Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2007


Tα πάντα ένα γέλιο,
τα πάντα στάχτη
τα πάντα μηδέν.


Ότι υπάρχει απ'το Παράλογο γεννήθηκε


"ΓΛΥΚΩΝ"

2 σχόλια:

XarisK είπε...

Πρόλογος:

Πάλι μεθυσμένος είσαι, δυόμιση ώρα της νυχτός.
Κι άν τα γονατά σου τρέμαν, εκρατιόσουνα στητός
μπρος στο κάθε τραπεζάκι."-Γειάσου Κωσταντή βαρβάτε!"
"-Καλησπερούδια, αφεντικά, πώς τα καλοπερνάτε;"

Ενας σούδινε ποτήρι κι άλλος σούδινεν ελιά.
Ετσι πέρασες γραμμή της γειτονιάς τα καπελιά.
Κι άν σε πείραζε κανένας - αχ εκείνος ο Τριβέλας!-
έκανες πως δεν ένιωθες και πάντα εγλυκογέλας.

Χτες και σήμερα ίδια κι όμοια, χρόνος μπρος, χρόνια μετά...
Η ύπαρξή σου σε σκοτάδια όλο πηχτότερα βουτά.
Τάχα η θελησή σου λίγη, τάχα ο πόνος σου μεγάλος;
Αχ, πούσαι νιότη, πούδειχνες πως θα γινόμουν άλλος!
ΒΑΡΝΑΛΗς

skoinovatis είπε...

Μαράθηκε ο αμάραντος
κι ερήμωσαν οι ερημιές

Πάλι μεθυσμένος θα'μαι,δυόμιση ώρα της νυχτός,
Τάχα η θέληση μου λίγη,τάχα ο πόνος μου μεγάλος

XarisK ...Ευχαριστώ.