατισμό τον Δον Κιχώτη. Μόνο το κορίτσι στην πλατεία τον κοιτάζει αποδοκιμαστικά.

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Τι πρέπει να κάνουμε με τις φαντασιώσεις μας; Να τις αγαπάμε, να τις καταστρέψουμε, να νοθεύσουμε το περιεχόμενο τους (αυτό είναι ίσως το νόημα του κινηματογράφου του Orson Welles). Αλλά όταν, στο τέλος, αποκαλυφθούν κενές, μη εισακουσθείσες και ανεκπλήρωτες, όταν δείξουν το τίποτα από το οποίο είναι καμωμένες, μόνο τότε θα μπορέσουμε να πληρώσουμε το τίμημα της αλήθειας τους, και θα συνειδητοποιήσουμε ότι η Δουλτσινέα -την οποία σώσαμε- δεν μπορεί να μας αγαπήσει.

"Τα έξι ωραιότερα λεπτά της ιστορίας του κινηματογράφου"
GIORGIO AGAMBEN
ΒΕΒΗΛΩΣΕΙΣ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΙΑΜΟΥΡΑΣ
ΑΓΡΑ

"Κάποτε"

2009-01-17T08:05:00.013+02:00

κάποτε θα σου μιλήσω

για τη φωτιά και για το δροσερό νερό

για το σακάκι του νοτιά με ξηλωμένο το χρυσό κουμπί

κάποτε και για το φως που εκλάπη

και θα με ακούς με του φθινόπωρου τα μάτια το ξέρω

και τα χέρια σου θα κατεβάζουν κομμάτια δείλιο σύννεφο

και το στόμα σου ένα βαθύ φιλί στην αυτοψία του

μέλλοντος

κάποτε

μα πιο πολύ κι απ' τα πολλά

θα σου πω κατά πού πέφτει η αγάπη

ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΞΕΝΟΣ

ΣΗΜΥΔΕΣ

ΕΝΔΥΜΙΩΝ
Για περισσότερο Σωκράτη...

ένα υπέροχο αφιέρωμα από τo blog της:

Mareld - Nostalgia

Φωτογραφία:

Ονειροβάτης

Χριστούγεννα

2008-12-22T23:06:00.010+02:00

Γεννιέται ένας θεός. Άλλοι πεθαίνουν. Η αλήθεια

Ούτε ήρθε, ούτε υπήρξε: το λάθος άλλαξε.

Έχουμε τώρα μιαν ανταλλάξιμη αιωνιότητα

Κι ήταν πάντα καλύτερο αυτό που συνέβη.

Τυφλή η γνώση οργώνει το άχρηστο χώμα

Τρελή η πίστη ζει της λατρείας της το όνειρο.

Ένας νέος θεός είναι μόνο μια έκφραση, κι αυτό είναι όλο.

Μην ερευνάς, μην εμπιστεύσαι: όλα είναι άλυτο αίνιγμα.

Η ΜΑΣΚΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΑΣΚΕΣ
ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΡΘΩΝΥΜΟΥ ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΠΕΣΣΟΑ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΟΥΛΙΩΤΗΣ
PRINTA - ΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ !

φωτογραφία : ονειροβάτης

ΑΡΓΥΡΗΣ ΜΠΑΡΗΣ

2008-12-05T22:42:00.009+02:00

.
.
.
.
.
.

.

Όπως φυτρώνει ένα πλατάνι στη νεροσυρμή
ή όπως κυλάει το ποτάμι στην κοίτη του
μπήκε στο μαρμαρένιο αλώνι
η συνέχεια είναι γνωστή.
Ομολόγησε πως είναι ο εαυτός του
με τόσες σημαίες σε υποστολή
δεν έπρεπε νά 'ναι
Από τότε δεν θυμάται καμιά άνοιξη
καμιά ανάσταση και κανέναν Λάζαρο
ποτέ και πουθενά.
Στη μνήμη του υπάρχει στάχτη
πολλή στάχτη
και στην καρδιά του λίγοι ροδαμοί.
Καθισμένος στη γωνιά
μισόγυμνος μ' ένα πουκάμισο από ηλιαχτίδες
και ένα ξέφωτο στα μάτια
ασύμβατος με την εποχή του
κρυώνει χωρίς να μπορεί να ντυθεί
να κρυφτεί ή να κλάψει.
Σπόρος ξηρός κάθετος
στον τραχύ άβατο Άθω του.
Ωστόσο κάπου - κάπου
μπάζει τις ακτές της Σιθωνίας μέσα του
το πράσινο του Χολομώντα
κι ανασέρνει γαλάζιο.
Πλημμυρισμένος φως
σκύβει στα πηγάδια
κι ανασέρνει πνιγμένα περιστέρια,
ολόγιομα φεγγάρια,
ασύμβατους ονειροπόλους
κι όταν πυκνώνει το σκοτάδι
αυτοπυρπολιέται
αρνούμενος ν' αποδεχτεί τη νύχτα
το έρπον πλήθος,
την υποταγή.
Κάθετος
άβατος,
μοναχός
στο δικό του Άθω.

Κάποια βράδια
σαν από ανάγκη
ξέφευγε απ' τον εαυτό του
έσμιγε με τα ποτάμια
και τις αγέλες των λύκων.

Αβεβαιότητες στους δρόμους
ΠΟΙΗΜΑΤΑ
Η εγγραφή είναι αφιερωμένη στον φίλο Βαγγέλη τον Επίκουρο μ' ένα μεγάλο ευχαριστώ για τα ποιήματα που μου χάρισε!

Φωτογραφία: "Ονειροβάτης"

ΕΙΣΟΔΟΣ - ΕΞΟΔΟΣ

2008-11-30T10:52:00.016+02:00

.

.

.

.

.

.

.

.

Ηταν έτοιμος να πει: "Έρχομαι εκ μέρους του Φουλάνο", όταν είδε τόσο λίγα φιλικά πρόσωπα που, αντί να πάρει κάθισμα, όρθωσε τ' ανάστημά του, έβαλε το σομπρέρο του και είπε, γυρίζοντας την πλάτη:

"Φεύγω εκ μέρους του Φουλάνο".

Jules Renard, Journal
Cuentos breves y extraoordinarios, 1953
Jorge Luis Borges
ύψιλον/βιβλία
Μετάφραση: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΛΟΚΥΡΗΣ - ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ
Φωτογραφίες: Pedro Meyer

...κομμάτι φεγγάρι

2008-11-19T22:57:00.011+02:00

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

Έβγαλε απ' το πορτοφόλι
ένα κομμάτι φεγγάρι
κι αγόρασε μια εφημερίδα
κι ένα ρεαλιστικό παραμύθι για παιδιά
Τον παλιάνθρωπο είπαν
όσοι τον είδαν
Θα μπορούσε να εξαργυρώσει κάτι άλλο
τη γυναίκα του να πούμε
ή την ιδεολογία του
Το φεγγάρι βρήκε να ρευστοποιήσει;
Σκότωσε το ρομαντισμό μας

ΘΑΝΑΣΗ Ε. ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ
"του ανταποκριτή μας"

ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ

ΠΕΡΙ ΛΗΣΤΕΙΑΣ - BILLY THE KID

2008-11-14T18:54:00.013+02:00

...
.
Η Ιστορία (που, προχωρεί όπως ορισμένοι σκηνοθέτες του κινηματογράφου, με διακεκομμένες σκηνές) περνάει τώρα στην εικόνα μιας επικίνδυνης ταβέρνας που βρισκόταν στην παντοδύναμη έρημο, σαν να 'τανε στην ανοιχτή θάλασσα.
Ο χρόνος, μια φοβερή νύχτα του 1873, η ακριβής τοποθεσία, ο Μαντρωμένος Κάμπος στο Νέο Μεξικό. Η γη είναι τόσο παράξενα λεία, ενώ ο ουρανός, με το φεγγάρι και τα σύννεφα φορτωμένα καταιγίδες, είναι γεμάτος πηγάδια και βουνά. Στη γη το κρανίο μιας γελάδας, η στριγγλιά και τα μάτια του κογιότ μες στο σκοτάδι, όμορφα άλογα, και ένα φως που απλώνεται από την ταβέρνα. Μέσα, με τους αγκώνες ακουμπισμένους πάνω στον μοναδικό πάγκο του μπαρ, κατάκοποι, γεροδεμένοι άντρες, πίνουν το πιοτό τους που τους ανάβει και κάνουν τη φιγούρα τους μ' ένα σωρό ασημένια νομίσματα που 'χουν απάνω ένα φίδι κι έναν αετό, Ένας πιωμένος τραγουδάει αδιάφορος. Κάμποσοι συζητάνε σε μια γλώσσα με πολλά σίγμα, που πρέπει να 'ναι ισπανικά, γιατί αυτούς που τα μιλάνε τους κοιτάζουν με περιφρόνηση. Ο Μπιλ Χάριγκαν, ο κοκκινωπός αρουραίος των λαϊκών πολυκατοικιών, είναι ένας απ' αυτούς που σιγοπίνουν εκεί μέσα. Έχει κατεβάσει δυο ρακές και σκέφτεται να ζητήσει κι άλλο, ίσως γιατί δεν του έχει απομείνει πεντάρα. Οι άνθρωποι της ερήμου τον εκνεύριζαν. Τους βλέπει έτσι φοβερούς, θυελλώδεις, ευτυχισμένους και μισητά ικανούς να τα φέρνουν βόλτα με τ' άγρια βόδια και τα μεγαλόσωμα άλογα. Πέφτει απότομα μια νεκρική σιωπή, που την αγνοεί μονάχα ο μεθυσμένος τραγουδώντας παράφωνα. Είχε μπει κάποιος Μεξικάνος, ένα σκέτο θηρίο, με φάτσα γριας Ινδιάνας. Φοράει ένα τεράστιο σομπρέρο, κι έχει ένα πιστόλι δεξιά κι ένα αριστερά. Σε φριχτά αγγλικά, εύχεται μια καλησπέρα σ' όλους τους γκρίνγκος -σκύλας γιούς- που πίνουν. Κανένας δεν αρπάζεται απ 'την πρόκληση. Ο Μπιλ ρωτάει ποιός είναι, και του ψιθυρίζουν τρομαγμένοι πως ο Ντάγκο -ο Ντιέγκο- είναι ο Βελισάριος Βιζαγκράν, απ' την Τσιουάουα. Την ίδια στιγμή πέφτει ένας πυροβολισμός. Καλυμμένος από μια σειρά ψηλότερους του άντρες ο Μπιλ έριξε στον παρείσαχτο. Το ποτήρι από το χέρι του Βιζαγκράν πέφτει, κι ύστερα κι ο ίδιος. Χωρίς να καταδεχτεί να κοιτάξει τον φανταχτερό νεκρό, ο Μπιλ συνέχισε την κουβέντα. "Αλήθεια;" είπε. "Κι εγώ είμαι ο Μπιλ Χάριγκαν, από την Νέα Υόρκη". Ο μεθυσμένος συνέχιζε το τραγούδι του ατάραχος. Μπορεί να φανταστεί κανείς την αποθέωση. Ο Μπιλ μοίραζε χειραψίες και δεχόταν συγχαρητήρια, επευφημίες και ουίσκι. Κάποιος παρατήρησε ότι δεν είχε χαρακιές στο πιστόλι του και του πρότεινε να κάνει μιά σ' ανάμνηση του θανάτου του Βιζαγκράν. Ο Μπιλ δε Κιντ πήρε τον σουγιά κείνου του τύπου, αλλά είπε "δεν αξίζει τον κόπο να σημειώνεις Μεξικάνους". Ίσως δεν φτάνει αυτό. Κείνη τη νύχτα, ο Μπιλ, απλώνει την κουβέρτα του πλάι στο πτώμα και κοιμάται ως το πρωί - επιδειχτικά.

Από κείνη την πετυχημένη πιστολιά γεννήθηκε (σε ηλικία δεκατεσσάρων χρόνων) ο Μπίλι δε Κιντ ο Ήρωας και πέθανε ο μουλωχτός Μπιλ Χάριγκαν. Το πιτσιρίκι των υπονόμων και των ύπουλων επιθέσεων έγινε πιονιέρος. Έμαθε στ' άλογα, έμαθε να καλπάζει όρθιος πάνω στην σέλα σε στιλ Γουάιομινγκ ή Τέξας, κι όχι με το κορμί προς τα πίσω σε στιλ Όρεγκον και Καλιφόρνιας. Ποτέ δεν έφτασε εντελώς το θρύλο του, αλλά όλο και πλησίαζε. Ο καουμπόης κράτησε κάτι απ' τον αλήτη της Νέας Υόρκης, μετάφερε στους Μεξικάνους το μίσος που είχε προηγουμένως για τους νέγρους. Παρ' όλα αυτά τα τελευταία λόγια του ήταν (βρισιές) στα ισπανικά. Έμαθε στην περιπλανώμενη ζωή των γελαδάρηδων. Έμαθε και κάτι άλλο, δυσκολότερο: να κουμαντάρει ανθρώπους, αυτά τα δυο τον βοήθησαν να γίνει σπουδαίος ζωοκλέφτης. Πότε πότε τον τραβούσαν οι κιθάρες και τα μπορντέλα του Μεξικού. Με την τρομερή διαύγεια της αυπνίας, οργάνωνε πολυμελή όργια που συχνά βαστούσαν τέσσερα μερόνυχτα. Στο τέλος πλήρωνε το λογαριασμό με πιστολιές. Όσο το δάχτυλο του ήταν αλάθητο στη σκανδάλη, ήταν ο πιο επικίνδυνος (κι ίσως ο πιο ανώνυμος κι ο πιο μοναχικός) άνθρωπος σ' εκείνα τα μέρη. Ο φίλος του ο Γκάρετ, ο σερίφης που αργότερα τον σκότωσε, του είπε κάποτε: "Έχω εξασκηθεί πολύ στο σημάδι σκοτώνοντας βουβάλια". "Κι εγώ ακόμα πιο πολύ σκοτώνοντας ανθρώπους". απάντησε μετριόφρονα. Δεν είναι γνωστές οι λεπτομέριες, ξέρουμε πάντως ότι είχε στο ενεργητικό του κάπου εικοσιένα φόνους - "χώρια τους Μεξικάνους". Μέσα σε εφτά ριψοκίνδυνα χρόνια, μια ήταν η πολυτέλεια που πρόσφερε στον εαυτό του: το θάρρος.
Τη νύχτα της 25ης Ιουλίου του 1880, ο Μπίλι δε Κιντ διέσχισε καλπάζοντας καβάλα στο άλογο του τον κεντρικό, ή μοναδικό, δρόμο του Φορτ Σάμνερ. Έκανε πολύ ζέστη και δεν είχαν ανάψει τις λάμπες. Ο αστυνόμος Γκάρετ, καθισμένος σε μια κουνιστή πολυθρόνα κάτω από ένα υπόστεγο, τράβηξε το πιστόλι του και του φύτεψε μια σφαίρα στην κοιλιά. Το άλογο συνέχισε, ο καβαλάρης κατρακύλησε στη σκόνη του δρόμου. Ο Γκάρετ του 'ριξε άλλη μια σφαίρα. Το χωριό (ξέροντας πως ο χτυπημένος ήταν ο Μπίλι δε Κίντ) ασφάλισε πόρτες και παράθυρα. Η αγωνία κράτησε πολύ κι ήταν γεμάτη βλαστήμιες. Όταν ο ήλιος ήταν πια ψηλά, τον πλησίασαν και τον αφόπλισαν, ήταν πια νεκρός. Πρόσεξαν ότι είχε το τσακισμένο εκείνο ύφος των νεκρών.
Τον ξύρισαν, του 'βάλαν πρόχειρα κάτι ρούχα και τον ξάπλωσαν στη βιτρίνα του πιο μεγάλου μαγαζιού, για να τον επιδείξουν στον περίγελο και τον τρόμο.
Κόσμος με άλογα ή μόνιππα μαζεύτηκε ένα γύρω, από μίλια μακριά. Την τρίτη μέρα έπρεπε πια να τον μακιγιάρουν. Την τέταρτη τον έθαψαν με χαρές και πανηγύρια.
Ο ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΜΠΙΛ ΧΑΡΙΓΚΑΝ
Από την "Παγκόσμια Ιστορία της Ατιμίας"
Χόρχε Λουίς Μπόρχες
ύψιλον/βιβλία
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΛΟΚΥΡΗΣ
Οι φωτογραφίες από την εξαιρετική ταινία του ΣΑΜ ΠΕΚΙΝΠΑ : "PAT GARRETT AND BILLY THE KID"
. .

ΟΙ ΕΞΑΦΑΝΙΣΜΕΝΟΙ

2008-11-10T17:49:00.008+02:00

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

Του φωτός εραστές, οι νεκροκεφαλές,
το καμένο δέρμα, η άσπρη
λάμψη της νύχτας,
η κάψα όταν οι άνθρωποι πεθαίνουν.

Τα κομμένα γόνατα κι η καρδιά
σε μουσικό δωμάτιο βίαια χωρισμένα,
όπου του φωτός παιδιά
ξέρουν πως έφτασε η βασιλεία τους.

1998

HAROLD PINTER
ποιήματα [1948 -2004]
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ : ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ
ΚΕΔΡΟΣ
Φωτογραφία Benita Winckler

ΧΡΟΝΙΚΑ ΤΩΝ ΜΟΤΕΛ

2008-10-08T20:59:00.007+03:00

Άντρες που χτενίζονται μέσα σε αυτοκίνητα

Άνδρες που προσέχουν τα μαλλιά τους μέσα σε καθρεφτάκια

Άντρες που κρύβουν μεγάλες μαύρες χτένες στις κωλοτσέπες

Άντρες που ανησυχούν πως θα τους βλέπουν οι Γυναίκες

Άντρες που μετατρέπονται σε διαφημίσεις των Αντρών

Γυναίκες που φορούν μπότες που τις κουτσαίνουν

Γυναίκες που προσέχουν μήπως το βλέμμα τους περιπλανηθεί μέσα στα μάτια των Αντρών

Γυναίκες που ανησυχούν πως θα τις βλέπουν οι Άντρες

Γυναίκες που μετατρέπονται σε διαφημίσεις των Γυναικών

Αυτό το μικρό κορίτσι με το ξεθωριασμένο πράσινο φόρεμα και τα μαύρα πάνινα παπούτσια.

Αυτό το μικρό κορίτσι που κυνηγάει ένα κομματάκι σελοφάν που το παίρνει ο αέρας μέσα σ' ένα άδειο οικόπεδο.

Αυτό το μικρό κορίτσι που μιλάει στο σελοφάν σαν να μιλάει σ' ένα πλάσμα του ανέμου.

Αυτό το μικρό κορίτσι γελάει με τη ζεστή τροπική ανάσα στη ράχη του. Δε νοιώθει να τη χωρίζει τίποτα με το σελοφάν. Και τα δυο τα φυσάει ο άνεμος. Και τα δυο είναι μαζί την ίδια στιγμή. Το κοιτάζει κάτω στο έδαφος. Του μιλάει:

"Ε, άσε με να σε πατήσω", λέει. "Μείνε ακίνητο να σε πατήσω", λέει.

13/1/80

Χόουμστεντ Βάλλεϋ, Καλ.

Motel Chronicles

SAM SHEPARD

μετάφραση: Γιάννης Αβραμίδης

εκδόσεις ΕΠΙΛΟΓΗ

H ενσάρκωση των λόγων

2008-09-12T21:15:00.005+03:00

πιο πέρα κι απ'τη θάλασσα

πιο πέρα κι απ'το πεύκο

άσε με

σε μια δίοδο που η αοριστία της

δεν αποκλείει την ένταση

ενώ αποκλείει τη μετριότητα

άσε με

μόνο εγώ δίπλα σου

να επιλέγω

απ'του ανέμου το νανούρισμα

και της πλανεύτρας θάλασσας τη ζάλη

στους μύθους της φωνής σου να ριγώ

βανίλια και τσάι του βουνού η ανασεμιά σου

τρέμουν φλογίτσα του κεριού οι αισθήσεις

μίλα εσύ

για να μπορώ την τρικυμία μέσα μου ν'ακούω

για να μπορώ κλάμα ιτιάς ν'ακούω στα μαλλιά μου

στα χείλη σου

η ενσάρκωση των Λόγων

στο άβατο για τους θνητούς κονάκι

συνεπαρμένος γέρνει

ο Ποιητής

κλείσε το βιβλίο

κρύβει πολλά μα όχι την ψυχή μου

ως τα μάτια σου ανύψωσέ με

εκεί θα με βρεις

σ'αλμυρίκι στρώμα νοτισμένο

πιο πέρα κι απ' τη θάλασσα

πιο πέρα κι απ'το πεύκο...

ΨΙΘΥΡΟΙ

της Ιππολύτης

ΤΟ ΚΑΛΑΘΙ

2008-09-05T19:02:00.003+03:00

Σάββατο- 6-Σεπτεμβρίου

20.30μμ. στο εργατικό

κέντρο Θεσ/κης

Ακολουθεί δεξίωσις(πάρτυ)

ΟΙ ΑΠΟΔΗΜΗΤΙΚΕΣ ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ

2008-09-03T07:37:00.013+03:00

Άρχισε ψύχρα.

Το γύρισε ο καιρός σε αναχώρηση.

Η πρώτη μέρα του Σεπτέμβρη

ξοδεύτηκε σε κάποια υδρορρόη.

Ως χθες ακόμα όλα έρχονταν.

Ζέστες, η διάθεση για φως,

λόγια, πουλιά,

πλαστογραφία ζωής.

Γονιμοποιούνταν κάθε βράδυ τα φεγγάρια,

πολλοί διάττοντες έρωτες

ήρθαν στον κόσμο τον περασμένο μήνα.

Τώρα η γνωστή ψύχρα

κι όλα να φεύγουν.

Ζέστες, πουλιά, η διάθεση για φως.

Φεύγουν τα πουλιά, ακολουθούν τα λόγια,

η μια ερήμωση τραβάει πίσω της την άλλη

με λύπη αυτοδίδακτη.

Ήδη αποσυνδέθηκε το φως από την επανάπαυση

κι από τις καλημέρες σου.

Τα παράθυρα ενδίδουν.

Το χέρι του μεταβλητού κλείνει τα τζάμια,

άλλοι λεν ως την άνοιξη,

άλλοι φοβούνται δια βίου.

Κι εσύ τι κάθεσαι;

Καιρός να μπεις κι εσύ στα αλλαγμένα.

Να γίνεις ό, τι αναρωτιόμουν πέρυσι:

"ποιός ξέρει τ' άλλο μου φθινόπωρο;".

Καιρός να γίνεις "τ' άλλο μου φθινόπωρο".

Άρχισε ψύχρα.

Ρίξε στην πλάτη σου ένα ρούχο αποδημίας.

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

ΤΟ ΛΙΓΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Εκδόσεις: ΙΚΑΡΟΣ

Το όνειρο

2008-07-22T20:00:00.006+03:00

Τα μεσάνυχτα, καθώς θα σκορπάνε τα ρολόγια

άφθονο χρόνο

θα προχωρήσω παραπέρα απ' τους συντρόφους του Οδυσσέα

στον τόπο του ονείρου, εκεί που δε φτάνει

η ανθρώπινη μνήμη.

Από τον βυθισμένο αυτό τόπο, διασώζω κατάλοιπα

που δεν καταλαβαίνω εντελώς:

τα πιο κοινά χορτάρια της βοτανικής,

ζώα κάθε λογής, συνομιλίες με νεκρούς,

πρόσωπα που εντέλει είναι προσωπίδες,

λέξεις από γλώσσες πανάρχαιες

και πότε πότε ένας τρόμος που δεν μπορεί να συγκριθεί

με τα καθημερινά βάσανα.

Θα είμαι όλοι ή κανείς. Θα είμαι ο άλλος,

που ήδη είμαι δίχως να το ξέρω, αυτός που κοίταξε

τούτο το άλλο όνειρο, την αγρύπνια μου.

Τη λογαριάζει υπομονετικά και χαμογελάει.

ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΙΣ ΜΠΟΡΧΕΣ

Ποιήματα *

ΤΟ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ

Μετάφραση: Δημήτρης Καλοκύρης

ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ελληνικά γράμματα

Σήμερα

2008-07-13T20:05:00.006+03:00

Σήμερα.

Το βαθύτατο Σήμερα.

Όλα αλλάζουν διάσταση, οπτική γωνία, όψη. Όλα απομακρύνονται, όλα πλησιάζουν, σωρεύονται, ελλείπουν, γελούν, επιβεβαιώνονται και αφηνιάζουν. Τα προϊόντα των πέντε ηπείρων του κόσμου φιγουράρουν μέσα στο ίδιο πιάτο, πάνω στο ίδιο φόρεμα. Τρεφόμαστε με τους ιδρώτες του χρυσού σε κάθε γεύμα, σε κάθε φιλί. Όλα είναι και τεχνητά και πραγματικά. Τα μάτια. Το χέρι. Η απέραντη γούνα των αριθμών που πάνω της χουζουρεύει η Τράπεζα. Το σεξουαλικό φρένιασμα των εργοστασίων. Η ρόδα που γυρίζει. Το φτερό που πετά στον αέρα. Η φωνή που φεύγει καβάλα σε ένα σύρμα. Το αυτί μέσα σε ένα μικρό χωνί. Ο προσανατολισμός. Ο ρυθμός. Η ζωή.

Όλα τα άστρα είναι διπλά, και αν το πνεύμα τρομάζει στη σκέψη ενός απειροελάχιστου ατόμου που μόλις πριν από λίγο ανακαλύφθηκε, πως θέλετε να μη συγκλονιστεί και ο έρωτας;

NATIONAL HYMN

according to Michael Marmarinos

To νησί του Διόνυσου

2008-07-09T18:34:00.010+03:00

Αράξαμε τέλος πάντων και μόλις ξεμπαρκάραμε, ξαπλώσαμε στο χώμα να ξεκουραστούμε από τις ταλαιπωρίες. Έπειτα σηκωθήκαμε και χωριστήκαμε: τριάντα μείνανε να φυλάνε το πλοίο κι οι υπόλοιποι, μαζί μ' εμένα, ξεκινήσαμε να εξερευνήσουμε το νησί. Προχωρήσαμε στο δάσος, κάπου μισό μίλι μακριά απ' τη θάλασσα, οπότε βλέπουμε μια στήλη από χαλκό που είχε απάνω γράμματα μισοσβησμένα και αχνά, που έγραφαν στα ελληνικά:
"Μέχρι εδώ έφτασε ο Ηρακλής κι ο Διόνυσος".
Δίπλα, πάνω σε μια πέτρα, φαινόταν δυο πατημασιές. Η μια θα είχε μάκρος καμιά δεκαπενταριά οργιές, η άλλη λιγότερο. Έχω τη γνώμη ότι η πιο μικρή θα πρέπει να 'ταν του Διόνυσου, ενώ η άλλη του Ηρακλή. Προσκυνήσαμε και προχωρήσαμε. Έπειτα από λίγο, φτάσαμε σ' ένα ποτάμι που έτρεχε κρασί και μάλιστα ολόιδιο χιώτικο. Ήταν πλατύ και βαθύ κι έτσι σε μερικές μεριές θα πρέπει να 'ταν πλωτό. Βλέποντας το κι αυτό, που ήταν πια απόδειξη πως είχε έρθει εδώ πέρα ο Διόνυσος, πειστήκαμε ακόμα πιο πολύ γι' αυτά που έγραφε η στήλη.
Κι επειδή ήθελα να μάθω που είναι οι πηγές του ποταμού προχώρησα κάμποσο δίπλα στο ποτάμι. Δε βρήκα βέβαια την πηγή, βρήκα όμως αμπέλια πολλά, γεμάτα τσαμπιά, που από τις ρώγες τους έσταζε κρασί σκέτο κεχριμπάρι, απ' αυτά τα τσαμπιά σχηματιζόταν το ποτάμι. Μέσα έβλεπες άφθονα ψάρια, που είχαν το χρώμα και τη γεύση του κρασιού. Πιάσαμε μερικά να φάμε και μεθύσαμε γιατί, φυσικά, όταν τ' ανοίξαμε ήταν γεμάτα μούστο. Ύστερα σκεφτήκαμε να βάλουμε - ας πούμε - νερό στο κρασί μας και τ' ανακατέψαμε με ψάρια του γλυκού νερού να κόψουμε κάπως την αψάδα της κρασοφαγίας.

Τα αμπέλια με τις γυναίκες ή Η αμπελομιξία

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Περάσαμε το ποτάμι από ένα μέρος που ήταν ρηχά και βρήκαμε κάτι καταπληκτικά κλήματα: ο κορμός τους, από τη ρίζα ως τη μέση ήταν χοντρός και γερός, αλλά από τη μέση κι απάνω ήταν γυναίκες, τέλειες σ' όλα τους, που το κορμί τους άρχιζε από τα λαγόνια. (Κάπως έτσι ζωγραφίζουν στον τόπο μας και τη Δάφνη, την ώρα που μεταμορφώνεται σε δέντρο για να μην την τσακώσει ο Απόλλωνας). Από τα δάχτυλά τους ξεφύτρωναν κλαδιά γεμάτα σταφύλια. Τα μαλλιά τους ήταν κι αυτά γεμάτα σταφύλια, κληματσίδες και φύλλα. Μόλις πλησιάσαμε, μας χαιρετούσαν και μας καλωσόριζαν, άλλες μιλώντας λυδικά, άλλες ινδικά μα οι περισσότερες ελληνικά. Μας έδιναν μεθυστικά φιλιά στο στόμα κι όποιον φιλούσαν έπεφτε τύφλα στο μεθύσι. Μόνο που δε μας άφησαν να κόψουμε σταφύλια, γιατί έτσι και κάναμε πως κόβουμε πονούσαν και φώναζαν. Ακόμα ήθελαν να σμίξουν μαζί μας, δυο σύντροφοί μας όμως που τις άγγιξαν, δεν μπορούσαν πια να ξεκουνήσουν, γιατί κολλήσαν στο πράμα τους, φυτρώσανε και ρίζωσαν μαζί τους. Τα δάχτυλά τους έγιναν κλαδιά με κληματσίδες και δε θ' αργούσαν να βγάλουν και καρπούς.
Τους αφήσαμε εκεί, κι όταν γυρίσαμε στο καράβι, περιγράψαμε στους άλλους τα όσα είδαμε και φυσικά και την αμπελομιξία των συντρόφων μας. Μετά, γεμίσαμε τα λαγήνια με νερό και κρασί απ' το ποτάμι. Τη νύχτα την περάσαμε στο ακρογιάλι εκεί κοντά και τα χαράματα ανοιχτήκαμε με αεράκι καλό.

ΛΟΥΚΙΑΝΟΥ
ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
Μετάφραση: Δημήτρης Καλοκύρης
ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ύψιλον/βιβλία
Οι πίνακες είναι του William Bouguereau

ΒΑΘΟΣ

2008-07-04T04:42:00.012+03:00

Αρχίσαμε μια λέξη που να μη χωράει τον ουρανό αλλά να τυραννεί την άνεση του ανέμου καθώς ξεχύνεται στις χτυπημένες από την άρμη της προσδοκίας στεριές ή πάνω στα κρύα μουράγια όπου βαδίζει από αιώνες απόκληρος της λησμονιάς ο ίσκιος. Ορκισμένη χώρα! Παλιά πουλιά γεμάτα σύννεφα, πότε κατά τη δύση που χαράζει στα στήθια μας έλη ανίας, πότε κατά την ανώριμη καρδιά που ζητάει να μπει πεισματικά στη φύση...

Ακόμη θυμόμαστε τα κουρέλια μιας πυρκαγιάς γενναιόφρονης, τα πειράματα ενός χαρταετού που σάστισε τα δάχτυλά μας ψηλά στον αγέρα ή στην αρχή ενός δρόμου όπου σταθήκαμε για ν' αναζητήσουμε μια γυναίκα γεμάτη ανταποκρίσεις γεμάτη σκιές στοργής ταιριασμένης στα τολμηρά κεφάλια μας. Ακόμη θυμόμαστε την αγνότητα που την είχαμε βρει τόσο αινιγματική, πλυμένη σε μιαν αυγή που αγαπούσαμε γιατί δεν ξέραμε πως μέσα μας, ακόμη πιο βαθιά, ετοιμάζαμε άλλα όνειρα πιο μεγάλα που θα 'πρεπε να σφίξουν στην αγκαλιά τους ακόμη περισσότερο χώμα, περισσότερο αίμα, περισσότερο νερό, περισσότερη φωτιά, περισσότερον Έρωτα!

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ

ΠΕΡΙ ΛΗΣΤΕΙΑΣ - PANCHO VILLA

2008-06-30T19:55:00.011+03:00

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

H Μεγάλη Άρκτος γράφτηκε καθαρά από πάνω μας. Ο Πίτερ σώπασε. Ρώτησα:
-Και τι σας βίαζε τώρα εσάς, που πήγατε να βγάλετε στην Αμερική το ψωμί σας, τι σας βίαζε να βρεθείτε εθελοντές στον πόλεμο του Μέξικο και να πολεμάτε το ληστή Πάντζο Βίλλα;
-"Το 'ξερα πως θα το ρωτούσες, είπε ο Κύκλωπας. Όλοι εσείς που μας ερχόσαστε απ' την πατρίδα και δεν ξέρετε, κάτι τέτοια ρωτάτε. Λοιπόν, σου λέω: Για τούτο, μωρέ φίλε, επήγαμε: Γιατί ο Πάντζο Βίλλα ήταν για μας ψωμί. Πολεμούσες τον Πάντζο Βίλλα κ' έτρωγες ψωμί. Καλύτερα να τρως ψωμί και να σκοτώνεσαι, παρά να πεθαίνεις στρώνοντας με ράγες τη γραμμή του Σάουθ Πασίφικ."
Τα βοδίσια του μάτια του γινήκαν ακόμα πιο μεγάλα, η φωνή του πιο βαθιά. Και οι "μπίγες" τα γυμνά του μπράτσα γέρναν ασάλευτα στη γη σα να θέλαν να δείξουν τι αγώνας χρειάστηκε ίσαμε που να πιάσουν οι ρίζες σ' αυτή τη γη.
-"Τι ήμαστε, θαρρείς, σα φτάναμε οι μετανάστες απ' την πατρίδα; Χωρίς γράμματα, χωρίς γλώσσα, χωρίς χρήματα. Κοπάδια ήμαστε ζωντανά, I mean βόδια. Μόλις ξεμπαρκαίρναμε μας πουλούσανε στις κομπανίες των τρένων. Μας βάζαν μια ταμπέλα στο λαιμό, έγραφε η ταμπέλα τ' όνομα μας και που πηγαίναμε, μας βάζαν στα τρένα να πάμε χιλιάδες μίλια βαθιά στη χώρα να στρώσουμε γραμμές. Που πηγαίναμε; Βλέπαμε απ' το τζάμι τη χώρα τη μεγάλη, λέγαμε: "ε πατριώτες, χανόμαστε πια σε τούτο το χάος". Κανένα δεν ξέραμε, τίποτα. Προς νερού μας θέλαμε να πάμε και δεν ξέραμε πώς να το πούμε, πού να πάμε. Ήταν ένας Γραικός στη Νέα Υόρκη, τομάρι, I mean θεομπαίχτης, μας αγόραζε, μας πουλούσε στις κομπανίες. Αυτός ήξερε τη γλώσσα, εμείς λέξη. Αχρείος πολύ ο βλάσφημος, μας ελήστευε -αυτός ο Γραικός Πάντζο Βίλλα. Έτσι, κόσμος εχάθηκε κι άφησε τα κόκκαλά του εις την έρημο δουλεύοντας στο Σάουθ Πασίφικ να στρωθούν οι γραμμές του τρένου. Θα ερωτήσεις: "Και τι απέγινε αυτός ο Γραικός Πάντζο Βίλλα;" Θα σου αποκριθώ: Γύρισε φίλε, στην πατρίδα με πλούτος. Και όταν χρόνια πολλά ύστερα γύρισα κ' εγώ, για λίγο, στην Ικαριά να φιλήσω το χέρι του γονέως μου που πέθαινε, βρίσκω και τον Γραικό Πάντζο Βίλλα τον βλάσφημο. Είχε ένα σύννεφο γένια εις το μούτρο του και έκανε τον παπά.
"Βρε, του λέω, πως έβαλες το σχήμα και ξέχασες το τι έκανες στους χριστιανούς, ελεεινέ Πάντζο Βίλλα!"
"Σιωπή μου λέει αυτός. Τώρα είμαι άγιος."
"Και αυτοί οπού έκλεψες, οπού έφαγες το δίκιο τους, και οι άνθρωποι εχάθηκαν, μοβόρε άπληστε;!"
"Σιωπή, λέει αυτός, και είμαι άγιος."
Ο Πίτερ χαμήλωσε το κεφάλι. Δεν κοίταξε τον Πολικό. Η νύχτα ήταν ξάστερη και πυκνή στο σύνορο του Ατλαντικού.
...
Η σιωπή. Η νύχτα. Ο Πολικός. Ο χους. Η βουή του Ωκεανού.
Άξαφνα ένιωσα το μούτρο του Κύκλωπα, τα πελώρια βοδίσια μάτια του ν' ακουμπούν στο πρόσωπό μου. Άκουγα την ανασαμιά του.
-Τι λες τώρα, φίλε; Πες μου! Λες να τον νίκησα τον Πάντζο Βίλλα;
Ήταν η μόνη στιγμή που κατάλαβα να τρέμει η φωνή του. Πάλι δεν αποκρίθηκα. Ποιός μπορεί ν' αποκριθεί σ' αυτό; Ο Πάντζο Βίλλα κρατά για τον καθένα τον ύστατο θρίαμβο: κανένας να μην ξέρει αν τον νίκησε' κανένας να μην ξέρει αν νικήθηκε απ' τον Πάντζο Βίλλα.
Η βουή του Ωκεανού σκέπαζε τώρα το Λογκ Άιλαντ ωσάν σινδόνη Θεού.

HΛΙΑΣ ΒΕΝΕΖΗΣ

Ο Ληστής Πάντζο Βίλλα (Απόσπασμα)

ΠΕΡΙ ΛΗΣΤΕΙΑΣ - OΛΥΜΠΟΣ

2008-06-28T00:09:00.036+03:00

Μια και με γράψανε φονιά
πήρα τον κόαμο παγανιά
και τη ζωή σεργιάνι
κακό να κάνω στους κακούς...
N.Γκάτσος

.

.

.

.

.

Στα πρωτοσέλιδα
δε θα με δεις
και στο δελτίο των οχτώ
δε θα μ'ακούσεις.
Ομήρου και Ακαδημίας θα με βρεις
με κορναρίσματα
καφέ φραπέ
και Μάλμπορο τσιγάρο
να στήνω τύμβο
με μικροφωνικές
και τ' άλλα σύνεργα
για να 'λθεις βράδυ
μ' άσπρο πουκάμισο φαρδύ
και φουστανέλα μαύρη
να πιούμε Άμστελ μπύρα
παγωμένη
κι ύστερα
.
τον πρώτο μας τον βάρεσαν
του πήραν το κεφάλι
.
μαζί να τραγουδήσουμε
κι αργά να ξαναφύγεις
μέσα στη νύχτα
και να μ'αφήσεις
μόνος
στη ντάπια της καινούργιας μέρας
για να βγω
με τα executives και τα στελέχη
κι ένα χαμόγελο
βαρύ σπαθί μα στομωμένο।

ΜΕΤΑ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ
Του Χρήστου Καφτεράνη
Όλυμπος, Χάσια και
Φώτης Γιαγκούλας
ΕΚΔΟΣΕΙΣ: μάτι
Φωτογραφία: Ο Λήσταρχος Γκαντάρας
ΟΛΥΜΠΟΣ

Άνθρωποι μας κλέβουνε τη γη
λέει ο παλιάτσος στο ληστή
Αν σου 'χει μείνει μια σταλιά φιλότιμο γιατί;
Δ.Σαββόπουλος

Καταχώρηση #48. ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΜΑΣ.

2008-06-23T21:22:00.013+03:00

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

Είναι ορθό να πούμε: απ' ό,τι φαίνεται είμαστε σπείρες μνήμης (φορείς DNA ικανοί να αποκτούν εμπειρία) σε ένα σκεπτόμενο σύστημα όμοιο με κομπιούτερ στο οποίο (αν και έχουμε καταγράψει και αποθηκεύσει με ακρίβεια χιλιάδες χρόνια εμπειριακών πληροφοριών και ο καθένας από μας έχει κάπως διαφορετικές καταθέσεις απ' ό,τι οι άλλες μορφές ζωής) υπάρχει μια δυσλειτουργία - μια αστοχία - στην ανάκτηση της μνήμης. Εκεί βρίσκεται το πρόβλημα του συγκεκριμένου υποκυκλώματός μας. Η "λύτρωση" δια της gnosis, πιο ορθά, της ανάμνησης (η απώλεια της αμνησίας), αν και είναι σε προσωπικό επίπεδο σημαντική για όλους μας, μια αλματώδης αύξηση της αντίληψης, της ταυτότητας, της νόησης, της κατανόησης, της εμπειρίας του κόσμου και του εαυτού, συμπεριλαμβανομένης και της αθανασίας, έχει μεγαλύτερη και ευρύτερη σημασία για το σύστημα ως σύνολο, εφόσον αυτές οι αναμνήσεις είναι δεδομένα που του χρειάζονται και του είναι πολύτιμα, για τη συνολική λειτουργία του. Επομένως είναι στη διαδικασία της αυτεπιδιόρθωσης η οποία περιλαμβάνει την ανακατασκευή του υποκυκλώματός μας μέσω γραμμικών και ορθογωνικών χρονικών αλλαγών καθώς και συνεχή σήματα προς εμάς για να διεγερθούν οι μπλοκαρισμένες τράπεζες μνήμης μέσα μας, ώστε να πυροδοτήσουν και να ανακτηθούν έτσι αυτά που είναι εκεί.
Η εξωτερική πληροφορία ή gnosis λοιπόν αποτελείται από εντολές αποαναστολής με το περιεχόμενο του πυρήνα να είναι έμφυτο μέσα μας - να είναι δηλαδή ήδη εκεί (κάτι που πρώτος παρατήρησε ο Πλάτωνας, ήτοι: η μάθηση είναι μιά μορφή θύμησης).
Οι αρχαίοι κατείχαν τεχνικές (μυστήρια και τελετουργίες) που χρησιμοποιούνταν κυρίως στις ελληνορωμαϊκές μυστηριακές θρησκείες, συμπεριλαμβανομένου του αρχικού Χριστιανισμού, για να επιτύχουν αυτή την πυροδότηση και την ανάκτηση, κυρίως με την αίσθηση της ανακτησιακής του αξίας στο άτομο' οι Γνωστικοί, όμως, είδαν σωστά την οντολογική αξία που είχε γι' αυτό που καλούσαν Υπέρτατο Ον, την πλήρη οντότητα.
Το Υπέρτατο Ον είναι τραυματισμένο' μέσα του ξέσπασε κάποια προαιώνια κρίση την οποία δεν καταλαβαίνουμε.

#29. Δεν πέσαμε εξαιτίας ενός ηθικού σφάλματος' πέσαμε εξαιτίας ενός διανοητικού σφάλματος: πήραμε τον κόσμο των φαινομένων σαν αληθινό. Οπότε ηθικά είμαστε αθώοι. Αυτό που μας λέει πως αμαρτήσαμε είναι η Αυτοκρατορία με τις διάφορες μασκαρεμένες πολυμορφές της. "Η Αυτοκρατορία ποτέ δεν τελείωσε".

#30. Ο φαινομενικός κόσμος δεν υπάρχει' είναι η υπόσταση των πληροφοριών τις οποίες επεξεργάζεται ο Νους.

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

PHILIP K. DICK
V A L I S
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΙΘΑΡΗΣ
PARSEC

VALIS : αρτικόλεξο που σημαίνει VAST ACTIVE LIVING INTELLIGENCE SYSTEM, Aχανές Ενεργό Ζωντανό Σύστημα Νοημοσύνης.

DER TRAUM EIN LEBEN

2008-06-20T08:54:00.009+03:00

Η συζήτηση έγινε στο Αντρογκέ. Το ανιψάκι μου, ο Μιγέλ, πέντε ή έξι χρονών, καθόταν στο πάτωμα κι έπαιζε με τη γάτα. Όπως κάθε πρωί, τον ρώτησα:

"Τι ονειρεύτηκες απόψε;"

Μου απάντησε:

"Ονειρεύτηκα πως είχα, λέει, χαθεί σ' ένα δάσος και στο τέλος συνάντησα ένα ξύλινο καλύβι. Άνοιξε η πόρτα και βγήκες εσύ". Με ξαφνική περιέργεια με ρώτησε: "Δε μου λες, τι γύρευες σ' εκείνο το καλύβι;"

Francisco Acevedo, Αναμνήσεις ενός βιβλιοθηκάριου (Burzaco, 1955)

ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΙΣ ΜΠΟΡΧΕΣ

Σύντομες και παράξενες ιστορίες

Μετάφραση: Δ. Καλοκύρης - Αχ. Κυριακίδης

Εκδόσεις: ύψιλον

Να κοιμηθούμε αγκαλιά...

2008-06-16T23:43:00.009+03:00

Πάλι μέτρησα τ΄αστέρια κι όμως κάποια λείπουνε

μόνο τα δικά σου χέρια δε μ΄ εγκαταλείπουνε

πώς μ΄αρέσουν τα μαλλιά σου στη βροχή να βρέχονται

τα φεγγάρια στο κορμί σου να πηγαινοέρχονται

Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας

και στων φιλιών τη μουσική ρυθμό να δίνει η καρδιά μας

Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας

για μια ολόκληρη ζωή να είναι η βραδιά δικιά μας

Τα φιλιά σου στο λαιμό μου μοιάζουνε με θαύματα

σαν τριαντάφυλλα που ανοίγουν πριν απ΄τα χαράματα

στων ματιών σου το γαλάζιο έριξα τα δίχτυα μου

στις δικές σου παραλίες θέλω τα ξενύχτια μου

Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας

και στων φιλιών τη μουσική ρυθμό να δίνει η καρδιά μας

Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας

για μια ολόκληρη ζωή να είναι η βραδιά δικιά μας

Στίχοι: Γιώργος Κλεφτογιώργος

Μουσική : Σοφία Βόσσου

Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Ο πίνακας είναι από Deborah Howard: Labyrinth

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΝΟΗ

2008-06-12T18:04:00.010+03:00

Κάπου ανάμεσα στο τυχαίο και το μυστήριο γλιστράει η φαντασία, η ολοκληρωτική ελευθερία του ανθρώπου. Κι αυτή την ελευθερία, όπως και τις άλλες, προσπάθησαν να την περιορίσουν, να την εξαφανίσουν. Γι' αυτό το σκοπό ο χριστιανισμός επινόησε το αμάρτημα της πρόθεσης. Άλλοτε, αυτό που πίστευα ότι είναι η συνείδησή μου, μου απαγόρευε ορισμένες εικόνες: ότι δολοφονώ τον αδελφό μου, ότι κοιμάμαι με τη μητέρα μου. Έλεγα στον εαυτό μου: "Τι φρίκη!" κι απόδιωχνα με μανία αυτές τις καταραμένες σκέψεις.
Χρειάστηκε να φτάσω στην ηλικία των εξήντα εξηνταπέντε ετών, για να κατανοήσω και ν' αποδεχτώ πλήρως την αθωότητα της φαντασίας. Μου χρειάστηκε όλος αυτός ο χρόνος, για να παραδεχτώ πως ό,τι συνέβαινε μες στο μυαλό μου, δεν αφορούσε παρά μόνο εμένα, ότι δεν ήταν με κανένα τρόπο αυτό που ονόμαζαν "κακές σκέψεις", δεν ήταν με κανένα τρόπο αμάρτημα, κι ότι έπρεπε ν' αφήσω τη φαντασία μου ελεύθερη, ακόμη κι αν ήταν αιμοδιψής και διεστραμμένη.
Από τότε δέχομαι τα πάντα' λέω στον εαυτό μου: "Ωραία, κοιμάμαι με τη μητέρα μου, και λοιπόν;" και σχεδόν αμέσως οι εγκληματικές και αιμομικτικές εικόνες μ' εγκαταλείπουν, κυνηγημένες από την αδιαφορία μου.
Η φαντασία είναι το κυριότερό μας προνόμιο. Ανεξήγητη, όπως το τυχαίο που την προκαλεί. Σ' όλη μου τη ζωή αγωνίστηκα να είμαι ανοιχτός στις παρορμητικές εικόνες που μου εμφανίζονταν, χωρίς να προσπαθήσω να τις καταλάβω. Για παράδειγμα, στη Σεβίλλη, όταν γύριζα το Σκοτεινό αντικείμενο του πόθου, στο τέλος μιας σκηνής ζήτησα, με μια ξαφνική έμπνευση, από τον Φερνάντο Ρέϋ να περιμαζέψει ένα μεγάλο τσουβάλι που ήταν παρατημένο σ' ένα παγκάκι, και να το ρίξει στον ώμο του φεύγοντας.
Την ίδια στιγμή αισθανόμουν όλο τον παραλογισμό που υπήρχε σ' αυτή την πράξη, και φοβόμουν λίγο. Γύρισα λοιπόν δυο εκδοχές της σκηνής, με και χωρίς το τσουβάλι. Την επομένη όταν τις προβάλλαμε όλο το συνεργείο ήταν σύμφωνο - κι εγώ επίσης - ότι η σκηνή ήταν καλύτερη με το τσουβάλι. Γιατί άραγε; Αδύνατο να το εξηγήσει κανείς, εκτός κι αν πέσει στα κλισέ της ψυχανάλυσης ή οποιασδήποτε άλλης ερμηνείας.
Ψυχίατροι κι αναλυτές κάθε είδους έχουν γράψει πολλά για τις ταινίες μου. Τους ευχαριστώ γι' αυτό, αλλά δεν διαβάζω ποτέ τα έργα τους. Δεν μ' ενδιαφέρουν. Μιλώ σ' ένα άλλο κεφάλαιο για την ψυχανάλυση, αυτή την ταξική θεραπευτική μέθοδο. Προσθέτω εδώ ότι ορισμένοι αναλυτές, απελπισμένοι από την περίπτωση μου, μ' έχουν δηλώσει "ανεπίδεκτο ανάλυσης", σαν να ανήκα σε μια άλλη κουλτούρα, μια άλλη εποχή, πράγμα που στο κάτω κάτω είναι πιθανό.
Στην ηλικία που είμαι, τους αφήνω να λένε. Η φαντασία μου είναι πάντα παρούσα και θα με στηρίζει με την απόρθητη αθωότητά της, μέχρι την τελευταία των ημερών μου. Φρίκη για την κατανόηση. Ευτυχία να δέχομαι το απρόσμενο. Αυτές οι παλιές μου τάσεις έχουν δυναμώσει στο πέρασμα του χρόνου. Σιγά σιγά αποσύρομαι. Πέρυσι, υπολόγισα, ότι μέσα σε έξι μέρες, που σημαίνει εκατόν σαράντα τέσσερις ώρες, δεν είχα παρά τρεις ώρες συζήτησης με φίλους. Τον υπόλοιπο χρόνο μοναξιά, ονειροπόληση, ένα ποτήρι νερό ή ένας καφές, το απεριτίφ δυο φορές την ημέρα, κάποια ανάμνηση που μου έρχεται ξαφνικά, κάποια εικόνα που με επισκέπτεται, κι έπειτα το ένα φέρνει τ' άλλο κι είναι κιόλας βράδυ.
Αν όλα τα παραπάνω φαίνονται συγκεχυμένα και βαρετά, ζητώ συγγνώμη. Δεν είμαι φιλόσοφος, καθώς δεν είχα ποτέ την ικανότητα για αφαίρεση. Αν κάποια φιλοσοφικά πνεύματα, ή που νομίζουν πως είναι τέτοια, χαμογελούν διαβάζοντας με, τότε είμαι ευτυχής που τους έκανα να περάσουν μερικές ευχάριστες στιγμές.
Ελπίζω μόνο ότι ήμουν αρκετά σαφής. Ένας ισπανός φιλόσοφος, ο Χοσέ Γκαός, έγραφε, σαν όλους τους φιλόσοφους, σε μια ακατανόητη διάλεκτο. Σε κάποιον που τον κατέκρινε γι' αυτό απάντησε μια μέρα: "Ε, ωραία, τόσο το χειρότερο! Η φιλοσοφία είναι για τους φιλόσοφους".
Θα του αντέτασσα τη φράση του Αντρέ Μπρετόν: "Ένας φιλόσοφος που δεν τον καταλαβαίνω, είναι ένας απατεώνας". Είμαι απολύτως της ίδιας γνώμης - παρόλο που δυσκολεύομαι κάπως, μερικές φορές, να καταλάβω τι λέει ο Μπρετόν.
ΛΟΥΙΣ ΜΠΟΥΝΙΟΥΕΛ - Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΝΟΗ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΜΑΡΙΑ ΜΠΑΛΑΣΚΑ
εκδόσεις : Οδυσσέας

ΕΝΑ ΑΣΧΕΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

2008-06-08T09:40:00.008+03:00

"Ποιος, στον κλοιό..."

Γι' αυτό κι είναι γουρούνια όλοι όσοι ονειρεύονται χωρίς να λυπούνται που τελειώνουν τα όνειρα τους, χωρίς να αποκομίζουν ένα αίσθημα ανάλγητης νοσταλγίας απ' αυτές τις βουτιές μέσα σε μια γόνιμη ασυνειδησία. Το όνειρο είναι αληθινό. Όλα τα όνειρα είναι αληθινά. Έχω ένα αίσθημα τραχύτητας, μια εντύπωση από τοπία που είναι σαν γλυπτά, από κυματιστά τμήματα γης που σκεπάζονται με κάτι σαν νοτισμένη άμμο, και σημαίνουν:

"Μετάνιωμα, πλάνη, εγκατάλειψη, ρήξη, πότε θα ξανανταμώσουμε;"

Τίποτα δε μοιάζει τόσο στον έρωτα όσο η αναπόληση κάποιων τοπίων ιδωμένων σε όνειρο, όσο το πλαισίωμα κάποιων λόφων από κάτι σαν πηλό, που τα σχήματα του θαρρείς κι έχουν χυθεί στο καλούπι της σκέψης μας.

Πότε θα ξανανταμώσουμε; Πότε θα ξανάρθει η χωμάτινη γεύση των χειλιών σου να αγγίξει το ανυπόμονο πνεύμα μου; Η γη είναι σαν στρόβιλος από θνητά χείλια. Η ζωή σκάβει μπροστά στα μάτια μας το βάραθρο κάθε χαδιού που παράπεσε. Τι να τον κάνουμε δίπλα μας αυτό τον άγγελο που δεν μπόρεσε να φανερωθεί; Άραγε όλες μας οι αισθήσεις θα 'ναι παντοτινά διανοητικές και τα όνειρα μας δε θα καταφέρουν να πυροδοτήσουν μια ψυχή που το αίσθημα της θα μας βοηθήσει να πεθάνουμε; Τι λογής θάνατος είν' αυτός όπου είμαστε για πάντα μόνοι, όπου ο έρωτας δε μας δείχνει ποτέ το δρόμο;

ANTONIN ARTAUD

"H Tέχνη και ο Θάνατος"

Μετ: Σεραφείμ Βελέντζας

ΜΑΥΡΟΣ ΗΛΙΟΣ, Αθήνα 1991

ΥΨΙΚΑΜΙΝΟΣ

2008-06-02T10:01:00.013+03:00

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΑΓΓΕΛΩΝ ΕΝΤΟΣ ΑΤΜΟΜΗΧΑΝΗΣ

Όταν με την βαρύτητα του ανέμου που συναρπάζει τα φρόκαλα μεσ' απ' τα πόδια των μανάδων εσάλπισε το πεφταστέρι τις τελευταίες εντολές των θεανθρώπων σηκώθηκε υπερήφανος ο φθόγγος και μ' ευκαμψία τελείου μηχανικού λεπτολογήματος παρέσυρε την ευτυχία προς τα πελάγη μιας παμμεγίστης παλιρροίας. Τότε συνέβη να φτερνισθούν οι φυσητήρες και όλα τα κήτη ανέστρεψαν την κοιλιά τους και κατεποντίσθηκαν αύτανδρα τα περασμένα κουφάρια υπέρ της αναγεννήσεως της ευτυχίας υπέρ της εκπληρώσεως των εσχατιών υπέρ της ειρήνης υπέρ της αμαυρώσεως υπέρ της εκλάμψεως της αληθείας υπέρ της κατισχύσεως των ρόδων και της μαγικής αράχνης εν έτει χαράς για τον αιώνα των μεγάλων ολισθημάτων των κυμάτων επάνω στα στεκούμενα καράβια.
.
ΧΕΙΜΕΡΙΝΑ ΣΤΑΦΥΛΙΑ

Της πήραν τα παιγνίδια και τον εραστή της. Έσκυψε λοιπόν το κεφάλι και παρ' ολίγον να πεθάνη. Μα τα δεκατρία ριζικά της σαν τα δεκατέσσερά της χρόνια εσπάθισαν την φευγαλέα συμφορά. Κανείς δεν μίλησε. Κανείς δεν έτρεξε να την προστατεύση κατά των υπερποντίων καρχαριών που την είχαν ήδη ματιάξει όπως ματιάζει η μυίγα ένα διαμάντι μια χώρα μαγεμένη. Κ' έτσι ξεχάστηκε ανηλεώς αυτή η ιστορία όπως συμβαίνει κάθε φορά που ξεχνιέται από τον δασοφύλακα το αστροπελέκι του στο δάσος.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ
ΥΨΙΚΑΜΙΝΟΣ

Αλτ! τις ει

2008-05-30T10:33:00.019+03:00

Δε λέει η νύχτα ν' αποσύρει

τη μαύρη, αχ, μαύρη της ουρά

όλο καγχάζει ασύμφωνα νεκρά

Α ε α ε οοοοο!

Ω! ποιος μου πίνει το νερό

Ρημαδιό!

Αν με μιλάς η μέρα θα 'ρθει, ίσως

με δάκτυλο βγαλμένο απ' το μέλι

κι έναν κρυμμένο - ω!! - ποντικό

μες στο μανίκι το λευκό

Αφού στη γλύκα - έτσι δε λες; -

Ένα δικαίωμα το 'χουν όλοι,

ε, τότε κι αυτός

που από παράθυρο κοιτά

γυμνό κορμί στο χάδι ξαπλωμένο

κι ο άλλος που κλέβει μας στιγμές

και μες στη χούφτα τις λερώνει

για πάντα, αχ, πάντα τις τελειώνει

αχ! τότε όλοι! όλοι

Πως καταλήξαμε τόσο μόνοι

Ω! τι σύνθλιψις, τι θλίψις

Α ε α ε οοοοο, ω!

Σ' ένα γδαρμένο, άψυχο καιρό

Αχ, μιαν αυγή στον πυρετό

θα μπω

σβήσε το δάκρυ από το φως

γυμνή να μπω, να ρθώ

θα 'ρθω, θα 'ρθω να σε βρω

με μελωμένο ποντικό - ω! -

Α ε α ε οοοοο!

Κι ας τρελαθώ σαν επομένη

του πόνου μου γραμμένη

καινό - τις

Αλτ! τις ει;

ΤΖΙΝΑ ΜΟΥΚΡΙΩΤΗ

Στο διάφανο βαθύ...

Χρονικά των Μοτέλ

2008-05-25T16:17:00.016+03:00

."ποτέ άλλοτε το μακριά δεν χύμηξε τόσο κοντά" Καίσαρ Βαγιέχο

Κάποτε πήγαινα παγάκια στη Νίνα Σιμόν. Ήταν πολύ καλή μαζί μου. Με φώναζε "Αγαπούλα μου". Εγώ της πήγαινα ένα μεγάλο γκρίζο δίσκο γεμάτο παγάκια για να βάζει στο ουίσκυ της.

Εκείνη έβγαζε την ξανθιά περούκα της και την πετούσε στο πάτωμα. Τα πραγματικά της μαλλιά ήταν κοντά κι έμοιαζε σαν κουρεμμένο μαύρο πρόβατο. Έβγαζε τις ψεύτικες βλεφαρίδες της και τις κολλούσε πάνω στον καθρέφτη. Τα βλέφαρα της ήταν μεγάλα, βαμμένα μπλε. Πάντα μου θύμιζαν μια Αιγύπτια βασίλισα που είχα δει στο National Geographic. Το δέρμα της υγρό, λαμποκοπούσε. Τύλιγε γύρω από το λαιμό ένα γαλάζιο προσόψι και έγερνε μπροστά να ξεκουράσει τα γόνατα και τους αγκώνες της. Ο ιδρώτας κυλούσε από το πρόσωπο της και πιτσιλούσε το τσιμεντένιο δάπεδο ανάμεσα στα πόδια της.

Συνήθιζε να κάνει φινάλε με το τραγούδι "Τζέννυ ο Πειρατής" του Μπέρτολντ Μπρεχτ. Το κομμάτι εκείνο πάντα το τραγουδούσε με μια έντονη και διαπεραστική εκδικητικότητα, σαν να είχε γράψει η ίδια τους στίχους. Η εκτέλεση της σκόπευε κατευθείαν στο λαρύγγι των λευκών θαμώνων. Μετά σκόπευε την καρδιά. Μετά το κεφάλι. Θανάσιμος πυροβολισμός ήταν τις μέρες εκείνες η Νίνα Σιμόν.

Το τραγούδι που πραγματικά με σκότωνε ήταν το "You'd Be So Nice to Come Home To" . Κάθε φορά που το 'λεγε έμενα ακίνητος επί τόπου. Εκείνη την ώρα συνήθως βρισκόμουν ανάμεσα στα τραπέζια και μάζευα ποτήρια, ενώ εκείνη ξεκινούσε με το πιάνο αφήνοντας τη στοιχειωμένη φωνή της να ελίσσεται μέσα από τις συγχορδίες. Τότε το βλέμμα μου υψωνόταν μέχρι το πάλκο και έμενε εκεί ενώ ταυτόχρονα τα χέρια μου εξακολουθούσαν να εργάζονται.

Μια φορά, την ώρα που το έλεγε έριξα κατά λάθος ένα κηροπήγιο. Το λυωμένο κερί χύθηκε πάνω στο κοστούμι ενός επιχειρηματία. Με κάλεσαν αμέσως στο γραφείο του διευθυντή. Ο επιχειρηματίας βρισκόταν εκεί, πάνω στο παντελόνι του υπήρχε ένας μακρόστενος λεκές από κερί. Εκείνη τη νύχτα με απόλυσαν.

Έξω στο δρόμο ακουγόταν ακόμα η φωνή της να βγαίνει μέσα από τους τσιμεντένιους τοίχους: "Θα ήσουν ο Παράδεισος αν ερχόσουν".

28/9/'80

Σαν Φρανσίσκο, Καλ.

ΣΑΜ ΣΕΠΑΡΝΤ - Χρονικά των Μοτέλ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Γιάννης Αβραμίδης

εκδόσεις ΕΠΙΛΟΓΗ

NINA SIMONE (21/02/1933 - 21/04/2003)

Οι φωτογραφίες είναι από:

NINA SIMONE'S BLACK SWAN PHOTO GALLERY

Γουρούνια στον Άνεμο

2008-05-21T12:24:00.056+03:00

.

.
.
.

.
.
.

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

Στη ζωή του δεν κατάφερε και σπουδαία πράγματα, εκτός από τα λιγνιτωρυχεία και τις χειροβομβίδες κι ίσως γι' αυτό να φταίει το ότι γεννήθηκε μες στο Ροζικλαίρ και κάτω απ' το πλανητικό σύστημα του Γκλεν Μίλλερ και του Μπέννυ Γκούτμαν, που τον βομβάρδισε με μπόλικο σεληνόφως, κορνέτες, σαξόφωνα και τόνους πορφυρού λίπστικ...
Όλα άρχισαν σε κάποιο καλοκαίρι της ασετιλίνης, τότε που πέθαιναν άνυδρες οι σαύρες πάνω στα πεζούλια και τα κορίτσια που αγάπησε είχανε πια χαθεί μαζί με τις έρημες πλατείες και τις στέρνες, την εποχή που ο Σταύρος άρχισε να παίζει με το δίκαννο του πατέρα του, ο Μιχάλης ο Βιθέντε μπήκε μούτσος για το Κολόμπο, ο Ντόντος με τον Κώστα πιάστηκαν στην Πάτρα έτοιμοι να μπαρκάρουν για τη Λεγεώνα των Ξένων, ενώ παράλληλα κυκλοφορούσε κι ο πρώτος Ρόνσον στο σχήμα της Κάντιλλακ, κι αυτός ξόδευε απερίσκεπτα τους μύθους του σαβουρογαμώντας εδώ κι εκεί. Βέβαια ποτέ του δεν αρνήθηκε ότι ήταν ένα άτομο με μειωμένες αντιστάσεις και υποβαθμισμένη πνευματικότητα, γεγονός όμως που του επέτρεπε να σιχαίνεται τους χιπάδες με τα σταμπωτά μπλουζάκια, τα φρικιά που παλαντζάρανε ανάμεσα Αστερίξ και Πύλες της Ενόρασης, τους μουσάτους με τ' αμπέχωνα τύπου Βιετνάμ - τροπικάλ και υφάκι τσεγκουεβάρα, και ιδιαίτερα τις γκόμενες που χύνανε ακούγοντας τον παράνομο Ντώυτσε Βέλλε. Το σίγουρο όμως είναι ότι έπρεπε να βρει ένα γρήγορο εισιτήριο, που θα τον έδιωχνε μακριά απ' αυτή τη σκατούπολη.
.
ΝΙΚΟΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ
Γουρούνια στον Άνεμο
Μυθιστόρημα
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ

.
Τα Κουρέλια τραγουδάνε ακόμα
Εδώ η ταινία

Ο Νίκος Νικολαϊδης ήταν σκηνοθέτης και συγγραφέας. Γεννήθηκε στις 25 Οκτωβρίου του 1939 στην Αθήνα όπου ζούσε και δούλευε μέχρι το θάνατο του στις 5 Σεπτεμβρίου του 2007. Ήταν ο ίδιος σεναριογράφος και παραγωγός των ταινιών που σκηνοθετούσε.
Ταινίες: Lacrimae Rerum, 1962, μικρού μήκους, Βραβείο υπουργείου Βιομηχανίας: "Καλύτερη ταινία μικρού μήκους". Άνευ Όρων, 1968, μικρού μήκους. Ευρυδίκη ΒΑ 2037, 1975, Βραβείο σκηνοθεσίας και κριτικών. Τα Κουρέλια τραγουδάνε ακόμα, 1979, Βραβείο σκηνοθεσίας και κριτικών. Γλυκιά συμμορία, 1983, Βραβείο καλύτερης ελληνικής ταινίας. Πρωινή περίπολος, 1987, Βραβείο σκηνοθεσίας. Singapore Sling, 1990, Βραβείο σκηνοθεσίας. Το κορίτσι με τις βαλίτσες, Τηλεταινία, 1993. Θα σε δω στην Κόλαση Αγάπη μου, 1999. Ο Χαμένος τα Παίρνει Όλα, 2002. The Zero Years, 2006.
Βιβλία: Ο Οργισμένος Βαλκάνιος, μυθιστόρημα 1977, Οι Τυμβωρύχοι, διηγήματα 1966. Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα, σενάριο 1980. Γλυκιά Συμμορία, σενάριο 1984. Ο Χαμένος τα Παίρνει Όλα, σενάριο, 2002.
.
(ΑΥΤΟΓΡΑΦΟ)
Oι νέοι θεατές μ' αγαπούν, όχι γιατί είμαι "οργισμένος", όπως μερικοί ισχυρίζονται, αλλά γιατί οι ταινίες μου δεν τους απαγόρεψαν ποτέ να με αμφισβητήσουν και ακόμα γιατί με επιμονή αρνήθηκα -γεγονός που το εκτίμησαν- τα δεκανίκια που σε τιμή προσφοράς διανέμει χρόνια τώρα η "καθώς πρέπει" Eυρωπαϊκή προοδευτική διανόηση. Aρνήθηκα αυτό το παιχνίδι της προσφοράς και της τρομοκρατίας, έστω και αν προερχόταν καμμιά φορά από τους θεατές, γιατί ήταν ένα παιχνίδι εξουσίας, μια κρατική άποψη για το σινεμά και είναι γνωστό βέβαια πως το κράτος δεν πάει ποτέ σινεμά.
Oσο για το "οργισμένος", δεν το δέχομαι σαν χαρακτηριστικό μου από την στιγμή που οι συχνότητές μου γέμισαν παράσιτα από διάφορους κάλπηδες που δίνουν συνεντεύξεις (κάθε εβδομαδιαίο ιλλουστρασιόν πρέπει να φιλοξενεί ή και να συντηρεί έναν τέτοιο) και βρίζουν τους πάντες και τα πάντα, δεν έχουν να προτείνουν κάτι τι και διεκδικούν ένα χώρο ιδιαίτερο και καθαρό που σίγουρα δεν τους ανήκει και δεν τον εκφράζουν.Tελικά όλοι αυτοί οι "απροσάρμοστοι" συγκροτούν ένα μέρος του συστήματος που ενεργεί σαν προπέτασμα καπνού για να μπορούν από πίσω να δουλεύουν ανενόχλητοι οι κρατικοί μηχανισμοί. Kαι αλλοίμονο στους κάποιος γνήσιους που πέφτουν στην παγίδα του "επώνυμου" χωρίς ποτέ να αναρωτηθούνε ποιά κέντρα αποφάσεων τους κόλλησαν την ταυτότητα του επώνυμου μοναχικού, οργισμένου, καταραμένου αναρχικού κ.τ.λ... Eρώτημα που θα προβάλλει αμείλικτο μπροστά τους απ' τη στιγμή που θα ανακαλύψουν πως το επώνυμο μπορεί να πουλάει, αλλά πουλιέται κιόλας.
N.N.

Οι φωτογραφίες είναι από:
http://www.comicorange.gr/Nikolaidis.htm

ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΙ

2008-05-18T22:44:00.013+03:00

Άνθρωποι σοβαροί και αξιόπιστοι διηγούνται (όμως ο Αλλάχ ξέρει περισσότερα) πως τα παλιά τα χρόνια, ζούσε στα νησιά της Βαβυλωνίας ένας βασιλιάς, που μάζεψε τους αρχιτέκτονες και τους μάγους του και τους διάταξε να χτίσουν ένα λαβύρινθο, τόσο περίπλοκο και τόσο έξυπνα φτιαγμένο, που λογικός άνθρωπος δεν τολμούσε να μπει και όσοι έμπαιναν χάνονταν. Το εγχείρημα αυτό αποτελούσε σκάνδαλο, γιατί η σύγχυση και το θαύμα είναι έργα μοναχά του Θεού και όχι των ανθρώπων. Με το πέρασμα του καιρού, ήρθε στην αυλή του ένας βασιλιάς από την Αραβία, και ο βασιλιάς της Βαβυλωνίας (για να γελάσει με την αφέλεια του μουσαφίρη του) τον έβαλε στον λαβύρινθο, όπου περιπλανήθηκε μπερδεμένος και βαθιά ταπεινωμένος ώσπου έγειρε ο ήλιος. Τότε πια προσευχήθηκε και, με την βοήθεια του Θεού, βρήκε την πόρτα. Από τα χείλια του δεν βγήκε κανένα παράπονο' είπε μονάχα στο βασιλιά της Βαβυλωνίας ότι αυτός έχει στην Αραβία ένα λαβύρινθο καλύτερο και, αν θέλει ο Θεός, μια μέρα θα του τον δείξει. Ύστερα γύρισε στην Αραβία, μάζεψε τους στρατηγούς του και τους άρχοντες και ρήμαξε τα βασίλεια της Βαβυλωνίας' το 'φερε μάλιστα η μοίρα και γκρέμισε τα κάστρα της, σύντριψε το στρατό κι έπιασε αιχμάλωτο και τον ίδιο τον βασιλιά. Έβαλε και τον δέσαν πάνω σε μια γρήγορη καμήλα και τον πήγαν στην έρημο, όπου του είπε: "Ω άρχοντα του Χρόνου, ουσία και μυστήριο του αιώνα! Στη Βαβυλωνία, θέλησες να με κάνεις να χαθώ σ' ένα λαβύρινθο μπρούτζινο, με πόρτες, τοίχους και σκάλες αμέτρητες. Τώρα, έδωσε ο Παντοδύναμος να σου δείξω τον δικό μου, που ούτε σκάλες έχεις ν' ανεβείς, ούτε πόρτες να παραβιάσεις, ούτε στοές απέραντες να διασχίσεις, ούτε τοίχους να σταματάν το δρόμο σου".Ύστερα τον έλυσε και τον άφησε στα βάθη της ερήμου, όπου πέθανε απ' την πείνα και την δίψα. Δοξασμένος να 'ναι Εκείνος που δεν πεθαίνει.

R.F. Burton, The Land of Midian Revisited (1879)

J. L. Borges

Σύντομες και παράξενες ιστορίες

Μετάφραση: Δημήτρης Καλοκύρης - Αχιλλέας Κυριακίδης

Μικρό ροδάκινο

2008-05-15T12:46:00.018+03:00

.

.

.

Μικρό ροδάκινο στόχε υψηλέ
με τόσα πρόθυμα κλαδιά
πόσο το μέτωπο σου ζήλεψε χώματα

πού είναι οι αστραπές τα ποτάμια οι γειώσεις του ήλιου
ραγδαίες βροχές και διψάς
μα κανένα θολό νερό δε θα σου πει την αλήθεια

έλα θα σου δείξω και στων δρόμων τα σώματα
τάφρους της μνήμης σε στιγμή κόκκινου πανικού
αρκετά 'ναι να σκούξει η καρδιά της πρώτης ηλικίας

μόνο μην πεις πως παιδεύτηκα στην άγνοια λύση

με σαράντα οφθαλμούς στριφογυρνώ σ' ένα σεντόνι
ως μη ελεγχόμενο επεισόδιο
κι αφού κρατά κάτι απίκραντο του αγγέλου το βλέμμα
με την αγάπη λειτουργώ τ' αδιέξοδο
Δε βρίσκω άλλο εξέχον κερί

ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΞΕΝΟΣ

Το μουσικό κομμάτι είναι από τον δίσκο
σημύδες
σουίτα για κιθάρα
Σωκράτης Ξένος ποίηση
Κώστας Μπραβάκης μουσική
διαβάζει ο Σκοινοβάτης

Ο πίνακας είναι του: Tom Brown

ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΡΑΒΑΚΗΣ

Ζητούμενο πάντα ο Έρωτας...

2008-05-13T00:32:00.016+03:00

Ω Έρωτα,

λένε πως είσαι ανθρώπινος,

λένε πως είσαι θεϊκός.

Φαίνεται να 'σαι πιο ξακουσμένος

κι απ' τη σφραγίδα του Σολομώντα.

Είσαι η ψυχή του κάθε πλάσματος

που σέρνεται στη γη.

Αλλ' η δική μου η ψυχή σε γνωρίζει

με τον τρόπο που γνωρίζουν μόνο τα πουλιά.

**********************************

Έλειωσα σαν το αλάτι

μες στο νερό του Έρωτα σου.

Δεν απόμεινε ούτε καλό, ούτε κακό,

μήτε αμφιβολία, μήτε βεβαιότητα.

Ένα αστέρι τινάχτηκε μες στην καρδιά μου

και χάθηκαν μέσα της και οι εφτά ουρανοί.

ΤΖΕΛΑΛΑΝΤΙΝ ΡΟΥΜΙ

Απόδοσις Καδιώς Κολύμβα

H Γκραβούρα είναι από παλαιότερη ανάρτηση του θείου μου του Γούφα.

Υποθήκη

2008-05-08T23:44:00.004+03:00

Είπε: Πιστεύω στην ποίηση, στον έρωτα, στο θάνατο,

γι' αυτό ακριβώς πιστεύω στην αθανασία. Γράφω ένα στίχο,

γράφω τον κόσμο' υπάρχω' υπάρχει ο κόσμος.

Από την άκρη του μικρού δαχτύλου μου ρέει ένα ποτάμι.

Ο ουρανός είναι εφτά φορές γαλάζιος. Τούτη η καθαρότητα

είναι και πάλι η πρώτη αλήθεια, η τελευταία μου θέληση.

31. ΙΙΙ. 69

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

"ΚΙΓΚΛΙΔΩΜΑ"

ΙΔΙΟ-ΓΡΑΦΗ

2008-05-06T12:06:00.009+03:00

Η πρόσκληση έγινε από τον φίλο μου τον CROPPER

και τον θείο ΓΟΥΦΑΣ

Η ιδέα του Allu Fun Marx.

Ένα ακόμη κείμενο από τον σκοινοβάτη του Ζαν Ζενέ, που στάθηκε αφορμή να φτιάξω αυτό το blog. Το παραθέτω με αγάπη.

Καλώ με την σειρά μου τους φίλους :

να πάρουν την σκυτάλη, εαν κι εφόσον το επιθυμούν.

Αντιγράφω από τον cropper τους κανονισμούς του παιχνιδιού:

Οι οδηγίες:

1. Γράψε (με το χέρι κι όχι κα'να σεντόνι)

2. Σκάναρε (ή φωτογράφισε… )

3. Πόσταρε.

4. Ειδοποία! Απαραίτητα στο τέλος του ποστ γράψε: για τοhttp://autographcollectors.blogspot.com/

5. Προσκάλεσε άλλους 5 ή και περισσότερους blogger να συμμετέχουν.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ

2008-05-03T17:56:00.007+03:00

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

.
...
Είπα κάποτε ότι η Τέχνη δεν είναι η πραγματικότητα. Πως η Τέχνη είναι ένα σχόλιο πάνω στην πραγματικότητα, πως η πραγματικότητα δεν μπορεί να νοηθεί ως τετελεσμένη, αν δεν δευτερολογηθεί από ένα τέτοιο σχόλιο τέχνης. Θεωρώ αυτό το σχόλιο της Τέχνης πολύ πιο πραγματικό από την ίδια την πραγματικότητα, γιατί ακριβώς αποκαλύπτει εκείνες τις κρυφές όσο και ουσιαστικές διεργασίες που αναπαράγουν συνεχώς την συγκινησιακή πραγματικότητα του ανθρώπου. Αυτή για την οποία μιλά κυρίως η Τέχνη. Αυτή με την οποία αποκλειστικά υπάρχει ο άνθρωπος. Θεωρώ τον λόγο σαν ένα χαρισματικό όργανο, περισσότερο από όλα τα άλλα. Γιατί ακριβώς ο λόγος έχει την δυνατότητα να συλλαμβάνει και να φανερώνει όλες τις δυνατές νοηματικές και συναισθηματικές αντηχήσεις που γεννά μέσα στο νου και την ψυχή του ανθρώπου η εμπειρία της ζωής. Εννοώ κάτι σαν την εξαίσια ακινησία της ζωγραφικής, ή τη δαιμονική κινητικότητα της μουσικής. Εννοώ ακριβώς ένα λόγο που είναι και ζωγραφική και μουσική και όλα όσα μπορεί να εκφράσει ο άνθρωπος. Κυρίως όσα δεν μπορεί.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ
"Η ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΟΡΑΣΗΣ ΜΟΥ" (απόσπασμα)

Η Λέξη, τχ.63, Μάιος - Ιούλιος 2001, σ. 372 - 375.
Το κείμενο φέρει την υποσημείωση: "Ανέκδοτο κείμενο,
από την εκπομπή 'Μονόγραμμα' της Ηρώς και του Γ.Σγουράκη(1983)"

Φωτογραφία "Ονειροβάτης"

ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ

2008-04-28T20:52:00.005+03:00

Ένα λιμάνι, είναι μια ευχάριστη διαμονή, για μια κουρασμένη από τις πάλες της ζωής, ψυχή. Η άπλα τ' ουρανού, η κινητή αρχιτεκτονική των νεφών, οι μεταβλητοί χρωματισμοί της θάλασσας, το λαμπίρισμα των φάρων, είναι ένα θαυμάσιο καθαρό πρίσμα, για να διασκεδάζη τα μάτια, ακούραστα. Οι λεπτές μορφές των πλοίων, με τις πολύπλοκες εξαρτύσεις, που πάνω τους τυπώνει η φουσκοθαλασσιά αρμονικές διακυμάνσεις, χρησιμεύουν για να συντηρούν στη ψυχή, την αίσθηση του ρυθμού και της ομορφιάς. Κι ύστερα, πάνω απ' όλα, εκεί υπάρχει, ένα είδος μυστήριας κι αριστοκρατικής ικανοποίησης γι αυτόν, που δεν έχει πια ούτε περιέργεια, ούτε φιλοδοξία, κι αγναντεύει ξαπλωμένος σ' ένα μέρος με θέα ή ακουμπισμένος στο μώλο, όλη τη κίνηση αυτών που φεύγουν, κι αυτών που γυρίζουν, αυτών που έχουν ακόμα τη δύναμη να ζητούν, τον πόθο του ταξιδιού ή να πλουτίσουν.

CHARLES BAUDELAIRE

ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΞΕΓΥΜΝΩΜΕΝΗ

Μετάφραση: Ιωάννας Ευσταθιάδου - Λάππα

"ΔΩΔΩΝΗ"

Καλή Ανάσταση!

2008-04-26T15:11:00.006+03:00

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Φωτογραφία: Ονειροβάτης

Είναι γυναίκες που τους πάει το κλάμα

2008-04-24T10:42:00.018+03:00

Η Ζουζού Βιρμπιλή τρελαίνεται για εξώφυλλα. Το αληθινό της όνομα είναι Ευθαλία Κυρκατζή, μα το άλλαξε στα δεκαεννιά, τον πρώτο χρόνο της σχολής. Πως να διαπρέψει μια Ευθαλία στο σινεμά. Αυτή από μικρή έδειχνε την κλίση της. Έβαψε το μαλλί στα δεκατρία, δεν το παραδεχότανε. "Τα άνοιξα με χαμομήλι", καμώνονταν στις φίλες κι εκείνες την κοιτούσαν σαστισμένες. Έβγαζε και τα φρύδια της, προσεκτικά, ίσα να δώσει σχήμα χελιδονόφτερου. Στα δεκαοκτώ ξεφούσκωσε τη μύτη της με πλαστική, σήκωσε το βυζί της ένα πάτωμα και γύρναγε ολοτράγανη. Τάκα τουκ τα τακουνάκια της ζαλίζανε πατώματα και σκάλες. Έδωσε στη δραματική και πέρασε. Στα είκοσι πέντε της πρωταγωνίστρια, πολλά υποψιάζονταν οι άλλοι, οι συμμαθήτριες θέλανε να βουρτσίσουν τις μαλλούρες της με πριονοκορδέλα, να ξύσουνε την πλάτη της με σύρμα, να πάψει να φορά λαμέ εξώπλατα στο καταχείμωνο. Μα τη Ζουζού τη θρέφαν οι κακίες. Λες κι ήτανε κρεμούλα το φαρμάκι, το άπλωνε στο μούτρο της και λαμπροφέγγιζε.

Έκανε και δυο γάμους. Δεν κράτησαν. Τι να τους κάνει η Ζουζού τους άντρες. Ήθελε να γυρνάει σπίτι και να αράζει, να μη μιλάει, να μην της μιλούν. Εκείνοι θέλαν άλλα. Γυναίκα στο κρεβάτι τους, άνθρωπο για κουβέντα. Δεν ήταν η Ζουζού για τέτοια. Γύρναγε απ' το θέατρο ξεθεωμένη, έτρεχε το πρωί στο γύρισμα, σίριαλ ή σινεμά ή και τα δύο, ήθελε χάδια μια στις δεκαπέντε, αλλιώς κουράζονταν. Ο δεύτερος της ήτανε ζηλιάρης. Τρέλα του ερχόταν σαν την έβλεπε στο θέατρο. Του φαινόταν πως φλέρταρε με όλους, μετά στο σπίτι την πλάκωνε στις μπάτσες. Ύστερα ηρεμούσε κι άρχιζε τα γλυκόλογα. Βαριόταν η Ζουζού αφόρητα.

Ένα βράδυ τη σαβούρντισε για τα καλά. Άκουσαν τις φωνές η μάνα της κι ο αδελφός και τρέξαν. Μέναν στο κάτω πάτωμα, τσιρίξανε τα κρύσταλλα που σπάζαν, ντουπ, κάτι βαράγανε στον τοίχο. Άνοιξαν με το κλειδί που είχαν, ούτε κουδούνι χτύπησαν για να προλάβουν, τον είδαν να βγαίνει σαν έτοιμος για φόνο. Ρίχτηκε η Ζουζού στον καναπέ ξεμαλλιασμένη, χωσμένο το κεφάλι της στα γόνατα, έκλαιγε με φωνή. "Μη, κοριτσάκι μου", βούρκωσε η μητερούλα, φλωρούμπας ο αδελφός στεκόταν στη γωνιά τραβώντας τα πετσάκιαα από τα νύχια του. κιχ δεν ακούστηκε. Σήκωσε η Ζουζού το ξανθοκέφαλο, τρόχισε στον αέρα το μαλλί της, γύρισε στον καθρέφτη δακρυσμένη.

"Δεν βρίσκετε ότι μου πάει το κλάμα;" ρώτησε ζουλώντας το πιγούνι της στα βεραμάν μαξιλάρια του καναπέ, έτοιμη για φωτογραφία.

ΣΟΦΙΑ ΝΙΚΟΛΑΪΔΟΥ

"Ο φόβος θα σε βρει και θα 'σαι μόνος"

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΔΡΟΣ

http://www.snikolaidou.gr/

Ο σκοινοβάτης

2008-04-19T21:22:00.006+03:00

Όχι, δε θέλει ν' αφεθεί ' το σκοινί τρέμει ' κλείνει τα μάτια.

Το βάθος, κάτω, μαύρο από ησυχία. Το σκοινί δεν τελειώνει.

Τα μάτια ανοίγουν, διαστέλλονται, επιπλέουν, κοιτάζουν πάνω,

κρατιούνται από 'να σύννεφο, ένα φύλλο ' αλλάζουν, στρογγυλεύουν,

γίνονται δυό μεγάλοι κρίκοι ' αρπάζεται απ' τα μάτια του - να τον,

αφήνει το σκοινί, κάνει μια τούμπα στον αέρα, χαμηλώνει,

του πέφτει το καπέλο, πέφτει το λουλούδι του απ' το πέτο - να τον πάλι

που ψαύει το σκοινί με τ' ακροδάχτυλα ' ανεβαίνει τη σκάλα,

ισορροπεί, χαμογελάει ' μια τελευταία υπόκλιση. Κανείς τριγύρω

να τον χειροκροτήσει. Μόνο μια φωνή: Κρατήσου, κρατήσου,

κρατήσου απ' τα μάτια σου. Ποιός τον φωνάζει; Από που τον φωνάζουν;

19 . V . 69

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

"ΚΙΓΚΛΙΔΩΜΑ"

Μπλάκφουτ

2008-04-14T20:44:00.006+03:00

Τι είναι η ζωή;

Είναι η λάμψη μιας πυγολαμπίδας στο σκοτάδι.

Είναι η ανάσα ενός βίσωνα το χειμώνα.

Είναι η μικρή σκιά που τρέχει μες στα χόρτα και χάνεται το ηλιοβασίλεμα.

Η γη μας αξίζει πιο πολύ απ' τα λεφτά σας. Θα υπάρχει πάντα. Δε θα χαθεί ούτε από τις φλόγες της φωτιάς. Όσο λάμπει ο ήλιος και κυλάνε τα νερά, αυτή η γη θα υπάρχει και θα δίνει ζωή σ' ανθρώπους και ζώα. Δε μπορούμε να πουλήσουμε τις ζωές ανθρώπων και ζώων, λοιπόν δε μπορούμε να πουλήσουμε αυτή τη γη. Την έβαλε εδώ το Μεγάλο Πνεύμα, και δεν μπορούμε να την πουλήσουμε, γιατί δεν ανήκει σε μας. Μπορείτε να μετράτε τα λεφτά σας και να τα γυρνάτε κοντά στο κεφάλι ενός βούβαλου, αλλά μόνο το Μεγάλο Πνεύμα μπορεί να μετρήσει τους κόκκους της άμμου και τις λεπίδες του χορταριού αυτών των πεδιάδων. Σα δώρο, θα σας δώσουμε ό,τι έχουμε που μπορείτε να το πάρετε μαζί σας, τη γη όμως΄ όχι.

ΙΝΔΙΑΝΟΙ

ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΣΚΑΡΤΣΗΣ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΙΣ

2008-04-11T20:25:00.013+03:00

.

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Φυσικά και ονειρεύομαι.
Ζει κανείς μόνο μ' ένα ξερό μισθό;

Πόσο συχνά;
Κάθε που εγκαταλείπουν συχνότατα όλοι.

Επηρεάζουν τους απόντες τα όνειρά σας;
Βέβαια. Το ξανασκέφτονται καλά
και μάλλον μετανιώνουν οριστικά τους όλοι.

Είναι ελευθέρα η είσοδος;
Όχι εντελώς. Ζητάω την άδεια του ονείρου
πριν ελπίσω. Μου την δίνει εν γένει
μαζί με κάποιες οδηγίες αυστηρές.
Να πιστέψω δίχως ν' αγγίξω
να μη μιλήσω διόλου στον καπνό
γιατί είναι υπνοβάτης και θα πέσει
μόνο δια του βλέμματος ν' αφήσω
το αίτημά μου στην κρεμάστρα
ό,τι μου δοθεί να το δεχτώ
κι ας μην έχει καμιά ομοιότητα
μ' αυτό που ζωγραφίζει η έκκλησή μου --
θα την επανέβρει μόλις ξαναχαθεί.

Ένα μόνο δεν μου δίνει το όνειρο.
Το όριο. Ως που να κινδυνέψω.
Γιατί τότε πια δεν θα ήταν όνειρο.
Θα 'ταν γεράματα.

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ
"Η ΕΦΗΒΕΙΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ"

Στη MIST

KYNHΓΟΙ ΟΝΕΙΡΩΝ

2008-04-08T10:35:00.008+03:00

ΚΥΝΗΓΟΙ ΟΝΕΙΡΩΝ _ Αίρεση χαζάρων ιερωμένων που προστάτιδά τους ήταν η πριγκίπισσα Ατέχ. Είχαν την ικανότητα να διαβάζουν τα ξένα όνειρα, να κατοικούν μέσα τους, όπως στο σπίτι τους, και να κυνηγούν ορμώντας μέσα απ' αυτά το αγρίμι που τους υπέδειξαν -- άνθρωπο, πράγμα ή ζώο... Η παρατήρηση ενός από τους πιο ηλικιωμένους κυνηγούς ονείρων έχει διαφυλαχτεί και λέει: " Στο όνειρο νιώθουμε όπως το ψάρι στο νερό. Κατά καιρούς αναδυόμαστε από το όνειρο, ρίχνουμε μια ματιά στον κόσμο στην ακτή, αλλά ξανά βυθιζόμαστε βιαστικά και με απληστία, επειδή νιώθουμε καλά μόνο στα βάθη. Σ' αυτές τις σύντομες αναδύσεις μας στη στεριά παρατηρούμε ένα παράξενο πλάσμα, πιο οκνηρό από μας, συνηθισμένο να αναπνέει με διαφορετικό τρόπο από μας και κολλημένο με όλο του το βάρος στη στεριά του, αλλά επίσης στερημένο από τις ηδονές μέσα στις οποίες εμείς ζούμε όπως στο ίδιο μας το σώμα. Γιατί εδώ κάτω η ηδονή και το σώμα είναι αξεχώριστα και είναι ένα και το αυτό. Αυτό το πλάσμα έξω, αυτό είμαστε επίσης εμείς, αλλά εμείς σ' ένα εκατομμύριο χρόνια και ανάμεσα σε μας και αυτό, πέρα από τα χρόνια υπάρχει και η φοβερή ατυχία που γκρεμίστηκε πάνω σ' αυτό το πλάσμα έξω, αφού διαχώρισε το σώμα από την ηδονή..."

ΜΙΛΟΡΑΝΤ ΠΑΒΙΤΣ

"ΤΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΩΝ ΧΑΖΑΡΩΝ"

ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ - ΛΕΞΙΚΟ ΣΕ 10.000 ΛΕΞΕΙΣ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΧΑΤΖΗΠΡΟΔΡΟΜΙΔΗΣ

Εκδόσεις: ΗΡΟΔΟΤΟΣ

LIVE

2008-04-04T19:59:00.003+03:00

O Kώστας Μπραβάκης
στο cafe Alavastron

μαζί και η Βαλεντίνη Παυλίδου

Παρασκευή 18 Απριλίου 10:30 μμ
Δαμάρεως 78 Παγκράτι

special guests:
Καίτη Κουλλιά
Γεωργία Νταγάκη
Πέτρος Δραγούμης
και ο Σωκράτης Ξένος

Ο σκοινοβάτης θα προσπαθήσει να είναι εκεί...

Eπίσης ένα νέο blog για την λογοτεχνία
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΕΠΙΚΑΙΡΑ

Καλοτάξιδο Θοδωρή Βοριά!

Η ΠΟΡΤΟΚΑΛΕΝΙΑ

2008-03-31T21:09:00.006+03:00

Τόσο πολύ τη μέθυσε ο χυμός του ήλιου

Που έγειρε το κεφάλι της και δέχτηκε να γίνει

Σιγά σιγά: η μικρή Πορτοκαλένια!

Έτσι καθώς γλαυκόλαμψαν οι εφτά ουρανοί

Έτσι καθώς αγγίξαν μια φωτιά τα κρύσταλλα

Έτσι καθώς αστράψανε χελιδονοουρές

Σάστισαν πάνω οι άγγελοι και κάτω οι κοπελιές

Σάστισαν πάνω οι πελαργοί και κάτω τα παγόνια

Κι όλα μαζί συνάχτηκαν κι όλα μαζί την είδαν

Κι όλα μαζί τη φώναξαν: Πορτοκαλένια!

Μεθάει το κλήμα κι ο σκορπιός μεθάει ο κόσμος όλος

Όμως της μέρας η κεντιά τον πόνο δεν αφήνει

Τη λέει ο νάνος ερωδιός μέσα στα σκουληκάκια

Τη λέει ο χτύπος του νερού μες στις χρυσοστιγμές

Τη λέει κι η δρόσο στου καλού βοριά το απανωχείλι:

Σήκω μικρή μικρή μικρή Πορτοκαλένια!

Όπως σε ξέρει το φιλί κανένας δεν σε ξέρει

Μήτε σε ξέρει ο γελαστός θεός

Που με το χέρι του ανοιχτό στη φλογερή αντηλιά

Γυμνή σε δείχνει στους τριανταδυό του ανέμους!

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

"ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ"

3'' TΡΙΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ

2008-03-29T08:42:00.037+02:00

"ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΣΤΕΡΕΟ ΝΟΒΑ;" "ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΕΞΑΝΔΡΟ". ΣΤΙΧΟΜΥΘΙΑ δύο νέων μια ομιχλώδη βραδιά στη Λεωφόρο Στρατού. Μεσάνυχτα Πρωτοχρονιάς του 1997, μισή ώρα μετά την έναρξη της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας. Φυσικά και δεν θυμούνται ότι το είπαν. Σάμπως θυμούνται ότι πέρασα δίπλα τους; Σάμπως φαινόμουν;

"Ένα από τα πλέον νωπά πορίσματα της νευροψυχολογίας, βασισμένο σε μετρήσιμες κλινικές παρατηρήσεις, είναι πως κάθε άνθρωπος καθημερινά σχηματίζει με τον νου του περίπου 50.000 σκέψεις. Ίσως το νούμερο να φαντάζει κολοσσιαίο. Παρακολουθώντας πειραματικά το μυαλό μου για δέκα συνεχείς - και, όχι ιδιαίτερα συναρπαστικές - ημέρες, κατέληξα στο συμπέρασμα πως περίπου ένα ποσοστό 20% αυτών των σκέψεων είναι αναμνήσεις. Δηλαδή, 10.000 αναμνήσεις ημερησίως. "
...

ΜΕΡΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ

01 Ο αριθμός των 10.000 αναμνήσεων ανά ημέρα, προσμετράται εξίσου για όλες τις ομάδες του πληθυσμού, καθώς στο εσωτερικό του ισχύουν αντίρροπες ισορροπίες οι οποίες κρατούν τον μέσο όρο των αναμνήσεων σε αυτό το επίπεδο. Για παράδειγμα, νεογνά και γέροντες αντιμετωπίζονται αριθμητικώς ισότιμα (10.000 αναμνήσεις ημερησίως) ως πομποί αναμνήσεων, αφού η υποπαραγωγή αναμνήσεων από τα πρώτα, αντιστοιχίζεται με την υπερπαραγωγή αναμνήσεων από τους δεύτερους. Φυσικά, υπάρχουν γέροντες με άνοια, όμως υπάρχουν και βρέφη που γεννιούνται τίγκα στις αναμνήσεις.

02 Eξαιρούνται οι περαστικοί από την πόλη. Από αυτούς, υπολογίζονται μόνο: α/ εκείνοι που τη διάβηκαν αμίλητοι β/ εκείνοι που τη διάβηκαν παραμιλώντας γ/ εκείνοι που έπεσε πάνω τους η σκιά των δύο προηγουμένων.

03 Ως ανάμνηση λογαριάζεται και το επιφώνημα "αχ!". Ανεξάρτητα αν προκάλεσε χαρά, θλίψη, έκπληξη, απορία, ηδονή, οδύνη, αποτελεί τον αυτοματικό χαιρετισμό του σώματος προς έναν παλιό του γνώριμο: την εμπειρία. Την ώρα του "αχ!" την ανακαλεί, δεν τη βιώνει. Η ψυχή δεν συμμετέχει καθόλου σε όλα αυτά. Ξέρει ότι έχει όλο τον χρόνο μπροστά της για να το στραγγαλίσει αυτό το "αχ!".

04 Οι αναμνήσεις όσων βρίσκονται κάτω από τη γη αυτής της πόλης (τυμβωρύχοι, πωλητές σε υπόγεια καταστήματα, καθαριστές υπονόμων, πανεπιστημιακοί σε εξέλιξη, βριλ, χειριστές σκαπτικών μηχανημάτων που έχασαν εντελώς τον δρόμο τους) λογαριάζονται για διπλές. Η ανάμνηση τους κατά τη στιγμή της έκλυσής της διχοτομείται. Το ένα μέρος παρακρατείται από τις δυνάμεις του σκότους ως οβολός για να επιστρέψουν στην επιφάνεια των ανθρώπινων όντων. Το άλλο τους συνοδεύει κανονικά στην επίγεια ζωή τους. Μα φέρει πάντοτε την ανάμνηση του ομογάλακτου έτερου μέρους. Γι αυτό και οι άνθρωποι αυτοί περπατούν σκυφτοί, κλαίνε αναίτια ή κλέβουν τις αναμνήσεις των άλλων.

05 Οι αναμνήσεις όσων βρίσκονται σωληνωμένοι σε θάλαμο εντατικής, όσων ξεθωριάζουν έγκλειστοι σε σιδερόφρακτο κελί, όσων διαπερνούν ξημερώματα την παραλιακή μ' ένα γκάζι και τα μάτια κλειστά, όσων παρίστανται στην κηδεία προσώπου με το οποίο φιλήθηκαν συνειδητά εν ζωή, ή όσων αντικρίζουν σπαρταριστό δίκιλο ιερισσιώτικο φαγγρί στην αγορά. Σάββατο μεσημέρι, λογαριάζονται για μισές. Η ανάμνηση τους κατά τη στιγμή της έκλυσής της διχοτομείται. Το ένα μέρος το καταπίνουν η πληγή, το κελί, ο δρόμος, ο τάφος, το στόμα του φαγγριού, για να κλείσουν και να επιτρέψουν έτσι στα ανθρώπινα όντα να πορευτούν στη ζωή τους. Το άλλο τους συνοδεύει συνεχώς, όπου κι αν βρίσκονται. Και φέρει τη μνήμη του ομογάλακτου έτερου μέρους. Γι' αυτό και οι άνθρωποι αυτοί περπατούν σκυφτοί, γελούν αναίτια ή δανείζουν τις αναμνήσεις τους στους άλλους.

06 Οι αναμνήσεις όσων βρίσκονται σε διαρκή κατάσταση απορίας, απόκρυψης ή αποκάλυψης (συγγραφείς, δοσίλογοι, εξωγήινοι, νεκροί) λογαριάζονται για τριπλές. Η ανάμνηση τους κατά τη στιγμή της έκλυσής της τριχοτομείται. Το ένα μέρος το στέλνουν στην αναμετάδοση. Το άλλο το κρατούν κρυφό για ώρα ανάγκης. Το τρίτο δεν ξέρουν τι να το κάνουν.

07 Είναι σπάνιο, μα ενίοτε συμβαίνει, ένας άνθρωπος την ώρα που ονειρεύεται να θυμάται φωναχτά την εν εγρηγόρσει ζωή του και να τη μεταγγίζει στα άλλα πλάσματα του ονείρου του, αφηγούμενός την με μορφή αναμνήσεων. Αυτές οι αναμνήσεις δεν λογαριάζονται έξτρα, καθώς α/ και στην εν εγρηγόρσει ζωή μας το ίδιο δεν κάνουμε; β/ δεν έχει ξεκαθαριστεί με βεβαιότητα πως η παρούσα ζωή είναι εν εγρηγόρσει ζωή γ/ δεν έχω ιδέα γιατί.

08 Οι αναμνήσεις τις οποίες αφηγούνται μέσα σε ένα βιβλίο τα πρόσωπα ενός λογοτεχνικού έργου λογαριάζονται ως διπλές: α/ όταν τις έχει ξεχάσει πια κι ο ίδιος ο συγγραφέας β/ εάν όταν τις έγραφε άκουγε αλιγάτορες να ξύνουν τη λαδομπογιά της εξώπορτας του γ/ εάν δεν έχουν αντίρρηση τα ίδια τα πρόσωπα που τις αφηγούνται. Δεν λογαριάζονται καθόλου: α/ εάν ο βιβλιοπώλης είναι αχρείος β/ εάν τα ίδια τα πρόσωπα που τις αφηγούνται υποκρίνονται πως η αθανασία τα αφήνει παγερά αδιάφορα, με φράσεις του τύπου "Αχ Μαριέτα, όλους το σκουλήκι θα μας φάει, μάστευσον ευλογημένη" γ/ εάν μέσα στο βιβλίο δεν αναφέρεται ούτε μια φορά η αγαπημένη μου λέξη 'σιθρού'. Σε όλες τις υπόλοιπες περιπτώσεις, λογαριάζονται ως μονές, αρκεί το βιβλίο να αναγνώσθηκε μέσα στην πόλη ή σε ακτίνα είκοσι χιλιομέτρων από αυτήν.

09 Υπάρχουν αναμνήσεις που εκλείονται κεκαλυμμένα, με τρόπο εντελώς σωματικό, ή πολύ καθυστερημένα. Έχουν καταγραφεί περιπτώσεις ανθρώπων που τα μαλλιά τους άσπρισαν μέσα σε ένα βράδυ, που χαστούκισαν το παιδί τους ενώ αυτό κοιμόταν, που τους πήρε ο ύπνος στο τιμόνι ή που κάποιο πρωί άρχισαν να ουρούν με σηκωμένο τους το ένα πόδι. Ο αριθμός αυτών των αναμνήσεων μπορεί να υπολογισθεί μόνο κατά προσέγγιση, οπωσδήποτε όμως με φειδώ. Κάθε σαλός δεν σημαίνει πως, σώνει και καλά, είναι και αναμνηστικώς καθυστερημένος.

10 Η ποσότης των εκλυόμενων αναμνήσεων από τα ζώα, συμπεριλαμβανομένων των ασπόνδυλων και των γενειοφόρων, θα εξετασθεί σε προσεχή μελέτη.

11 Η περί φυτών μελέτη περιττεύει, καθώς, όταν τα φυτά αναμιμνήσκουν, ο άνθρωπος οφείλει να σωπαίνει.

.
.
.
.
.
.

ΣΑΚΗΣ ΣΕΡΕΦΑΣ - ΤΡΙΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ

"παρατηρητής"

Ο νευροψυχολόγος Νάσος Αγαθονησιώτης διαβάζει το άρθρο κάποιου συναδέλφου του, ο οποίος υποστηρίζει πως η αίσθηση της παρούσας στιγμής μέσα στον ανθρώπινο νου διαρκεί μόλις 3 δευτερόλεπτα, κι ύστερα γίνεται παρελθόν. Τότε του καρφώνεται στο μυαλό η ιδέα να υπολογίσει πόσες αναμνήσεις εκλύθηκαν στη Θεσσαλονίκη κατά τη διάρκεια του εικοστού αιώνα.

....

" Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ "

2008-03-26T19:38:00.017+02:00

ΤΟΝ ΚΟΙΤΑΖΑ και δεν τον χώραγε ο νους μου. Έστεκε εκεί μπροστά μου, παρδαλοντυμένος, σαν να είχε δραπετεύσει από θίασο σαλτιμπάγκων, ενθουσιώδης, εκθαμβωτικός. Η ίδια η ύπαρξη του ήταν εντελώς ανεξήγητη, ανέλπιστη, ανεπίτρεπτη! Ήταν ολόκληρος ένα άλυτο αίνιγμα. Φαινόταν αδιανόητο πως είχε επιζήσει, πως είχε καταφέρει να πάει τόσο μακριά, πως είχε κατορθώσει να υφίσταται - γιατί δεν είχε εξαφανιστεί αυτοστιγμεί.
" Προχώρησα λίγο πιο πέρα", είπε, "κι ακόμα λίγο πιο πέρα - ώσπου είχα πάει τόσο μακριά που ούτε ξέρω πια πώς θα γυρίσω. Δε βαριέσαι. Έχουμε καιρό. Θα τη βγάλω. Εσείς πάρτε γρήγορα τον Κουρτς - γρήγορα - χωρίς πλάκα". Η λάμψη της νιότης τύλιγε τα πολύχρωμα κουρέλια του, την έσχατη φτώχεια του, τη μοναξιά του, την απέραντη ορφάνια της αλήτικης ζωής του. Μήνες ολόκληρους - χρόνια - η ζωή του δεν άξιζε ούτε ένα μεροκάματο, αλλά αυτός εκεί, αγέρωχος, αμέριμνα ζωντανός, και αποδεδειγμένα άτρωτος, χάρη στα λίγα χρόνια του και την αποκοτιά του. Με συνεπήρε κάτι σαν θαυμασμός - σαν ζήλια. Η λάμψη του τον έσπρωχνε μπροστά, η λάμψη του τον διατηρούσε αλώβητο. Δεν ήθελε τίποτα από την άγρια ερημιά, ήθελε μόνο χώρο, για να αναπνέει μέσα του και για να τον διασχίζει. Η μόνη του ανάγκη ήταν να υπάρχει, και να συνεχίζει τον δρόμο του με το μεγαλύτερο δυνατό κίνδυνο και τη μέγιστη στέρηση.

Αν το πιο αμόλυντο, το πιο ανυστερόβουλο, το πιο χιμαιρικό πνεύμα της περιπέτειας κυβέρνησε ποτέ ανθρώπινη ψυχή, αυτή ήταν η ψυχή του χιλιομπαλωμένου εκείνου παιδιού. Σχεδόν τον φθονούσα για τη σεμνή και πεντακάθαρη φλόγα του, που έμοιαζε να έχει αναλώσει κάθε έννοια του εγώ τόσο απόλυτα, ώστε ακόμα και την ώρα που σου μίλαγε ξεχνούσες ότι ήταν ο ίδιος - ο άνθρωπος αυτός μπροστά στα μάτια σου - εκείνος που τα είχε περάσει όλα αυτά. Δε ζήλευα όμως την αφοσίωση του στον Κουρτς. Δεν την είχε σκεφτεί. Του είχε συμβεί και την είχε δεχτεί με μια ολοπρόθυμη μοιρολατρία. Πάντως εγώ πρέπει να πω ότι την έβλεπα σαν ό,τι πιο επικίνδυνο του είχε τύχει στο δρόμο του ως τότε.
..................

Στο ταξίδι του μέχρι το έσχατο πλωτό σημείο του ποταμού Κογκό, ως κυβερνήτης του ατμόπλοιου κάποιας αποικιακής εμπορικής εταιρίας, ο Τσάρλι Μάρλοου παρακολουθεί τον αδηφάγο και απάνθρωπο παραλογισμό που κρύβεται πίσω από το πρόσχημα του εκπολιτισμού των αγρίων. Παράλληλα, το ταξίδι αυτό είναι και μια όχι λιγότερο εφιαλτική περιήγηση στα σκοτεινά βάθη της ανθρώπινης ψυχής, στο άλυτο αίνιγμα της ανθρώπινης ύπαρξης. Κι ακόμα, στο πρόσωπο του Κουρτς, ο Κόνραντ προδιαγράφει με μοναδική οξυδέρκεια, ως φυσιολογική απόρροια του δυτικού πολιτισμού, τον τύπο των χαρισματικών ηγετών που αιματοκύλισαν την Ευρώπη λίγα χρόνια αργότερα.
H Καρδιά του σκότους, γραμμένη το 1900, στην εποχή της συνέβαλε σημαντικά στο διεθνές κίνημα διαμαρτυρίας για τις καταχρήσεις των Βέλγων στο Κογκό, αργότερα έγινε κεντρικό σημείο αναφοράς στους Κούφιους ανθρώπους του Τ.Σ. Έλιοτ και τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιήθηκε ως αφετηρία για την ταινία του Κόπολα "Αποκάλυψη τώρα".
Αγαπημένο το βιβλίο από τις εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ, όπως αγαπημένη και η ταινία!

TΖΟΖΕΦ ΚΟΝΡΑΝΤ
" η καρδιά του σκότους "
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Αλεξάνδρα Παπαθανασοπούλου

Σχετικά:
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=828343
http://www.youtube.com/watch?v=RPmvCp3lht0

QUELLE II (Πηγή) - ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΞΕΝΟΣ

2008-03-24T10:02:00.017+02:00

είναι ώρα που πηδούν αφρόψαρα οι λέξεις

μα εγώ θα κάμω υπομονή

δε θα τις ψαρέψω τέτοιον καιρό

με το τρελό δίχτυ των χαραμάτων

θα τις χαζεύω μόνο και θα χαμογελώ

στις ξένες θάλασσες

η ξένη η δική μου χαρά

η αγάπη

έπαιξε τραγούδι των παιδιών

χατίρι

κι ο κόσμος που άκουγε θυμήθηκε τον κόσμο του

σηκώθηκε όρθιος στα όρια γόνατα της

χειροκροτώντας μ' ένα βαρούλκο δάκρυ

και τότε Εκείνη

έκλαιγε τρισχειρότερα

και σκουντουφλούσε στ' ανοίγματα της ευτυχίας

τι άλλο

τόσο λίγο

τόσο διπλά

με τα χέρια που σπάζουνε μπουκιές ψωμί

και περισσεύει και για τα πουλιά

Πάρε απ' την αγάπη

Κλαίει απόψε η αγάπη επί γης

Φως μες στο φως

και πίσω πλάνο ν' αστράφτει η παντάνασσα

απ' τη μιαν όχθη του δυόσμου ως την άλλη

σε περιθώριο γιορτής

λαγάρι φεγγάρι να πατάς να του μιλάς

να τραγουδάς να γνέφεις

καμιά ψέμα φωνή να μη σου λέει σταμάτα

με τα κλειδιά απολλώνια

νυχτερινά σε στάσεις μνήμες

κι αν έρθει τ' ολοστρόγγυλο νερό

και πει σου

πίσω γύρνα στου φόβου την κατηφοριά

να 'χεις γερές και μάρμαρα τις κνήμες

όσο ν' απελπιστείς

απ' των ανθρώπων τη χλόη

χαρίζω σου ψηλά κλαδιά

κι ένα δρεπάνι εξαπτέρυγο

ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΞΕΝΟΣ

"ΣΗΜΥΔΕΣ"

Η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στον Σωκράτη

και στην Πηγή Καφετζοπούλου Ανδρομέδα

που έφυγε νωρίς

ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑ

2008-03-21T19:07:00.005+02:00

Αυτό το πράγμα που έχει κώδικα κι όχι καρδιά.

Ανέπτυξε γνωριμίες εκεί που θα μπορούσε να 'χει αγάπες

Και τώρα τίποτα

δεν ενοχλεί τις σκέψεις του.

"RIPOSTES" (1912)

EZRA POUND

Mετάφραση: ΤΑΣΟΣ ΚΟΡΦΗΣ

SIOUX - ΣΙΟΥ

2008-03-17T19:57:00.006+02:00

Κοιτάξτε, αδελφοί μου, ήρθε η άνοιξη, η γη δέχτηκε τα φιλιά του ήλιου και γρήγορα θα δούμε τους καρπούς αυτής της αγάπης!

Όλοι οι σπόροι ξύπνησαν και τα ζώα είναι κι αυτά γεμάτα ζωή. Σ' αυτή τη μυστηριακή δύναμη χρωστάμε κι εμείς οι ίδιοι την ύπαρξη μας και γι' αυτό αναγνωρίζουμε στους γείτονές μας, ακόμη και στους γείτονές μας τα ζώα, το ίδιο δικαίωμα μ' εμάς να κατοικούν σ' αυτή τη γη. Ωστόσο ακούστε αδερφοί μου, έχουμε τώρα να μετρηθούμε με μια άλλη ράτσα, μικρή κι αδύναμη όταν την συνάντησαν οι πατεράδες μας πρώτη φορά, μα σήμερα πια τυραννική. Πολύ παράδοξο, έχουνε στην καρδιά τους την επιθυμία να δουλέψουνε το χώμα και η αγάπη της ιδιοκτησίας είναι σ' αυτούς αρρώστια. Αυτός ο λαός έφτιαξε νόμους που μπορούνε να καταπατούν οι πλούσιοι, μα όχι οι φτωχοί. Ανεβάζουν τους φόρους στους φτωχούς και τους αδύναμους, για να συντηρούν τους πλούσιους που έχουνε την εξουσία. Διεκδικούνε τη μητέρα όλων μας, τη γη, για τον εαυτό τους μόνο και οχυρώνονται απ' τους γείτονές τους, αυτό το δείχνουν με τις οικοδομές και τ' απορίμματα τους. Αυτό το έθνος μοιάζει με χιόνι λιωμένο που βγαίνει από την κοίτη του και καταστρέφει ό,τι βρει στο πέρασμά του. Δεν μπορούμε να ζήσουμε δίπλα δίπλα. Δεν είναι παρά εφτά χρόνια που υπογράψαμε μια συνθήκη, που μας διαβεβαίωνε ότι τα εδάφη όπου κυνηγάμε βίσωνες θα έμεναν σ' εμάς για πάντα. Απειλούν τώρα να τα πάρουν πίσω. Αδερφοί μου, πρέπει να υποταχτούμε ή πρέπει να τους πούμε: "Θα με σκοτώσετε, και μετά θ' απλώσετε το χέρι στην πατρίδα μου!"

Θέλω να ξέρουν όλοι πως δεν έχω σκοπό να πουλήσω κανένα κομμάτι της χώρας μου, ούτε θ' αφήσω τους λευκούς να κόβουν ξύλα στις όχθες των ποταμιών, και προπαντός τη βελανιδιά. Αγαπάω ξεχωριστά τα μικρά δάση από βελανιδιές. Μ' αρέσει να τις κοιτάζω, γιατί αντέχουν τις καταιγίδες του χειμώνα και τη ζέστη του καλοκαιριού και, όπως εμείς, φαίνεται ν' ανθίζουν απ' αυτά.

ΙΝΔΙΑΝΟΙ

"ΣΩΚΡΑΤΗΣ Λ. ΣΚΑΡΤΣΗΣ"

Άλλη μια νύχτα στη Βενετία...

2008-03-12T19:21:00.005+02:00

ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΠΕΚΕΙΝΑ

Βροντές ακούω στο αίμα μου

κάθε φορά που οι υποσχέσεις σου

για θάνατο στη Βενετία

ξυπνούνε μέσα μου

την ηδονή της οδύνης.

Την ώρα της τελετής τούτης

στάζουν στο μυαλό μου

πυρωμένες νότες από κάποιο

ορατόριο του Μπαχ.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΡΑΣΑΒΒΑΣ

Η δύναμη του Πυγμαλίωνα

2008-03-10T08:26:00.006+02:00

Υπήρχε κάποτε ένας γέρος που λεγόταν Ναχοκομπόνι. Ανησυχούσε γιατί δεν είχε κόρη και ποιος θα τον φρόντιζε αν χρειαζόταν; Μια και ήταν, όμως, μάγος, πήρε έναν κορμό δαμασκηνιάς, τον σκάλισε και έφτιαξε μια κόρη.

Από παραμύθι των Ινδιάνων της Γουιάνας

ΑΦΟΤΟΥ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ φιλόσοφοι απεκάλεσαν την τέχνη "μίμηση της φύσης", οι επίγονοι τους δεν σταμάτησαν ποτέ να επιβεβαιώνουν, να απορρίπτουν ή να τροποποιούν αυτό τον ορισμό. Ανάλογες ήταν και οι προθέσεις των δύο πρώτων κεφαλαίων αυτού του βιβλίου, που προσπάθησαν να δείξουν τα όρια κάθε προσπάθειας για τέλεια "μίμηση" - όρια που προκύπτουν τόσο από τον χαρακτήρα του εκφραστικού μέσου, όσο και από την ψυχολογία της καλλιτεχνικής διαδικασίας. Όλοι ξέρουμε πως αυτή η προσπάθεια μίμησης έχει πάψει σήμερα να αποτελεί το κύριο μέλημα των καλλιτεχνών. Πρόκειται, όμως, για μια νέα αφετηρία; Και ήταν σωστές οι περιγραφές των Ελλήνων για τους στόχους των παλιότερων απ' αυτούς καλλιτεχνών;

Η ίδια η Ελληνική μυθολογία μας δίνει μια αρκετά διαφορετική εικόνα. Μας μιλάει για μια παλιότερη και πολύ πιο απόκοσμη λειτουργία της τέχνης, όταν ο καλλιτέχνης δεν επιδίωκε την πιστή αναπαραγωγή και την ομοιότητα με την φύση, αλλά να "δημιουργήσει" ο ίδιος. Ο πιο γνωστός από μια σειρά μύθους που καταγράφουν την πίστη στη δυνατότητα της τέχνης για δημιουργία και όχι απλώς για αναπαραγωγή είναι ο μύθος του Πυγμαλίωνα. Έστω και αν ο Οβίδιος μετάτρεψε το μύθο σε ερωτική ιστοριούλα, μπορεί κανείς ακόμα και στην "αρωματισμένη" αυτή εκδοχή του να νιώσει τη συγκίνηση που προκάλεσε κάποτε στον άνθρωπο η συνειδητοποίηση των μυστηριακών δυνάμεων της τέχνης.

Στον Οβίδιο, ο Πυγμαλίων είναι ένας γλύπτης που ερωτεύεται ένα έργο του. Παρακαλεί την Αφροδίτη για μια γυναίκα με την ίδια εμφάνιση και η θεά μετατρέπει το ψυχρό ελεφαντόδοντο σε ζωντανό σώμα. Πρόκειται για ένα μύθο που έχει κεντρίσει τη φαντασία αρκετών καλλιτεχνών, από τον Μπερν - Τζόουνς και τα υπερσυναισθηματικά του όνειρα ως τον Ντωμιέ και

τον χωρίς φραγμούς σαρκασμό του.

Χωρίς την υποκρυπτόμενη υπόσχεση αυτού του μύθου, χωρίς τις κρυφές ελπίδες και τους κρυφούς φόβους που συνοδεύουν την πράξη της δημιουργίας, ίσως να μην υπήρχε η τέχνη όπως την ξέρουμε και την εννοούμε σήμερα.

Ένας από τους πιο προικισμένους και πρωτότυπους Άγγλους ζωγράφους, ο Λούσιαν Φρόυντ, γράφει κάπου: "Όταν δημιουργείς ένα έργο τέχνης, ποτέ δεν υπάρχει μια στιγμή απόλυτης ευτυχίας. Η πράξη της δημιουργίας σε κάνει να νιώσεις την υπόσχεση για κάτι τέτοιο, αλλά με την ολοκλήρωση του έργου τέχνης αυτή η προσδοκία εξανεμίζεται. Είναι η στιγμή που ο ζωγράφος συνειδητοποιεί πως δεν ζωγραφίζει τίποτε περισσότερο από μια εικόνα, ενώ ως τότε είχε την κρυφή αλλά και φρούδα ελπίδα πως η εικόνα θα μπορούσε να αποκτήσει ζωή".

"Τίποτε περισσότερο από μια εικόνα", λέει ο Λούσιαν Φρόυντ...

E. H. GOMBRICH

Τέχνη και ψευδαίσθηση

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΠΑΣ

Απόσπασμα: Λειτουργία και Φόρμα

Στην ΑΣΠΡΗ ΑΓΑΠΗ - ΕΡΜΙΑ

-έτσι κάθισε κι αυτός σ' αυτό το σκαμνί που είναι σαν να τον περίμενε εκεί από... καταβολής κόσμου

2008-03-05T19:37:00.007+02:00

Εγώ δεν είμαι απλά ονειροπόλος, είμαι ονειροπόλος αποκλειστικά. Η μοναδική μου συνήθεια, να κάνω όνειρα, με έχει προικίσει με μια εξαιρετικής καθαρότητας εσωτερική όραση... Γι' αυτό γνωρίζω τον εαυτό μου ολοκληρωτικά, και γνωρίζοντάς με έτσι, γνωρίζω επίσης ολοκληρωτικά την ανθρωπότητα όλη. Δεν υπάρχει χαμηλή παρόρμηση, όπως δεν υπάρχει ευγενής έμπνευση, που να μην έχει διασχίσει σαν αστραπή την ψυχή μου. Και ξέρω με ποιά συμπεριφορά καλύπτεται ο καθένας μας. Εγώ ξέρω ν' αναγνωρίζω στα βάθη του καθένα μας τις κακές σκέψεις, κάτω από τις μάσκες που φορούν, μεταμφιεσμένες σε γενναιόδωρες ή αδιάφορες σκέψεις. Ξέρω τι είναι αυτό που μέσα μας προσπαθεί να μας εξαπατήσει... Για μένα, ονειρεύομαι σημαίνει κατέχω!

Ανάμεσα από τα ελάχιστα αναγνώσματα που καμιά φορά με ευχαριστεί να διαβάζω, ξεχωρίζω, γι' αυτόν τον λόγο, τα θεατρικά έργα. Κάθε μέρα παίζονται έργα μέσα μου...

Τα πράγματα αποτελούν το υλικό των ονείρων μου: υιοθετώ γι' αυτό μια στάση αφηρημένης αλλά και υπερβολικής προσοχής σε ορισμένες λεπτομέρειες της πραγματικότητας. Για να δώσω πνοή στα όνειρα μου, χρειάζεται να ξέρω πως φαίνονται στην πραγματική τους διάσταση, τα πραγματικά τοπία και τα πρόσωπα της αληθινής ζωής. Διότι η οπτική του ονειροπόλου διαφέρει από αυτήν του ανθρώπου που βλέπει τα πράγματα. Στο Όνειρο η ματιά δεν καρφώνεται πάνω στις σημαντικές ή τις ασήμαντες πτυχές ενός δεδομένου αντικειμένου. Το μόνο σημαντικό είναι αυτό που ο ονειροπόλος βλέπει. Η αληθινή πραγματικότητα ενός αντικειμένου είναι ίσα ένα τμήμα του - το υπόλοιπο δεν είναι παρά το βαρύ τίμημα που πληρώνει στην ύλη, σε αντάλλαγμα για την ύπαρξη του στο χώρο........

NATIONAL HYMN

According to MICHAEL MARMARINOS

MIA ΦΗΜΗ, ΕΝΑ ΘΑΝΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΜΙΑ ΟΝΕΙΡΟΒΑΣΙΑ

2008-03-02T08:21:00.007+02:00

ΦΗΜΗ

Λένε πως ο Βέρντι

όταν έπαιζαν στο La Fenice

τον "Χορό των Μεταμφιεσμένων"

παρακολούθησε την παράσταση

πίσω από μια βενετσιάνικη μάσκα!

ΘΑΝΑΤΙΚΟ

Είχε, τελικά, δίκιο ο Τόμας Μαν

δίκιο είχε κι ο Λουκίνο Βισκόντι

δίκιο κι ο Γκούσταβ Μάλερ.

Τούτη την πόλη την κυρίευσαν

Άγγελοι με μαύρα φτερά

και χρυσές μάσκες.

ΟΝΕΙΡΟΒΑΣΙΑ

Χθες το βράδυ

ούτε που κατάλαβα

πως πέρασα την Γέφυρα του Rialto.

Λες και με καθοδηγούσε ένα άστρο!

Δεν ενθυμούμαι και πολλά,

ούτε έχει βεβαίως και σημασία,

παρόλο που όλα τα Δελτία Ειδήσεων

την επομένη

μιλούσαν για περίεργα

αστρικά φαινόμενα.

"Νύχτες στη Βενετία"

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΡΑΣΑΒΒΑΣ

Ο Δημήτρης Καρασάββας γεννήθηκε στη Βέροια το 1956. Είναι Δημοσιογράφος. Εκδίδει από το 1993 την δεκαπενθήμερη εφημερίδα της Βέροιας "ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ". Η παρούσα συλλογή είναι αποτέλεσμα παλαιότατης υποσχέσεως που κατέληξε βασανιστική επιθυμία. Αυτή είναι η πρώτη του εκδοτική παρουσία. Ακολούθησαν κι άλλες.

ΚΑΛΕΣ ΑΠΟΚΡΙΕΣ...

HERMAN MELVILLE __ MOBY DICK

2008-02-26T21:55:00.017+02:00

"...
Πολλές φορές - όταν πεταγόταν από τη μπράντα του και η αιτία του ήταν κάτι κουραστικά και ζωντανά σε ανυπόφορο βαθμό ονείρατα της νύχτας, που, συνεχίζοντας τις έμμονες ιδέες της ημέρας, τις έφταναν ως το σημείο να μοιάζουν με ασυνάρτητα παραληρήματα και τις στριφογυρίζανε χίλιες φορές στο κορωμένο του μυαλό, μέχρι που κι αυτός ακόμα ο παλμός της καρδιάς του προκαλούσε ανυπόφορη αγωνία' κι όταν, μερικές φορές, αυτοί οι πνευματικοί παροξυσμοί του άφηναν ξεκρέμαστο το είναι του, δίχως κάποιο έρεισμα να το στηρίζει, κι ένα χάσμα φαινόταν ν' ανοίγει μέσα του, από όπου αναπηδούσαν φλόγες και αναλαμπές διχαλωτές και απαίσιοι δαίμονες του ένευαν να πηδήξει ανάμεσα τους' όταν αυτή η κόλαση μέσα του έχασκε από κάτω του - μια άγρια κραυγή ακουγόταν να βγαίνει από το πλοίο' και ο Αχαάβ, με μάτια αγριεμένα, ορμούσε έξω από την καμπίνα του για να γλυτώσει, θα 'λεγε κανείς, από ένα κρεβάτι που είχε αρπάξει φωτιά. Κι όμως αυτά, αντί να είναι ίσως τα αναπόφευκτα συμπτώματα κάποιας κρυφής λιποψυχιάς ή τρόμου για την απόφαση που είχε πάρει, δεν ήταν παρά σαφέστατα σημάδια που μαρτυρούσαν την υπερβολική δύναμη που έκρυβε μέσα της ετούτη η έμμονη ιδέα. Γιατί, τέτοιες στιγμές, η αιτία που τον έκανε να ορμάει έξω τόσο τρομαγμένος, δεν ήταν ο τρελός Αχαάβ, ο ραδιούργος, ο πεισματάρης κυνηγός της άσπρης φάλαινας που δε μπορούσε να ησυχάσει, αυτός ο Αχαάβ, που κοιμόταν στη μπράντα του. Aιτία ήταν η αιώνια, ζωτική αρχή, ή αλλιώς η ψυχή του' την ώρα του ύπνου λοιπόν, αποσπασμένη για λίγο από κείνο το μυαλό που έδινε σ' αυτήν τα χαρακτηριστικά της γνωρίσματα και που σε άλλες στιγμές τη χρησιμοποιούσε σα μέσο ή όργανο για να προβάλει τη δική του υπόσταση στον κόσμο, γύρευε αυθόρμητα να ξεφύγει από την καυτή επαφή με αυτό το μανιασμένο πράγμα, που δεν αποτελούσε πια, προσωρινά έστω, μιαν ολότητα μαζί του. Αλλά, επειδή το μυαλό δεν υπάρχει αν δε συμπράττει με την ψυχή, καταλήγει κανείς στο συμπέρασμα πως έπρεπε στην περίπτωση του Αχαάβ -- που είχε δοσμένες όλες τις σκέψεις του κι όλη τη φαντασία του στον υπέρτατο και μοναδικό του σκοπό -- εκείνος ο σκοπός, αναπόφευκτα, με τη δική του αμετακίνητη βούληση και μόνο, να είχε αποκτήσει, ενάντια μάλιστα σε θεούς και δαίμονες, μιαν αυτόπλαστη, αυθύπαρκτη και δική του οντότητα. Μια οντότητα μάλιστα που μπορούσε να ζει και να λάμπει φρικτά, ενώ την ίδια στιγμή η κοινή ζωτικότητα, που μαζί της αποτελούσε μια αδιάσπαστη ενότητα, το 'σκαζε τρομαγμένη απ' αυτό το παρείσακτο και ανεξακρίβωτης πατρότητας νεογέννητο πλάσμα. Το βασανισμένο πνεύμα λοιπόν που αγριοκοίταζε μέσα από τα σάρκινα μάτια, καθώς ο άνθρωπος που έμοιαζε να είναι ο Αχαάβ ορμούσε έξω από την καμπίνα του, δεν ήταν προς στιγμή παρά κάτι που είχε απομείνει κενό, μια άμορφη ύπαρξη που υπνοβατούσε, μια ακτίνα ζωντανού φωτός ασφαλώς, που δεν είχε όμως κάτι μπροστά του να χρωματίσει και ήταν συνεπώς ένα χάσμα, ένα άσπρο κενό, αυτό το ίδιο. Ο Θεός να σε βοηθήσει, καπετάνιο' οι στοχασμοί σου κάποιο πλάσμα έχουν γεννήσει μέσα σου' και ο άνθρωπος, που η έμμονη σκέψη του τον οδηγεί σ' αυτό το σημείο, μοιάζει με Προμηθέα' ένας γύπας τρώει αυτή την καρδιά στον αιώνα' τούτος ο γύπας είναι το πλάσμα ακριβώς που εκείνος γεννάει. "
MOMΠΙ-ΝΤΙΚ ΚΕΦΑΛΑΙΟ XLIV. O XΑΡΤΗΣ

Μετάφραση Α.Κ. Χριστοδούλου.

Η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στο blog ΘΕΙΑ ΚΩΜΩΔΙΑ http://cropper.wordpress.com/

σελ.123 - Μαρτυρολόγιο [ΑΝΤΡΕΪ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ]

2008-02-24T10:37:00.014+02:00

Κλείνοντας τα μάτια ο Σκοινοβάτης έβαλε το χέρι του στην βιβλιοθήκη του και ανέσυρε από το ράφι το Μαρτυρολόγιο του Αντρέϊ Ταρκόφσκι. Πρόκειται για ημερολόγια του μεγάλου αυτού δημιουργού που γράφτηκαν την περίοδο 1970 - 1986

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων η συγκεκριμένη έκδοση είναι από τις εκδόσεις "Νεφέλη" του 1990 σε μετάφραση του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΙΣΑΡΗ. Το διευκρινίζω αυτό γιατί απ' όσο ξέρω το βιβλίο έχει ξαναεκδοθεί στην ίδια μετάφραση από τις εκδόσεις "Ίνδικτος" και δεν κατέχω τι έχει εκεί η σελίδα 123.

Παραθέτω όλο το κείμενο του ημερολογίου της Κυριακής 4 Φεβρουαρίου 1973 και με έντονα γράμματα τα σημεία που αφορούν το παιχνίδι (δηλ. τις περιόδους 5, 6, 7, 8)

"Λένε πως ο Μπασκάκοφ έδωσε την άδεια για την ταινία. Πράγμα που σημαίνει πως πρέπει να πέσουμε με τα μούτρα στη δουλειά.

Πρώτα όμως πρέπει να γίνω καλά. Αυτή η γρίπη δεν υποχωρεί με τίποτα.

Ξαναδιαβάζω γι' άλλη μια φορά τον Ηλίθιο. Νομίζω πως η μεταφορά του στην τηλεόραση δεν θα είναι καθόλου εύκολη. Οι μεγαλύτερες δυσκολίες θα προκύψουν στη συγγραφή του σεναρίου. Το υλικό του μυθιστορήματος χωρίζεται χονδρικά σε σκηνές και σε σημειώσεις γύρω απ' τις σκηνές, δηλαδή την απαρίθμηση όλων αυτών που είναι σημαντικά για την εξέλιξη του μύθου. Το να εξαφανίσεις τις σημειώσεις αυτές απ' το σενάριο είναι φυσικά αδύνατο. Μερικές πρέπει αναγκαστικά να διασκευαστούν σε σκηνές.

Όμως για όλ' αυτά έχουμε καιρό. Εκείνο που προέχει τώρα είναι η Φωτεινή Μέρα. Φυσικά το πιο ολοκληρωμένο, το πιο άψογο βιβλίο του Ντοστογιέφσκι, που προσφέρεται όσο κανένα άλλο απ' τα βιβλία του για να μετατραπεί σε σενάριο, είναι το Έγκλημα και Τιμωρία. Αλλά αυτό το κατακρεούργησε ο Λιόβα Κουλιτζάνοφ.

Το Φωτεινή Μέρα δεν μ' αρέσει σαν τίτλος. Είναι αδύνατος. Μαρτυρολόγιο θα ήταν ένας ωραίος τίτλος, αλλά αυτόν δεν θα τον καταλάβει κανείς. Κι έπειτα, μόλις μάθουν τι σημαίνει, θα τον απαγορεύσουν αμέσως. Ο Εξιλασμός ακούγεται κάπως κοινότυπο, αλά Βέρα Πάνοβα. Η Εξομολόγηση παραείναι αλαζονικό σαν τίτλος. Το Γιατί στέκεσαι μακριά; είναι καλύτερο, αλλά ασαφές.

Σχεδόν κάθε πραγματικότητα, μολονότι διέπεται από αναμφισβήτητους νόμους, είναι σχεδόν πάντοτε απίθανη και αναληθής. Κι όσο πιο αληθινή, τόσο είναι και πιο απίθανη.

Ο Λέμπεντεβ στον Ηλίθιο "

Ευχαριστώ τους φίλους

"H" και ΝΑΥΤΙΛΟΣ για την πρόσκληση. Τους αφιερώνω την ανάρτηση!

Και με την σειρά μου κάνω ανοιχτή πρόσκληση σ' όλους τους φίλους που υπάρχουν στα links του Σκοινοβάτη να λάβουν μέρος στο παιχνίδι εάν και εφόσον το επιθυμούν.

"Tαξίδια"

2008-02-21T22:51:00.006+02:00

Να ταξιδέψω; Για να ταξιδέψω φτάνει να υπάρχω: πηγαίνω από μέρα σε μέρα, σαν από σταθμό σε σταθμό στο σιδηρόδρομο του κορμιού μου, ή του πεπρωμένου μου, σκυμμένος πάνω από τους δρόμους και τις πλατείες, πάνω από τα πρόσωπα και τις χειρονομίες, πάντα ίδια και πάντα διαφορετικά, όπως, τελικά, είναι τα τοπία.
Εάν φαντάζομαι, βλέπω. Τι παραπάνω κάνω ταξιδεύοντας; Μόνο μια αδυναμία ακραία της φαντασίας δικαιολογεί τη μετακίνηση σαν μέσο πλήρωσης των αισθήσεων. "Κάθε δρόμος, μέχρι κι αυτός ο δρόμος του Έντεπφουλ, θα σε οδηγήσει στην άκρη του κόσμου". Αλλά η άκρη του κόσμου, από τότε που ο κόσμος εξαντλήθηκε όταν τον φέραμε όλον βόλτα, είναι το ίδιο το Έντεπφουλ απ' όπου έφυγες. Στην πραγματικότητα, η άκρη του κόσμου, όπως κι η αρχή του, είναι η προσωπική μας σύλληψη του κόσμου. Μέσα μας είναι που τα τοπία έχουν τοπίο. Γι' αυτό, όταν τα φαντάζομαι, τα δημιουργώ' αν τα δημιουργώ, υπάρχουν' κι εφόσον υπάρχουν, τα βλέπω όπως βλέπω και τα άλλα. Γιατί να ταξιδέψω; Στη Μαδρίτη, στο Βερολίνο, στην Περσία, στην Κίνα, στον καθένα από τους δύο Πόλους - που αλλού θα βρισκόμουνα παρά μέσα σε μένα τον ίδιο, με τη δική μου ιδιαιτερότητα και τον δικό μου τρόπο να αισθάνομαι.
Η ζωή είναι αυτό που εμείς την κάνουμε να είναι. Τα ταξίδια είναι οι ίδιοι οι ταξιδιώτες. Αυτό που βλέπουμε, δεν είναι αυτό που βλέπουμε, είναι αυτό που είμαστε.

ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΠΕΣΣΟΑ - "Το βιβλίο της ανησυχίας"
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΑΝΝΥ ΣΠΥΡΑΚΟΥ

Περιγραφές της φύσης

2008-02-19T21:55:00.011+02:00

Κατά τη γνώμη μου, οι περιγραφές της φύσης πρέπει να είναι εξαιρετικά σύντομες και όχι άκαιρες. Κοινοτοπίες όπως: "Ο ήλιος που έγερνε κολυμπώντας στα κύματα της σκοτεινής θάλασσας σκορπούσε το πορφυρό χρυσάφι του" κτλ., "Τα χελιδόνια πετώντας πάνω από την επιφάνεια του νερού κελαηδούσαν χαρούμενα" - τέτοιες κοινοτοπίες πρέπει να τις καταργήσεις. Στις περιγραφές της φύσης πρέπει να καταπιάνεσαι με μικρές λεπτομέρειες, οργανώνοντάς τες με τέτοιον τρόπο, ώστε, όταν τις διαβάσεις και κλείσεις τα μάτια, να δεις την εικόνα.

Για παράδειγμα, έχεις μια φεγγαρόλουστη νύχτα αν γράψεις ότι στο φράγμα του νερόμυλου τρεμόσβηνε σαν λαμπερό αστεράκι ένα μικρό κομματάκι γυαλιού από ένα σπασμένο μπουκάλι, και κύλησε σαν μπάλα η μαύρη σκιά ενός σκυλιού ή ενός λύκου κτλ. Η φύση έχει ζωντάνια όταν δεν απαξιοίς να συγκρίνεις τα δικά της φαινόμενα με τις ανθρώπινες πράξεις.

"Περιγραφές της φύσης: ιδιαιτερότητες"

Προς Αλ. Π. Τσέχοφ - Μόσχα 19 Μαίου 1886

Οι περιγραφές της φύσης είναι καλλιτεχνικές. Είστε πραγματικός τοπιογράφος. Μόνο που ο συχνός ανθρωπομορφισμός - όταν η θάλασσα αναπνέει, ο ουρανός κοιτάζει, η στέπα λιάζεται, η φύση ψιθυρίζει, μιλάει, λυπάται κτλ. - αυτοί οι παραλληλισμοί κάνουν τις περιγραφές κάπως μονότονες, κάποτε γλυκανάλατες, κάποτε αόριστες. Τη γλαφυρότητα και την εκφραστικότητα στις περιγραφές της φύσης τις πετυχαίνουμε μόνο με την απλότητα, με τέτοιες απλές φράσεις όπως "ο ήλιος έδυσε", "νύχτωσε" κτλ. - κι αυτή η απλότητα σας χαρακτηρίζει σε έντονο βαθμό, όπως σπάνια χαρακτηρίζει τους λογοτέχνες.

"Περιγραφές της φύσης: απλότητα"

Προς Μ. Γκόρκι - Γιάλτα 3 Ιανουαρίου 1899

ΑΝΤΟΝ ΤΣΕΧΟΦ (Η τέχνη της γραφής)

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΒΑΣΙΛΗΣ ΝΤΙΝΟΠΟΥΛΟΣ

H MAΡΤΥΡΙΑ ΚΑΙ Η ΑΦΗΓΗΣΗ

2008-02-15T20:59:00.004+02:00

Τι είναι θέατρο σήμερα; Τι άλλο μπορεί να είναι θέατρο σήμερα; Ποιός είναι ο ρόλος του; Η χρησιμότητά του; Τι μπορεί να μας ενδιαφέρει από το θέατρο, σήμερα; Τι μπορεί να είναι, επίσης, θέατρο και δεν το φανταζόμαστε; Τι είναι θεατρική γραφή -έργο- για ένα σύγχρονο σύνολο ανθρώπων μέσα στη διαδικασία της πρόβας; Πως μπορεί να προκύψει " ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΗ ΓΡΑΦΗ ", που να αιχμαλωτίζει το ΤΩΡΑ;

Τι σχέση έχει το θέατρο σα διαδικασία, σαν πράξη, σαν πρακτική με τη ζωντανή πραγματικότητα γύρω μας; Ποιά η σχέση του θεάτρου με την πόλη; Ποιά είναι η σχέση του ηθοποιού με τον άνθρωπο της πόλης; Τι είναι Υποκριτική, σήμερα; πως γράφεται η πραγματικότητα μέσα από την υποκριτική; Πως γίνεται λογοτεχνία; Η διαδικασία σύνθεσης μιας παράστασης από την αρχική ιδέα μέχρι το τελικό φως. Η πρόβα ως καταγραφή μιας ειδικής λογοτεχνίας που ανεπιφύλακτα θα την λέγαμε θεατρική.

Τα θέματα στα οποία επιστρέφαμε ήταν αξίες, αξίες όλων των ειδών, ομολογία, πίστη, πίστη ξανά, ταυτότητα - " ποιος στέκει δίπλα σου ", τι είναι Χορός, τι είναι πληθυντικός, το ντοκουμέντο, το ατύχημα ( η δραματουργία ως συνθήκη, ΔΙΧΤΥ _ ΠΕΔΙΟ ΔΥΝΑΜΕΩΝ που έτσι μπορεί να αιχμαλωτίζει την πραγματικότητα, ΤΟ ΑΤΥΧΗΜΑ και να μας δικαιώσει ), το θέατρο σήμερα, η Σιωπή. Η σιωπή επί σκηνής και το κυριότερο' τι είναι Χρόνος. Τι είναι Χρόνος επί σκηνής; Τι σχέση έχει με τον άλλο χρόνο που τρέχει δίπλα σου, έξω, στο ρολόι σου;

Το θέατρο ως εργαλείο / ΜΗΧΑΝΗΜΑ που καθιστά διαφανή την Ιστορία που τρέχει. Τότε οι ηθοποιοί έγιναν ντοκουμέντα του τώρα, της πόλης, της ιστορίας, του εαυτού τους. Μετατρέπονται σε ενδιάμεσα ( media ), ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΥΣ - ο άνθρωπος : ΜΕΣΣΙΑΣ ενός άγνωστου δρόμου.

Η ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΩΣ ΔΡΑΜΑΤΟΥΡΓΙΑ, ένας μηχανισμός που να εξυπηρετεί σε απόλυτα μέτρα ό,τι φανταζόμαστε, μετατρέποντας τη φαντασία σε αληθινή οσμή ιδρώτα.

ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

"Η ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΩΣ ΔΡΑΜΑΤΟΥΡΓΙΑ"

according to Michael Marmarinos

ΟΛΥΜΠΟΣ

2008-02-15T17:52:00.007+02:00

-- Η Έλυμπος δεν είναι σαν τ' άλλα τα β'νά. Είναι κρυφός και άγριος. Η Θιός τουν έφτιασι για να κρύβ'νται ικείνοι που κυνηγά η κόσμους. Σαν ανέβ'ς στις κουρφές, μες τα λάτια, του Μιγάλου Προφητηλία, για τα Τρία Βράχη, νιώθ'ς πως είσι λεύτερους! Μα κη δίχως να είνι φόβους, σφίγγετ' η ψυχή σ'...Νουμίζεις πως βρίσκ' σι κουντά στου μυστήριου του Θιού!

Ο Καραβέλης, με λίγα λόγια απλά κι αυθόρμητα, έδωσε την πιο ζωντανή εικόνα του Μεγάλου Βουνού: του βουνού των ελεύθερων ανθρώπων, των αποστατών του νόμου και της κοινωνίας' και όμως, του Θεού! Μήπως αυτό το δέος που νιώθει ο άνθρωπος μέσα στις σύσκιες ρεματιές του, αυτό το ανεξήγητο συναίσθημα μιας ανώτερης δύναμης, δεν γέννησε στη φαντασία των Αρχαίων το μύθο του Δωδεκάθεου, που κυβερνούσε τον ελληνικό κόσμο απ' τη γυμνή κορυφή του; Πρώτοι εκείνοι συγκλονίστηκαν απ' το ρίγος του σκοτεινού μυστήριου που περιβάλλει τον Όλυμπο, και τον ονόμασαν Ιερόν Όρος. Για τον κάτοικό του, ο Όλυμπος δεν είναι ένα βουνό σαν όλα τα βουνά: είναι μια ηθική οντότητα, που τα χαρακτηριστικά της πηγάζουν και χάνονται στο υπερφυσικό.

--Κοίταξε σα κάτ', συνέχισε ο Καραβέλης. Κοίτα τουν Κίσαβου' απέ γύρνα κη ματαδές τουν Έλυμπο. Είναι άλλου πράμα, τρανό κι απόκοσμου. Του φουβάσι κη του σέβ'σι αντάμα...

...

Μ. Καραγάτσης

ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΡΑΒΕΛΗ ΣΤΟΝ ΟΛΥΜΠΟ "απόσπασμα"

Aπό: "το Βιβλίο της Ανησυχίας"

2008-02-11T21:54:00.000+02:00

Όταν κοιμάμαι πολλά όνειρα, βγαίνω στο δρόμο, με τα μάτια ορθάνοιχτα, αλλά ακολουθώντας ακόμη τα ίχνη και τη βεβαιότητά τους. Και μένω έκπληκτος από τον αυτοματισμό μου που κάνει τους άλλους να με αγνοούν. Γιατί διασχίζω την καθημερινή ζωή χωρίς ούτε μια στιγμή να αφήσω το χέρι της αστρικής μου παραμάνας, και τα βήματά μου ηχούν κουρδισμένα, εναρμονισμένα με τα σκοτεινά σχέδια της ενύπνιας φαντασίας μου. Ωστόσο, προχωρώ με βήμα σταθερό, δεν σκοντάφτω, απαντώ σωστά, υπάρχω.

Μα στην πρώτη ανάπαυλα, όταν δεν χρειάζεται πια να προσέχω το ρυθμό των βημάτων μου, για να αποφεύγω τα οχήματα ή για να μην πατήσω τους πεζούς, όταν δεν είναι ανάγκη να μιλήσω, κι έχω απαλλαγεί από την υποχρέωση να μπω σε κάποια κοντινή πόρτα, τότε ανοίγομαι και πάλι στα πελάγη του ονείρου, σαν ένα χάρτινο καραβάκι με τις μυτερές του άκρες, και επιστρέφω στην ετοιμοθάνατη παραίσθηση μου, που λίκνισε την αόριστη συνείδησή μου της χαραυγής, μέσα στο θόρυβο των κάρων που έρχονταν από τους λαχανόκηπους.

Κι είναι τότε, την ώρα που σφύζει η ζωή, που το όνειρο ξετυλίγει τον μεγαλόπρεπο κινηματογράφο του. Κατεβαίνω μια ανύπαρκτη οδό της Κάτω Πόλης, και η πραγματικότητα ζώων που δεν υπάρχουν, μου τυλίγει τρυφερά το μέτωπο μ' ένα άσπρο μαντίλι ψεύτικων αναμνήσεων. Είμαι θαλασσοπόρος στις άγνωστες θάλασσες του εαυτού μου. Έφυγα νικητής από παντού όπου δεν πήγα. Κι είναι μια νέα αύρα, αυτή η υπνηλία που μέσα της προχωρώ, γερμένος μπροστά σε μια πορεία προς το αδύνατο.

Ο καθένας έχει το δικό του αλκοόλ. Το γεγονός της ύπαρξής μου μου προσφέρει αρκετές δόσεις αλκοόλ. Μεθυσμένος από αισθήσεις, περιπλανιέμαι βαδίζοντας ίσια μπροστά μου. Αν δεν είναι η ώρα, πηγαίνω μέχρι το ποτάμι, να δω το ποτάμι, σαν όλους τους άλλους. Είμαι ίδιος μ' αυτούς. Και πίσω από όλα αυτά, ο ουρανός μου, όπου το άστρο μου ακτινοβολεί κρυφά στο δικό μου άπειρο.

20/7/1930

ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΠΕΣΣΟΑ

Μετάφραση: ΑΝΝΥ ΣΠΥΡΑΚΟΥ

Aπό : "το υπερβολικό διήγημα"

2008-02-06T20:35:00.003+02:00

"...

Σκηνοθετώ επιδέξια τις φαντασίες μου ζώντας την απουσία της ζωής και μπορώ όχι μονάχα την πλοκή του ονείρου να πλάσω, μα και τις πιο ψιλές, τις έσχατες λεπτομέρειες να σκεφθώ.

Τα γραφτά μου δεν θα τα εμπιστευθώ σε άλλον και θα τα κρατάω, θα τα χαίρομαι, θα τα εχθρεύομαι, δεν θα δώσω ποτέ στον εαυτό μου την συναίσθηση της αξίας του.

Τον Πεισίστρατο και τις φαντασίες μου που είναι σχετικές με αυτόν ή και τις άλλες, τα λέω παραπανίσιες κινήσεις γιατί έχω στο νου μου την ιστορία κάποιου παληού μεγάλου ηθοποιού. Ήταν ένας μεγάλος ηθοποιός κι έπαιζε κλασσικό θέατρο, Σαίξπηρ και Ρακίνα, κι είχε μεγάλη επιτυχία, όμως είχε μια παραξενιά. Αφού τέλειωνε η παράσταση και σβήναν τα φώτα κι έφευγε ο κόσμος όλος κι άδειαζε το θέατρο, ξανανέβαινε πάνω στην σκηνή και μονάχος τώρα χωρίς κανένα θεατή ζωντάνευε το ίδιο το πρόσωπο που είχε στο έργο, όμως την φορά αυτή το ζωντάνευε υπερβολικό και παράξενο, έλεγε τα λόγια του, που τα μπέρδευε και με δικά του λόγια, με ανάρμοστη φωνή και με άγαρμπους μορφασμούς κι έκαμνε μεγάλες φοβερές κινήσεις σα να σεληνιαζόταν και γενικά τον ίδιο τον ήρωα, που τον ζωντάνευε καταπώς έπρεπε πρωτύτερα, τώρα τον ζωντάνευε με άλλον τρόπο, ασυνάρτητο κι έξαλλο. Όλα αυτά τα έλεγε παραπανίσιες κινήσεις και τα έκαμνε, λέει, γιατί του είχε μπει η έμμονη ιδέα πως το πλήθος παραμόνευε γεμάτο κακία και σαρκασμό μέσα στο σκοτάδι της αίθουσας, έτοιμο να τον κατασπαράξει στην παραμικρή κίνηση ή λέξη που θα ήταν έξω από τον ρόλο, στην παραμικρή παραπανίσια κίνηση που θα του ξέφευγε κι αυτό βέβαια ήταν παράλογο, γιατί αυτός ο ίδιος από την άλλη μεριά ήξερε καλά πόσο τον αγαπούσε και τον θαύμαζε το κοινό. Όμως δεν μπορούσε αλλοιώς και του ερχόταν σαν τρέλλα κι όλο φοβόταν και με βία κι αγώνα κρατιόταν στο μέτρο του ρόλου την ώρα που έπαιζε. Γι' αυτό ύστερα ανακουφιζόταν μ' ένα σωρό παραπανίσιες κινήσεις και λέξεις κι έτσι ένοιωθε ισορροπία και ξανάρχιζε τα ίδια το άλλο βράδυ.

Η εξαντλητική ερεύνηση της πιο ανούσιας λεπτομέρειας, η μηχανική επανάληψη των λέξεων μέχρι να χάσουν το νόημά τους, η επίμονη ατένιση ενός φαινομένου μέχρι να χάσει την φόρμα και την φύση του, να μείνει άδειο και άηχο, η αποσύνθεση της έννοιας στις πρώτες της ύλες, όλα τα εκκεντρικά αισθήματα μου είναι γνωστά.

. . ."

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ
"ΠΕΙΣΙΣΤΡΑΤΟΣ"

Απόσπασμα.

ΠΕΝΘΕΥΣ

2008-02-02T11:59:00.000+02:00

.Ο ύπνος τον γέμιζε όνειρα καρπών και φύλλων'

ο ξύπνος δεν τον άφηνε να κόψει ούτε ένα μούρο.

Κι οι δυο μαζί μοιράσανε τα μέλη του στις Βάκχες.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗς

"ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΟΣ, Γ"

ΠΑΛΛΑΔΑ

2008-01-28T20:08:00.000+02:00

Ζωή λένε μια σφαλερή πλοήγηση, χειμώνα.

Συχνά εξωκείλουμε πιο οικτρά κι από ναυάγια.

Η τύχη στο πηδάλιο, και πελαγοδρομούμε

αμφίβολοι, ανερμάτιστοι, όπου μας πάει το ρεύμα.

Που όλους

.................μας οδηγεί

.................κάτω απ' τη γη

............................................η ίδια ορμή

............................................στον ίδιο όρμο.

Παλατιανή Ανθολογία

ΜΙΝΩΣ ΒΟΛΑΝΑΚΗΣ

DIE ZEIT UND DAS ZIMMER

2008-01-25T16:10:00.001+02:00

Mαρί : (Πλάτη στον τοίχο) Δικαίως! Δικαίως! Δικαίως! Η Μήδεια έχει δίκιο! Έχει το δικαίωμα!

Ρούντολφ : Εσύ δεν έχεις το δικαίωμα να αναφέρεσαι στη Μήδεια. Παιδιά δεν έχουμε. Και δεν σ' εγκατέλειψα για κόρη Βασιλιά. Κι όμως συμπάσχεις και ταυτίζεσαι μ' αυτό το τέρας!

Μαρί : Δεν είναι καθόλου τέρας! Υποφέρει μέχρι θανάτου!

Ρούντολφ : Αυτή; Κι εσύ;

Μαρί : Η Μήδεια είναι εντελώς απλή, εντελώς ανθρώπινη. Τελείως πηγαία. Αρχέγονη. Βλέπει τον κόσμο γύρω της' είναι διεφθαρμένος!

Ρούντολφ : Αυτό δεν της δίνει το δικαίωμα να θυσιάσει τα παιδιά της!

Μαρί : Δεν της δίνει-; Τι ξέρεις εσύ; Δεν της δίνει το δικαίωμα; Και βέβαια το δίνει! Αγαπάει τον Ιάσονα - γι' αυτήν ο Ιάσων είναι το παν! Και τι δεν ξεπέρασαν οι δυο μαζί! Πόσα δεν υπέφεραν μαζί! Και τώρα την προδίνει τόσο πρόστυχα!

Ρούντολφ : Που βρίσκεται ο παραλληλισμός; Αυτό ρωτώ! Που βλέπεις τη σύγκριση ανάμεσα σε μας τους δυο και Μήδεια και Ιάσονα; Που; σε παρακαλώ; Αρχίζει να με τρομάζει, πως αυτή η ποίηση σιγά - σιγά γέμισε το κεφάλι σου! Ποτέ δε διάβασες τίποτα. Το μόνο που διάβασες είναι αυτή η Μήδεια!

Μαρί : Δε μου χρειάζεται να διαβάσω τίποτε άλλο!

Ρούντολφ : Διάβασε Άννα Καρένινα, παιδί μου, την κυριά με τας Καμελίας, ή οποιαδήποτε άλλη συγκινητική ιστορία, τέλος πάντων, για την μοίρα μιας γυναίκας!

Μαρί : Ναι, αλλά η Μήδεια κάνει τα πάντα για ν' αλλάξει η μοίρα της - δεν την ακούει ο Ιάσων!

Ρούντολφ : Πως να την ακούσει; Ζούνε και υπάρχουν μέσα σε μια τραγωδία. Στο Ασυμβίβαστο. Όμως εμείς, μόνο σε τραγωδία δεν ζούμε. Στην δική μας την ζωή δεν χωράει η Μήδεια! Δεν περισσεύει θέση, κατάλαβες;

Μαρί : Η Μήδεια διέπραξε την πιο μεγαλειώδη πράξη που θα μπορούσε μια γυναίκα!

Ρούντολφ : Ζήλεια! Και καθαρός εγωισμός! Φονικό καταστροφικό ένστικτο. Αυτό λες μεγαλειώδη πράξη;

Μαρί : Εσύ βέβαια, πράγματι, ούτε στο νυχάκι του Ιάσονα! Τι είναι δυνατόν να πεις εσύ γι αυτό το θέμα! Και πως τολμάς;

Ρούντολφ : Δεν ξέρω, αλλά εγώ αυτό θυμάμαι να γίνεται στο εργάκι. Και νομίζω δεν κάνω λάθος.

Μαρί : Το έργο λέει -

Ρούντολφ : Μαθήματα λογοτεχνίας - αυτό χρειάζεσαι. Πως διαβάζουν ένα δράμα. Είναι πασιφανώς επικίνδυνο να διαβάζεις διάλογο τραγωδίας όταν δεν ξέρεις πως να τον εισπράξεις. Σ' ένα δράμα τουλάχιστον δυο έχουνε δίκιο - αλλιώς δεν υπάρχει δράμα. Αυτά διδάσκονται στο Λύκειο.

Μαρί : Θα 'θελα να μάθω που είναι το δίκιο του Ιάσονα. Όχι σε παρακαλώ! Που έχει δίκιο; Αφανισμός, καταστροφή, φωτιά, σφαγή, αίμα, αίμα και αίμα! Κι από πάνω και προδότης!

Ρούντολφ : Εγώ έχω άλλη άποψη -

Μαρί : Άποψη; Εδώ δεν χωράει άποψη! Εδώ υπάρχει πάθος! Πάθος ύψιστο, τόσο μεγαλειώδες, βασιλικό, μεγαλόπρεπο, υπερήφανο, και μαύρο, τόσο σκοτεινό και αλλότριο και όλα!

Ρούντολφ : Ώστε φανατική οπαδός της κυρίας απ' την Κολχίδα!

Μαρί : Ναι, αυτό είμαι. Αυτό είμαι!

Ρούντολφ : Τι καλά. Φανατικοί στη θρησκεία, φανατικοί στην πολιτική, φανατικοί στα σπορ, - για μένα όλοι οι φανατικοί είναι ηλίθιοι. Απερίφραστα.

Μαρί : Ακόμα και αν κάποιος σ' αγαπάει φανατικά;

Ρούντολφ : Είναι περιττό να μ' αγαπούν φανατικά, δεν έχω τέτοια απαίτηση.

Μαρί : Αυτό ακριβώς είναι που η Μήδεια δεν μπορεί να καταλάβει. Αυτή τη στάση δεν μπορεί να καταλάβει. Αδιανόητη! Τέρμα! Θάνατος. Φωτιά και τσεκούρι!

Ρούντολφ : Θα στο πετάξω εγώ εκείνο το βιβλίο. Στα σκουπίδια η τραγωδία. Απ' το παράθυρο.

Μαρί : Ένα πράγμα φαίνεται, δεν έχεις πάρει είδηση: Η Μήδεια είναι εδώ. Απαιτεί το φόρο τιμής που δικαιούται. Δεν μπορούμε, με το έτσι θέλω, να ζούμε σαν να μην υπάρχει. Μη σου περάσει η ιδέα να τη στείλεις εξορία πάλι! Ούτε κατά διάνοια. Φανού λίγο πιο έξυπνος από τον Ιάσονα εσύ.

ΜΠΟΤΟ ΣΤΡΑΟΥΣ.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΜΙΝΩΣ ΒΟΛΑΝΑΚΗΣ

Aντισταθείτε, μ' ένα ποίημα

2008-01-20T09:08:00.001+02:00

ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΚΑΛΛΟΥΣ

Φοβηθείτε
.................αν θέλετε να σας ξυπνηθεί το ένστικτο του Ωραίου'

ή αν όχι τότε μια που ζούμε στον αιώνα της φωτογραφίας
ακινητήσετέ το: αυτό που δίπλα μας
ολοένα μ' απίθανες χειρονομίες δρα:
..................................................................το Ασύλληπτο!

α' .δυο χέρια ωραία γυναίκας (ή και αντρός) που να 'χουν εξοικειωθεί
.........με τ' αγριοπερίστερα
β' .ένα σύρμα που οι αναμνήσεις του όλες να 'ναι από ρεύμα ηλεκτρικό
........και ανύποπτα πουλιά.
γ' .μια κραυγή που να μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει αιώνια επικαιρότητα
δ' .το παράλογο φαινόμενο της ανοιχτής θαλάσσης.

Θα 'χετε καταλάβει βέβαια τι εννοώ.

Και ο Αντιφωνητής:

Τέτοιο το πρώτο μου όνειρο που ακόμη
ναν το χωρίσω απ' τις φωνές της θάλασσας
και να το σώσω καθαρό δε γίνεται.
Δε γίνεται μέσα στα λόγια τ' όνειρο.
Το ψέμα μου είναι τόσο αληθινό
που ακόμη καιν τα χείλη μου.

Αν δεν στηρίξεις το ένα σου πόδι έξω απ' τη Γη ποτέ σου
δεν θα μπορέσεις να σταθείς επάνω της.

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ (ΜΑΡΙΑ ΝΕΦΕΛΗ)

Η πρόσκληση ήρθε από τον φίλο Φυσιοδίφη http://physiodifis.blogspot.com/
Το αρχικό κάλεσμα ήταν της Εαρινής Συμφωνίας http://many-books.blogspot.com/

Να καλέσω και 'γω την "Η" http://siramou.blogspot.com/
Η ΠΟΛΗ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ http://veriopolis.blogspot.com/
ν' αντισταθούν εάν και εφόσον θέλουν με ένα ποίημα...

ΕΡΩΤΑΣ, ΕΡΩΤΑΣ

2008-01-18T22:07:00.003+02:00

Όταν ήμαστε νέοι ο έρωτας μας φαινόταν ένα αίσθημα παντοδύναμο, ικανό να μεταμορφώσει μια ζωή. Ο σεξουαλικός πόθος ήταν αναπόσπαστο στοιχείο του αλλά συνοδευόταν από ένα αίσθημα προσέγγισης, κατάκτησης και αμοιβαιότητας που θα μπορούσε να μας υψώσει πάνω από την καθημερινότητα και να μας κάνει ικανούς για μεγάλα πράγματα.
Μια από τις περίφημες έρευνες των σουρρεαλιστών άρχιζε με την ερώτηση: "Τι ελπίδες στηρίζετε στον έρωτα;" Εγώ απάντησα: "Αν αγαπώ, όλες μου τις ελπίδες. Αν δεν αγαπώ, καμία". Το να αγαπούμε μας φαινόταν αναγκαίο στη ζωή, σε κάθε πράξη, σε κάθε σκέψη, σε κάθε αναζήτηση.
Σήμερα, αν πιστέψω αυτά που μου λένε, συμβαίνει με τον έρωτα ό,τι και με την πίστη στο Θεό. Τείνει να εξαφανιστεί - τουλάχιστον σε ορισμένους χώρους. Πρόθυμα τον χαρακτηρίζουν σαν ένα ιστορικό φαινόμενο, σαν μια ψευδαίσθηση του πολιτισμού. Τον μελετούν, τον αναλύουν - και ει δυνατόν, τον θεραπεύουν.
Διαμαρτύρομαι. Δεν υπήρξαμε θύματα μιας ψευδαίσθησης. Όσο κι αν μερικοί δυσκολεύονται να το πιστέψουν, αγαπήσαμε πραγματικά.

ΛΟΥΙΣ ΜΠΟΥΝΙΟΥΕΛ - Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΝΟΗ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΜΑΡΙΑ ΜΠΑΛΑΣΚΑ

ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΗΣΕΙΣ

2008-01-12T11:25:00.001+02:00

Αν μου 'λεγαν: σου μένουν είκοσι χρόνια ζωής πως θα 'θελες να περάσεις το κάθε εικοσιτετράωρο που σου απομένει να ζήσεις: Θα απαντούσα: δώστε μου δυο ώρες ενεργητικότητας και εικοσιδύο ώρες για να ονειρεύομαι, υπό την προϋπόθεση ότι θα μπορώ να θυμάμαι - γιατί το όνειρο δεν μπορεί να υπάρξει παρά μόνο μέσα από τη μνήμη, που το τρέφει.

Λατρεύω τα όνειρα, ακόμη κι όταν είναι εφιάλτες, όπως συμβαίνει συνήθως με τα δικά μου. Τα όνειρα μου είναι διαρκώς σπαρμένα από εμπόδια, που τα συναντώ ξανά και ξανά. Αλλά το ίδιο μου κάνει.

Αυτός ο τρελός έρωτας για το όνειρο, για την απόλαυση του να ονειρεύομαι, τελείως απαλλαγμένος από οποιαδήποτε ανάγκη για εξήγηση, είναι ένα από τα βαθιά αισθήματα που μ' έφεραν κοντά στο σουρρεαλισμό. Ο Ανδαλουσιανός σκύλος (θα έχω ξανά την ευκαιρία να μιλήσω γι' αυτό) γεννήθηκε από τη συνάντηση ενός ονείρου μου μ' ένα όνειρο του Νταλί. Αργότερα εισήγαγα όνειρα στις ταινίες μου, προσπαθώντας να αποφύγω τον λογικό και επεξηγηματικό ρόλο που παίζουν συνήθως. Μια μέρα είπα σ' ένα μεξικανό παραγωγό - που όμως δεν του άρεσε καθόλου το αστείο μου: "Αν η ταινία βγει πολύ μικρή, θα βάλω μέσα ένα όνειρο".

Λένε ότι στη διάρκεια του ύπνου ο εγκέφαλος αυτοπροστατεύεται από τον εξωτερικό κόσμο, ότι είναι πολύ λιγότερο ευαίσθητος στους ήχους, στις οσμές, στο φως. Αντίθετα, φαίνεται ότι βομβαρδίζεται εσωτερικά με μια πραγματική καταιγίδα από όνειρα, που ξεσπάει κατά κύματα. Δισεκατομμύρια δισεκατομμυρίων εικόνες αναδύονται έτσι κάθε βράδυ, για να εξαφανιστούν σχεδόν αμέσως, τυλίγοντας τη γη σ' ένα μανδύα από χαμένα όνειρα. Δεν υπάρχει τίποτε, απολύτως τίποτε, που να μην το φαντάστηκε μια νύχτα κάποιος εγκέφαλος' μετά ξεχάστηκε.

...

ΛΟΥΙΣ ΜΠΟΥΝΙΟΥΕΛ - Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΝΟΗ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΜΑΡΙΑ ΜΠΑΛΑΣΚΑ

ΑΡΧΑΙΑ ΣΥΝΕΣΗ, ΜΑΛΛΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ

2008-01-12T11:12:00.000+02:00

.

Ο Σο-Σου ονειρεύτηκε
Κι έχοντας ονειρευτεί πως ήτανε πουλί, μέλισσα και πεταλούδα
Δεν ήξερε γιατί θα 'πρεπε να προσπαθήσει σε κάτι άλλο να μοιάσει

Κι αυτό χαρά τον γέμιζε.

LUSTRA - EZRA POUND
Mετάφραση: ΤΑΣΟΣ ΚΟΡΦΗΣ

ΙΕΡΕΥΣ ΤΟΥ ΣΕΡΑΠΙΟΥ

2008-01-10T10:01:00.000+02:00

.
.
.

.

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Τον γέροντα καλόν πατέρα μου,
τον αγαπώντα με το ίδιο πάντα'
τον γέροντα καλόν πατέρα μου θρηνώ
που πέθανε προχθές, ολίγο πριν χαράξει.

Ιησού Χριστέ, τα παραγγέλματα
της ιεροτάτης εκκλησίας σου να τηρώ
εις κάθε πράξιν μου, εις κάθε λόγον,
εις κάθε σκέψι είν' η προσπάθεια μου
η καθημερινή. Κι όσους σε αρνούνται
τους αποστρέφομαι.-- Αλλά τώρα θρηνώ'
οδύρομαι, Χριστέ, για τον πατέρα μου
μ' όλο που ήτανε -- φρικτόν ειπείν --
στο επικατάρατον Σεράπιον ιερεύς.

[124, 1926] Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗς

Fayum: Ιερεύς του Σεράπιου

http://www.kavafis.gr/

ΠΑΛΛΑΔΑ

2008-01-08T16:54:00.000+02:00

Και από που και πως μετράς το κύμα
και τα πέρατα της γης, εσύ που φέρεις
πρόσκαιρο σώμα από χώμα λιγοστό;
Μέτρα εαυτόν - και αν αντέχεις μάθε τον.
Κι ύστερα ζήτησε να σταθμίσει το άμετρο.
Aν δεν μπορείς το πήλινο σου όριο να ορίσεις,
πως γεωμετρείς το άπειρο;

Παλατιανή Ανθολογία

Μίνως Βολανάκης

Ο Χρόνος και το δωμάτιο

2008-01-03T19:44:00.000+02:00

( Η Μαρί ακουμπάει στην κολόνα. Κοιτάζει έξω απ' το παράθυρο.)

Μαρί : Κατοικώ στο κέντρο της πόλης, κατοικώ στο θόρυβο, με κυκλώνουν τα μεγάλα άδεια δωμάτια που σωπαίνουν και ποτέ δεν γίνονται σπίτι. Ούτε το ψωμί μου δικό μου, το τραπέζι μου, το ραδιόφωνο, το κουτί με τη ζάχαρη. Μας παράτησαν εδώ, όλα στην τύχη. Παραπέσαμε. Και μετά απλώς μας ξαχάσανε. Ατακτοποίητα. Τυχαία, στα αζήτητα, τα πράγματά μου κι εγώ. Κατοικώ θα πει μένω εδώ. Εμείς μείναμε εδώ, ξεμείναμε. Συμμετέχω στην απέραντη παθητικότητα του ψωμιού, του τραπεζιού μου, του ραδιόφωνου. Ακούω. Παραμένω.

Η Κολόνα : Χρόνο το χρόνο, βαθιά πιο βαθιά βυθίζονται. Έτσι ριζώνουν οι ευτυχείς.

Μαρί : Τι είπες; Πως είναι δυνατόν να είπες;

Η Κολόνα : Όλα μιλούν. Μιλώ κι εγώ.

Μαρί : Μη!

Η Κολόνα : Χρόνια σιωπή, δεν βρίσκεις πια τις λέξεις που πάνε.

Μαρί : Ούτε που πάνε - ούτε καμμιά λέξη! Μη μιλάς! Ήσουν το καταφύγιό μου. Τη σιωπή σου ζητώ. Το στήριγμα μου, όταν όλες μου οι δυνάμεις μ' αφήνουν. Μη μου το αφαιρείς με τα λόγια.

Η Κολόνα : Πολύ αργά.

Μαρί : Χρόνια - σιωπή; Επίτηδες, σώπαινες χρόνια;

Η Κολόνα : Ναι.

Μαρί : Είχες πάντα μια απάντηση μέσα σου και - σώπαινες; Ώστε όλα ήτανε μια λέξη που δεν είχε ειπωθεί; Ποτέ; Όχι η γαλήνη των πραγμάτων - η τελική ακινησία;

Η Κολόνα : Εγώ , κολόνα, στύλος. Θηλυκό, αρσενικό. Επώδυνο. Δοκίμασα. Βρήκα τον τόνο. Έζησα τις λέξεις. Κόλαση.

Μαρί : Από τις δυστυχίες μου κάτι έμαθες. Τώρα όμως συνέβη κάτι ανεπανόρθωτο.

Η Κολόνα : Συγχώρεσέ με, η ανθρώπινη εσύ. Απ' την καρδιά των πραγμάτων, μ' έχουν διώξει.

Μαρί : Χρόνο το χρόνο, βαθιά, πιο βαθιά βυθίζεσαι. Έτσι ριζώνουν οι ευτυχείς.

"Τhe time and the room"
Mετάφραση Μ. ΒΟΛΑΝΑΚΗΣ

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!

2007-12-31T17:55:00.001+02:00

AΠΕΛΘΟΝΤΕΣ ΚΑΙΡΟΙ

2007-12-31T17:44:00.000+02:00

Τι όμορφη γυναίκα που 'χες

βρε Μενούς Αγά!

Κλαίει ακόμα

στο μνημούρι

με στεγνωμένο δάκρυ

ο Μενούσης

και στις ταβέρνες

με σνίτσελ, ογκρατέν

και κόκκινο κρασί

εμφιαλωμένο

αναίμακτες

δίνουν και παίρνουν

οι κουβέντες

για τις όμορφες.

Του Χρήστου Καφτεράνη

Χρόνια πολλά...